همیشه زود دیر میشود
فخرالسادات محتشمیپور*
به نام خدایی که قریب است و اجابتکننده داعیان آنگاه که او را بخوانند.
چهلم مردان و زنانی که آئینه صدق و صفایند و مظهر مهر و رحمت«الله»، میآید و میرود... چلّهها ما را به خود میآورند، در پی به صدادرآمدن بانگ رفتن. هنوز انّالله را خوب درک نکرده، انّاالیه راجعون را پیشرو داریم و کاش عبرت بگیریم... .
آسمان علم و فرهنگ و ادب ایران هر شب ستارهای را از دست میدهد؛ ستارههایی که شهابگون با سرعتی ماورای تصور، آخرین مسیر را درمینوردند و آخرین انوار را به عالم هبه میکنند و میروند... .
حال نوبت چلّه استاد فقید ما، مرد علم و ادب و تقوی، دکتر صادق آئینهوند است. 40 روز است که رفته و هنوز باور رفتن و فراقش در یادها نمیگنجد. دوست داریم نبودنش را یک سفر کوتاه یا حتی بلند بدانیم. شاید یک فرصت مطالعاتی دیگر یا مأموریتی برای ترویج فرهنگ ایرانزمین در گوشهای دیگر از این کره خاکی به او واگذار شده است. دوست داریم غیبتش را نادیده بگیریم در اشتیاق بازگشتی که بازهم ارمغانی از گوهر دانش و یافتههایی جدید از تاریخ اسلام را همراه خواهد داشت، بمانیم.
دکتر آئینهوند استادی بود که خیل شاگردانش الزاما پشت نیمکتهای مکتب و مدرسه و دانشگاه از او نیاموختهاند.
معلمی، خصیصه منحصربهفرد او بود که نهتنها در کلاس درس، بلکه در هر مجلس و محفل و در هرجا و مکان، میشد از او آموخت. کلامش حتی اگر بهظاهر تکراری مینمود، نکتهای تازه و مفهومی عمیق در خود مستتر داشت و مخاطبان او از هر گروه و دسته و در هر جایگاه، میتوانستند به تناسب وسع و توان خود از آن برداشت کنند بیآنکه مزدی و منتی طلب شود و عملش بیش از کلام برای همه معاصرانش آموزندگی داشت. استاد ما مظهر فروتنی بود و این ویژگی غنیمتی است که چون درّ در زمانه ما کمیاب است. در زمانهای که فقط قدرت و ثروت و منزلت مایه مباهات آدمها نیست، بلکه بسیار کسان دانش خود را دستمایه فخرفروشی و بزرگنماییشان کردهاند. او که در دورههای مختلف زندگی میتوانست در مسند و مقامهایی قرار گیرد که دیگران برای دستیابی به آن، بسیار تلاش میکنند، بهخوبی درس تاریخش را پس داد و با پشتپازدن به همه مظاهر قدرت و ثروت و حتی اعتبار و منزلت، کرسی معلمی را از تمامی مسندهای عالم برتر دانست و در هر زمان و مکان، سوالی را بیپاسخ نگذاشت و درخواست کمکی را نادیده و ناشنیده نگرفت. به باور نگارنده، دکتر صادق آئینهوند در «تاریخ اسلام» علامه است. آری او
بسیار میدانست و برای دسترسی به دانش بیشتر، در منابع و مآخذ، بسیار غور و تفحص میکرد. برای من که با ایشان قبل از رابطه شاگرد و استادی، ارتباط خانوادگی داشتهام، تنها چهره ماندگار در ذهنم، آئینهوند در کسوت معلمی نیست، بلکه چهره ماندنیتر از او، همان پژوهشگر جویای حقیقت است که هر پرسش از جانب نسل جدید دانشجویان، او را فروتنانه و مسئولانه به سوی کتابخانه تخصصی ارزشمندش میکشاند تا مبادا سؤالی بیپاسخ بماند.به قول عزیزی که رابطه دوستیاش با استاد تاریخ ما هیچگاه مطالبهگرانه نبوده است، کاش دکتر آئینهوند همه آنچه را که از تاریخ اسلام بهویژه صدر اسلام دریافته بود، نگاشته باشد و خدا کند اگر آنها را ننگاشته، لااقل به امانت نزد کسانش باقی گذاشته باشد تا در زمان مقتضی بهرشته تحریر درآید و بازهم راهگشا باشد. افسوس افسوس که همیشه زود دیر میشود... .
