|

بازگشت کربلایی‌ها

عصر دیروز؛ در میدان «بهارستان» تهران، آتش می‌بارید؛ اما مردم از هر جنسی برای بدرقه فرزندان ملت آمده بودند؛ فرزندانی که 29 سال پیش زیر آتش بودند؛ اما آتشِ گرمای تهران کجا و آتشی که بر سر آنها ریخته می‌شد کجا. حضور دیروز تهران‌نشینان، نشان داد که شهدا متعلق به ملت هستند؛ نه به جناحی وابسته‌اند و نه قابل مصادره؛ آنها فرزندان ایران‌‌اند. آنها رزمندگان و غواصان «کربلای چهار» بودند که زیر آتش گلوله‌های دشمن پايمردي كردند. سوم دی ماه 1365وقتی آنها می‌رفتند، مادرانشان به بدرقه رفتند و کاسه آبی پشت‌سرشان ریختند که بازگردند، اما 29 سال چشم به در خانه دوختند و بازنگشتند. وقتی آنها می‌رفتند، پرچمی بر دوش داشتند و حالا همان پرچم‌ها بر تابوت‌های‌شان نشسته است. بین جمعیت، خواهران و مادرانی با قاب‌عکس‌های فرزندان‌شان، منتظر بودند؛ «نیما» انتظار آنها را به‌خوبی به شعر بازگو کرده است: «تو را من چشم در راهم».
آنها با دستان «باز» رفته و با دستان «بسته» برگشته بودند و دیروز با همان دستان بسته، به دیدار منتظران آمده بودند. اندک‌اندک می‌آمدند، آنها که اندک‌اندک رفته بودند. آنها که وقتی می‌رفتند، شعر حافظ بیانگر حالشان بود: «ما درس سحر در ره میخانه نهادیم، محصول دعا در ره جانانه نهادیم».آنها 270 شهید جنگ تحمیلی بودند که 175 غواص هم در بینشان است. غواصانی که برای شکستن خط دفاعی دشمن در «کربلای 4» به «اروند» زدند و بازنگشتند. یک ماه است که گل‌های وطن به محل رویش‌شان آمده‌اند، آن هم پس از 29 سال؛ بی‌جان و بر خاک افتاده و با دستانی بسته. گل‌هایی که کینه و توحش دشمن «پرپر»شان کرد. شاید وقتی خبر زنده‌به‌گورشدنِ 175 غواص منتشر شد، هیچ‌کس حال مادران و پدران این گل‌ها را متوجه نمی‌شد، ولی «حافظ»، قرن‌ها قبل، وصف حال آنها را سروده بود: «در خرمن صد زاهد عاقل زند آتش؛ این داغ که ما بر دل دیوانه نهادیم».
سوم دی ماه 1365 بود؛ منورها آسمان «اروند» را سرخ کرده بودند و تیرهای دشمن هم زمین را خط‌خطی؛ ولی آنها عزمشان برای قصدشان راسخ بود؛ باید خط را می‌شکستند. آن‌سوی «اروند»، دشمن، در انتظار رزمندگان و غواصان عملیات «کربلای 4» بود؛ غواصانی که برای شکستن خط دشمن به آب زده بودند. «اروند» هم سرِ ناسازگاری داشت؛ موج‌هایش به نفع دشمن کار می‌کرد؛ غواصانی که با طناب به یکدیگر وصل شده بودند، در موج‌ها گرفتار شده و موج‌ها آنها را به هرسو که می‌خواستند می‌بردند؛ «حافظ» انگار برای آنها سروده: «شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین هایل؛ کجا دانند حال ما سبک‌باران ساحل‌ها».
منورها پایانی نداشتند. هواپیماهای عراقی با منورهای خوشه‌ای شب را روز کرده بودند. پیشروی سخت شده بود. از زمین و آسمان آتش می‌بارید. اروند هم از دیدن این صحنه‌ها به خودش پیچید و گردابی درست کرد. گردابی که گل‌های وطن را دسته‌دسته در خود می‌گرداند. دشمن تعدادی را در آب شهید کرد و تعدادی را اسیر.
آنها وقتی به آب می‌زدند، کدام‌شان می‌دانست چه سرنوشتی در انتظارش است؛ «شهادت»، «جراحت»، «اسارت» یا «بازگشت به شهرشان»؛ اما شاید فکرش را هم نمی‌کردند که «زنده‌به‌گور» شوند، آن هم با دستانی بسته؛ ولی بعثی‌ها اسیرشان کردند و دستانشان را بستند و به گودال قتلگاه بردند. شاید که نه، حتما روزی سیم‌ها و پارچه‌هایی که بر دستان آنها نشستند، بر مظلومیت‌شان شهادت می‌دهند. روزی خواهد آمد که خاک منطقه «ابوفلوس» بر مظلومیت آنها، به زبان بیاید. روزی آسمان، آخرین منظره پیش‌‌روی گل‌های وطن، بر غربت آنها شهادت خواهد داد. روزی می‌آید که زخم‌های دستانشان، بر دردهای آنها شهادت بدهند. روزی می‌آید که لب‌های تشنه‌شان، شرح «گودال» را خواهند داد. روزی خواهد آمد که صورت‌های به‌زخم‌نشسته گل‌های وطن، از آنچه بر مظلومان کربلای4 رفته، می‌گویند.
کسی چه می‌داند در گودال به چه فکر می‌کردند؛ کسی چه می‌داند در ذهن فرزندان ملت چه می‌گذشت؛ اما هرچه می‌گذشت، «گذشت از خود» شاه‌بیت آنها بود. دستانشان را بستند، با همان لباس غواصی راهی قتلگاهشان کردند. با دستانی بسته در گودال، روی‌شان بر آسمان یا بر خاک؛ کسی نمی‌داند. در آن لحظات، آسمان آنها با آسمان دیگران فرق داشت؛ از آسمان دیگران باران می‌بارید وخاک تشنه را سیراب می‌کرد؛ ولی از آسمان آنها «خاک» ریخته می‌شد. آنها از خاک‌ها گذشتند و از همان گودال به آسمان رفتند.

