|

تحت تسلط هیتلر

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

از آن زمان بود که شرایط روزانه زندگی‌اش ازجمله زندگی عاطفی‌اش بر او دیکته می‌شد. گیلی دیگر آن آزادی عمل سابق را نداشت و خودش را تحت تسلط هیتلر می‌دید. به این کار فقط برای این تن داد که در مونیخ بماند؛ جایی که به امیل نزدیک بود. «دایی‌ام در زمان حاضر مهربان است. واقعا دوست دارم کاری را انجام دهم که او را خوشبخت کند. اما نمی‌دانم چطور».
ترفندهای هیتلر، تنها منحصر به حزب نبود، بلکه او راه و رسم بازیگری در محیط تنگ زندگی‌اش را هم می‌دانست و به‌خوبی می‌توانست اطرافیانش را وادار به فداکاری‌های بزرگ کند.
اماکنی را که هیتلر ترجیح می‌داد، در مونیخ به آنجاها رفت‌وآمد کند، رفته‌رفته برای گیلی نیز در اولویت قرار گرفت. برای مثال، کافه هاک، اوستریا باواریاف مراکز حساس وابسته به شبکه نوپای نازی‌ها. در نگاه کسانی که به این اماکن می‌آمدند، او نیز مورد پرستش قرار می‌گرفت. وقتی با آنها بر سر یک میز می‌نشست، همه‌چیز پیرامون او شکل می‌گرفت و هیتلر دیگر نمی‌توانست سخن را به انحصار خود درآورد. با رفتارهای خالی از هرگونه عشوه‌گری، به مجرد اینکه جایی حاضر می‌شد، شادمانی دیگران را برمی‌انگیخت. این مسئله را هاینریش هافمان، تصویربرداری که نزد هیتلر معتمد بود، این‌طور توصیف می‌کند: «همه عاشق او بودند».
گیلی، دایی‌اش را به فعالیت‌های زنانه‌ای کشاند که کاملا با دل‌مشغولی‌های او در تناقض بود. در سرزدن‌هایی که به فروشگاه‌ها داشت یا سفرهایی که به محلات برای خرید کلاه می‌رفت، همراه او می‌شد. از راه‌رفتن خوشش می‌آمد. هیتلر نیز با بردباری او را می‌پایید و منتظر می‌شد تا همه مدل‌ها را زیرو‌رو کرده و برای مثال یک کلاه حصیری بخرد. تابستان سال 1928، شش ماه بعد از قطع رابطه با موریس، دیگر حرفی از آن راننده گستاخ به‌میان نیامد. اما گوبلز در یادداشت‌های خود که سری بود، نوشت: «چیزهای دیوانه‌کننده‌ای از رهبری شایع شده است؛ از او و دختر خواهرش و موریس. این زن برای خودش مصیبتی است. آیا به‌خاطر اینها باید مأیوس بود؟ چرا ما باید به‌خاطر یک زن این‌قدر درد بکشیم؟ من با قدرت به هیتلر ایمان دارم. همه‌چیز را می‌فهمم؛ چه آنهایی را که حقیقت باشد و چه آنهایی را که شایعه باشد». هیتلر اجازه انتشار چنین حرف‌هایی را نمی‌داد. بنابراین تصمیم گرفت از شر امیل که دیگر آزار‌دهنده شده بود، خلاص شود.
بنابراین اخراج او را با بی‌رحمی اعلام کرد. اما دل‌باختن به او چیزی نبود که بشود مطابق قانون آن را یک جرم تلقی کرد. بنابراین امیل موریس شکایتی را علیه هیتلر به دادگاه برد. درنهایت نیز توانست غرامتی سنگین را از آن دایی خشمگین به‌دست آورد؛ پولی که برای تصاحب مغازه‌ای در عرض چند ساعت، کافی بود. از آن به بعد بود که دیگر کسی از او چیزی نشنید.

ادامه دارد...

از آن زمان بود که شرایط روزانه زندگی‌اش ازجمله زندگی عاطفی‌اش بر او دیکته می‌شد. گیلی دیگر آن آزادی عمل سابق را نداشت و خودش را تحت تسلط هیتلر می‌دید. به این کار فقط برای این تن داد که در مونیخ بماند؛ جایی که به امیل نزدیک بود. «دایی‌ام در زمان حاضر مهربان است. واقعا دوست دارم کاری را انجام دهم که او را خوشبخت کند. اما نمی‌دانم چطور».
ترفندهای هیتلر، تنها منحصر به حزب نبود، بلکه او راه و رسم بازیگری در محیط تنگ زندگی‌اش را هم می‌دانست و به‌خوبی می‌توانست اطرافیانش را وادار به فداکاری‌های بزرگ کند.
اماکنی را که هیتلر ترجیح می‌داد، در مونیخ به آنجاها رفت‌وآمد کند، رفته‌رفته برای گیلی نیز در اولویت قرار گرفت. برای مثال، کافه هاک، اوستریا باواریاف مراکز حساس وابسته به شبکه نوپای نازی‌ها. در نگاه کسانی که به این اماکن می‌آمدند، او نیز مورد پرستش قرار می‌گرفت. وقتی با آنها بر سر یک میز می‌نشست، همه‌چیز پیرامون او شکل می‌گرفت و هیتلر دیگر نمی‌توانست سخن را به انحصار خود درآورد. با رفتارهای خالی از هرگونه عشوه‌گری، به مجرد اینکه جایی حاضر می‌شد، شادمانی دیگران را برمی‌انگیخت. این مسئله را هاینریش هافمان، تصویربرداری که نزد هیتلر معتمد بود، این‌طور توصیف می‌کند: «همه عاشق او بودند».
گیلی، دایی‌اش را به فعالیت‌های زنانه‌ای کشاند که کاملا با دل‌مشغولی‌های او در تناقض بود. در سرزدن‌هایی که به فروشگاه‌ها داشت یا سفرهایی که به محلات برای خرید کلاه می‌رفت، همراه او می‌شد. از راه‌رفتن خوشش می‌آمد. هیتلر نیز با بردباری او را می‌پایید و منتظر می‌شد تا همه مدل‌ها را زیرو‌رو کرده و برای مثال یک کلاه حصیری بخرد. تابستان سال 1928، شش ماه بعد از قطع رابطه با موریس، دیگر حرفی از آن راننده گستاخ به‌میان نیامد. اما گوبلز در یادداشت‌های خود که سری بود، نوشت: «چیزهای دیوانه‌کننده‌ای از رهبری شایع شده است؛ از او و دختر خواهرش و موریس. این زن برای خودش مصیبتی است. آیا به‌خاطر اینها باید مأیوس بود؟ چرا ما باید به‌خاطر یک زن این‌قدر درد بکشیم؟ من با قدرت به هیتلر ایمان دارم. همه‌چیز را می‌فهمم؛ چه آنهایی را که حقیقت باشد و چه آنهایی را که شایعه باشد». هیتلر اجازه انتشار چنین حرف‌هایی را نمی‌داد. بنابراین تصمیم گرفت از شر امیل که دیگر آزار‌دهنده شده بود، خلاص شود.
بنابراین اخراج او را با بی‌رحمی اعلام کرد. اما دل‌باختن به او چیزی نبود که بشود مطابق قانون آن را یک جرم تلقی کرد. بنابراین امیل موریس شکایتی را علیه هیتلر به دادگاه برد. درنهایت نیز توانست غرامتی سنگین را از آن دایی خشمگین به‌دست آورد؛ پولی که برای تصاحب مغازه‌ای در عرض چند ساعت، کافی بود. از آن به بعد بود که دیگر کسی از او چیزی نشنید.

ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.