* عضو مؤسس و مسئول گروه ارتباطات انجمن زنان پژوهشگر تاریخ
به نام خدایی که قریب است و اجابتکننده داعیان آنگاه که او را بخوانند.
چهلم مردان و زنانی که آئینه صدق و صفایند و مظهر مهر و رحمت«الله»، میآید و میرود... چلّهها ما را به خود میآورند، در پی به صدادرآمدن بانگ رفتن. هنوز انّالله را خوب درک نکرده، انّاالیه راجعون را پیشرو داریم و کاش عبرت بگیریم... .
آسمان علم و فرهنگ و ادب ایران هر شب ستارهای را از دست میدهد؛ ستارههایی که شهابگون با سرعتی ماورای تصور، آخرین مسیر را درمینوردند و آخرین انوار را به عالم هبه میکنند و میروند... .
حال نوبت چلّه استاد فقید ما، مرد علم و ادب و تقوی، دکتر صادق آئینهوند است. 40 روز است که رفته و هنوز باور رفتن و فراقش در یادها نمیگنجد. دوست داریم نبودنش را یک سفر کوتاه یا حتی بلند بدانیم. شاید یک فرصت مطالعاتی دیگر یا مأموریتی برای ترویج فرهنگ ایرانزمین در گوشهای دیگر از این کره خاکی به او واگذار شده است. دوست داریم غیبتش را نادیده بگیریم در اشتیاق بازگشتی که بازهم ارمغانی از گوهر دانش و یافتههایی جدید از تاریخ اسلام را همراه خواهد داشت، بمانیم.
دکتر آئینهوند استادی بود که خیل شاگردانش الزاما پشت نیمکتهای مکتب و مدرسه و دانشگاه از او نیاموختهاند.
معلمی، خصیصه منحصربهفرد او بود که نهتنها در کلاس درس، بلکه در هر مجلس و محفل و در هرجا و مکان، میشد از او آموخت. کلامش حتی اگر بهظاهر تکراری مینمود، نکتهای تازه و مفهومی عمیق در خود مستتر داشت و مخاطبان او از هر گروه و دسته و در هر جایگاه، میتوانستند به تناسب وسع و توان خود از آن برداشت کنند بیآنکه مزدی و منتی طلب شود و عملش بیش از کلام برای همه معاصرانش آموزندگی داشت. استاد ما مظهر فروتنی بود و این ویژگی غنیمتی است که چون درّ در زمانه ما کمیاب است. در زمانهای که فقط قدرت و ثروت و منزلت مایه مباهات آدمها نیست، بلکه بسیار کسان دانش خود را دستمایه فخرفروشی و بزرگنماییشان کردهاند. او که در دورههای مختلف زندگی میتوانست در مسند و مقامهایی قرار گیرد که دیگران برای دستیابی به آن، بسیار تلاش میکنند، بهخوبی درس تاریخش را پس داد و با پشتپازدن به همه مظاهر قدرت و ثروت و حتی اعتبار و منزلت، کرسی معلمی را از تمامی مسندهای عالم برتر دانست و در هر زمان و مکان، سوالی را بیپاسخ نگذاشت و درخواست کمکی را نادیده و ناشنیده نگرفت. به باور نگارنده، دکتر صادق آئینهوند در «تاریخ اسلام» علامه است. آری او
بسیار میدانست و برای دسترسی به دانش بیشتر، در منابع و مآخذ، بسیار غور و تفحص میکرد. برای من که با ایشان قبل از رابطه شاگرد و استادی، ارتباط خانوادگی داشتهام، تنها چهره ماندگار در ذهنم، آئینهوند در کسوت معلمی نیست، بلکه چهره ماندنیتر از او، همان پژوهشگر جویای حقیقت است که هر پرسش از جانب نسل جدید دانشجویان، او را فروتنانه و مسئولانه به سوی کتابخانه تخصصی ارزشمندش میکشاند تا مبادا سؤالی بیپاسخ بماند.به قول عزیزی که رابطه دوستیاش با استاد تاریخ ما هیچگاه مطالبهگرانه نبوده است، کاش دکتر آئینهوند همه آنچه را که از تاریخ اسلام بهویژه صدر اسلام دریافته بود، نگاشته باشد و خدا کند اگر آنها را ننگاشته، لااقل به امانت نزد کسانش باقی گذاشته باشد تا در زمان مقتضی بهرشته تحریر درآید و بازهم راهگشا باشد. افسوس افسوس که همیشه زود دیر میشود... .
* عضو مؤسس و مسئول گروه ارتباطات انجمن زنان پژوهشگر تاریخ
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.