-------------------------------

حاشيه‌هاي مراسم

در حاشیه مراسم دیروز، برخی از شرکت‌کنندگان، دست‌نوشته‌هایی درباره تحریم‌ها و آب در دست داشتند. روی برخی از آنها نوشته شده بود: «175 غواص در کنار دریایی پر از آب با دستان بسته پرپر زدند تا امروز در جواب قدری کم‌آبی نگوییم، تحریمیم، می‌فهمی؟» واژه «تحریمیم، می‌فهمی؟» برچسبی در دنیای مجازی است که اخیرا توسط دلواپسان در این شبکه‌ها رواج یافته است. حجم جمعیت به قدری زیاد بود که خودروهای حامل تابوت‌های شهدا، با کندی در حرکت بود و چندین‌بار متوقف شدند. همچنین جزوه‌هایی در بین شرکت‌کنندگان، در قالب ویژه‌نامه یک نشریه در حال پخش بود که نام آن، «رازهای قطع‌نامه» بود. در یک صفحه از آن، عکس‌هایی از آیت‌الله هاشمی‌رفسنجانی، فرمانده جنگ، علی‌اکبر ولایتی، وزیر خارجه دوران دفاع مقدس، وزیر ارشاد سال‌های پایانی دفاع مقدس، نخست‌وزیر دوران دفاع مقدس و «محسن رضایی» فرمانده سپاه پاسداران در دوران دفاع مقدس قرار داشت. در کنار این تصاویر، اظهاراتی از صاحبان عکس‌ها قرار داده شده بود، به‌نحوی‌که به قول نویسندگان آن، امام(ره) را وادار به نوشیدن جام زهر کردند. از شرکت‌کنندگان در این مراسم می‌توان به «محمود احمدی‌نژاد» رئیس‌جمهور سابق و «سیدحسن قاضی‌زاده‌هاشمی»، وزیر بهداشت و «مهدی طالقانی» فرزند آیت‌الله طالقانی اشاره کرد. تشییع شهدا، از میدان بهارستان آغاز و پس از گذر از خیابان جمهوری، خیابان فردوسی، خیابان امام خمینی (ره)، خیابان سی‌ تیر، خیابان فیاض‌بخش و خیابان وحدت اسلامی وارد خیابان بهشت، کوچه معراج و ستاد مرکزی معراج‌الشهدای تهران شد.

رضايي: كسي از نجابت ما سوءاستفاده نكند

روز گذشته «محسن رضایی»، فرمانده کل سپاه پاسداران در زمان جنگ تحمیلی، به عنوان سخنران مراسم تشییع شهدا، در میدان بهارستان پشت تریبون رفت. او که با لباس سپاه و درجه سرلشکری صحبت می‌کرد، گفت: «ما در عرصه‌های بین‌المللی به این جوشش و خروش انقلابی نیاز داشتیم. اکنون دولتمردان ما در حال مذاکره هستند و نشان‌دادن این خشم انقلابی بسیار معنادار است».او افزود: «اخیرا گفتند این شهدا در یک عملیات شکست‌خورده شهید شده‌اند. اگر شکست‌خورده است چرا 10 روز بعد بزرگ‌ترین عملیات انجام شد؟». رضایی ادامه داد: «امیدوارم بیش از 200 خبرنگار خارجی‌ای که در مراسم حضور یافته‌اند، صدای واقعی ملت ایران را به گوش جهانیان برسانند و بدانند ملت ایران هیچ‌گاه عقب‌نشینی نمی‌کنند و بر راه شهدا استوار خواهند بود». او گفت: «نباید به دشمن اخبار غلط بدهند و بگویند ما آبِ خوردن نداریم و نمی‌توانیم سرپای خود بایستیم». رضایی افزود: «کسی از نجابت ما سوءاستفاده نکند. اگر روزی خشم ملت ایران به جوشش درآید مطمئن باشید شما یک افسوس تاریخی خواهید خورد، همان‌طور که در جنگ افسوس خوردید. دیگر سیاست خارجی قاجاری و پهلوی به این کشور بازنخواهد گشت. ما با کسی جنگ نداریم و می‌گوییم حرف منطقی ملت ایران را گوش کنید. ما در چارچوب اصول بین‌الملل غنی‌سازی می‌خواهیم. ما دنبال بمب اتم نیستیم، دنبال پیشرفت خودمان هستیم». او افزود: «این غواصان می‌گویند اگر دست‌های ما بسته باشد و تیرباران‌مان کنید ما تسلیم زور و زیاده‌خواهی نخواهیم شد».

عصر دیروز؛ در میدان «بهارستان» تهران، آتش می‌بارید؛ اما مردم از هر جنسی برای بدرقه فرزندان ملت آمده بودند؛ فرزندانی که 29 سال پیش زیر آتش بودند؛ اما آتشِ گرمای تهران کجا و آتشی که بر سر آنها ریخته می‌شد کجا. حضور دیروز تهران‌نشینان، نشان داد که شهدا متعلق به ملت هستند؛ نه به جناحی وابسته‌اند و نه قابل مصادره؛ آنها فرزندان ایران‌‌اند. آنها رزمندگان و غواصان «کربلای چهار» بودند که زیر آتش گلوله‌های دشمن پايمردي كردند. سوم دی ماه 1365وقتی آنها می‌رفتند، مادرانشان به بدرقه رفتند و کاسه آبی پشت‌سرشان ریختند که بازگردند، اما 29 سال چشم به در خانه دوختند و بازنگشتند. وقتی آنها می‌رفتند، پرچمی بر دوش داشتند و حالا همان پرچم‌ها بر تابوت‌های‌شان نشسته است. بین جمعیت، خواهران و مادرانی با قاب‌عکس‌های فرزندان‌شان، منتظر بودند؛ «نیما» انتظار آنها را به‌خوبی به شعر بازگو کرده است: «تو را من چشم در راهم».
آنها با دستان «باز» رفته و با دستان «بسته» برگشته بودند و دیروز با همان دستان بسته، به دیدار منتظران آمده بودند. اندک‌اندک می‌آمدند، آنها که اندک‌اندک رفته بودند. آنها که وقتی می‌رفتند، شعر حافظ بیانگر حالشان بود: «ما درس سحر در ره میخانه نهادیم، محصول دعا در ره جانانه نهادیم».آنها 270 شهید جنگ تحمیلی بودند که 175 غواص هم در بینشان است. غواصانی که برای شکستن خط دفاعی دشمن در «کربلای 4» به «اروند» زدند و بازنگشتند. یک ماه است که گل‌های وطن به محل رویش‌شان آمده‌اند، آن هم پس از 29 سال؛ بی‌جان و بر خاک افتاده و با دستانی بسته. گل‌هایی که کینه و توحش دشمن «پرپر»شان کرد. شاید وقتی خبر زنده‌به‌گورشدنِ 175 غواص منتشر شد، هیچ‌کس حال مادران و پدران این گل‌ها را متوجه نمی‌شد، ولی «حافظ»، قرن‌ها قبل، وصف حال آنها را سروده بود: «در خرمن صد زاهد عاقل زند آتش؛ این داغ که ما بر دل دیوانه نهادیم».
سوم دی ماه 1365 بود؛ منورها آسمان «اروند» را سرخ کرده بودند و تیرهای دشمن هم زمین را خط‌خطی؛ ولی آنها عزمشان برای قصدشان راسخ بود؛ باید خط را می‌شکستند. آن‌سوی «اروند»، دشمن، در انتظار رزمندگان و غواصان عملیات «کربلای 4» بود؛ غواصانی که برای شکستن خط دشمن به آب زده بودند. «اروند» هم سرِ ناسازگاری داشت؛ موج‌هایش به نفع دشمن کار می‌کرد؛ غواصانی که با طناب به یکدیگر وصل شده بودند، در موج‌ها گرفتار شده و موج‌ها آنها را به هرسو که می‌خواستند می‌بردند؛ «حافظ» انگار برای آنها سروده: «شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین هایل؛ کجا دانند حال ما سبک‌باران ساحل‌ها».
منورها پایانی نداشتند. هواپیماهای عراقی با منورهای خوشه‌ای شب را روز کرده بودند. پیشروی سخت شده بود. از زمین و آسمان آتش می‌بارید. اروند هم از دیدن این صحنه‌ها به خودش پیچید و گردابی درست کرد. گردابی که گل‌های وطن را دسته‌دسته در خود می‌گرداند. دشمن تعدادی را در آب شهید کرد و تعدادی را اسیر.
آنها وقتی به آب می‌زدند، کدام‌شان می‌دانست چه سرنوشتی در انتظارش است؛ «شهادت»، «جراحت»، «اسارت» یا «بازگشت به شهرشان»؛ اما شاید فکرش را هم نمی‌کردند که «زنده‌به‌گور» شوند، آن هم با دستانی بسته؛ ولی بعثی‌ها اسیرشان کردند و دستانشان را بستند و به گودال قتلگاه بردند. شاید که نه، حتما روزی سیم‌ها و پارچه‌هایی که بر دستان آنها نشستند، بر مظلومیت‌شان شهادت می‌دهند. روزی خواهد آمد که خاک منطقه «ابوفلوس» بر مظلومیت آنها، به زبان بیاید. روزی آسمان، آخرین منظره پیش‌‌روی گل‌های وطن، بر غربت آنها شهادت خواهد داد. روزی می‌آید که زخم‌های دستانشان، بر دردهای آنها شهادت بدهند. روزی می‌آید که لب‌های تشنه‌شان، شرح «گودال» را خواهند داد. روزی خواهد آمد که صورت‌های به‌زخم‌نشسته گل‌های وطن، از آنچه بر مظلومان کربلای4 رفته، می‌گویند.
کسی چه می‌داند در گودال به چه فکر می‌کردند؛ کسی چه می‌داند در ذهن فرزندان ملت چه می‌گذشت؛ اما هرچه می‌گذشت، «گذشت از خود» شاه‌بیت آنها بود. دستانشان را بستند، با همان لباس غواصی راهی قتلگاهشان کردند. با دستانی بسته در گودال، روی‌شان بر آسمان یا بر خاک؛ کسی نمی‌داند. در آن لحظات، آسمان آنها با آسمان دیگران فرق داشت؛ از آسمان دیگران باران می‌بارید وخاک تشنه را سیراب می‌کرد؛ ولی از آسمان آنها «خاک» ریخته می‌شد. آنها از خاک‌ها گذشتند و از همان گودال به آسمان رفتند.

-------------------------------

حاشيه‌هاي مراسم

در حاشیه مراسم دیروز، برخی از شرکت‌کنندگان، دست‌نوشته‌هایی درباره تحریم‌ها و آب در دست داشتند. روی برخی از آنها نوشته شده بود: «175 غواص در کنار دریایی پر از آب با دستان بسته پرپر زدند تا امروز در جواب قدری کم‌آبی نگوییم، تحریمیم، می‌فهمی؟» واژه «تحریمیم، می‌فهمی؟» برچسبی در دنیای مجازی است که اخیرا توسط دلواپسان در این شبکه‌ها رواج یافته است. حجم جمعیت به قدری زیاد بود که خودروهای حامل تابوت‌های شهدا، با کندی در حرکت بود و چندین‌بار متوقف شدند. همچنین جزوه‌هایی در بین شرکت‌کنندگان، در قالب ویژه‌نامه یک نشریه در حال پخش بود که نام آن، «رازهای قطع‌نامه» بود. در یک صفحه از آن، عکس‌هایی از آیت‌الله هاشمی‌رفسنجانی، فرمانده جنگ، علی‌اکبر ولایتی، وزیر خارجه دوران دفاع مقدس، وزیر ارشاد سال‌های پایانی دفاع مقدس، نخست‌وزیر دوران دفاع مقدس و «محسن رضایی» فرمانده سپاه پاسداران در دوران دفاع مقدس قرار داشت. در کنار این تصاویر، اظهاراتی از صاحبان عکس‌ها قرار داده شده بود، به‌نحوی‌که به قول نویسندگان آن، امام(ره) را وادار به نوشیدن جام زهر کردند. از شرکت‌کنندگان در این مراسم می‌توان به «محمود احمدی‌نژاد» رئیس‌جمهور سابق و «سیدحسن قاضی‌زاده‌هاشمی»، وزیر بهداشت و «مهدی طالقانی» فرزند آیت‌الله طالقانی اشاره کرد. تشییع شهدا، از میدان بهارستان آغاز و پس از گذر از خیابان جمهوری، خیابان فردوسی، خیابان امام خمینی (ره)، خیابان سی‌ تیر، خیابان فیاض‌بخش و خیابان وحدت اسلامی وارد خیابان بهشت، کوچه معراج و ستاد مرکزی معراج‌الشهدای تهران شد.

رضايي: كسي از نجابت ما سوءاستفاده نكند

روز گذشته «محسن رضایی»، فرمانده کل سپاه پاسداران در زمان جنگ تحمیلی، به عنوان سخنران مراسم تشییع شهدا، در میدان بهارستان پشت تریبون رفت. او که با لباس سپاه و درجه سرلشکری صحبت می‌کرد، گفت: «ما در عرصه‌های بین‌المللی به این جوشش و خروش انقلابی نیاز داشتیم. اکنون دولتمردان ما در حال مذاکره هستند و نشان‌دادن این خشم انقلابی بسیار معنادار است».او افزود: «اخیرا گفتند این شهدا در یک عملیات شکست‌خورده شهید شده‌اند. اگر شکست‌خورده است چرا 10 روز بعد بزرگ‌ترین عملیات انجام شد؟». رضایی ادامه داد: «امیدوارم بیش از 200 خبرنگار خارجی‌ای که در مراسم حضور یافته‌اند، صدای واقعی ملت ایران را به گوش جهانیان برسانند و بدانند ملت ایران هیچ‌گاه عقب‌نشینی نمی‌کنند و بر راه شهدا استوار خواهند بود». او گفت: «نباید به دشمن اخبار غلط بدهند و بگویند ما آبِ خوردن نداریم و نمی‌توانیم سرپای خود بایستیم». رضایی افزود: «کسی از نجابت ما سوءاستفاده نکند. اگر روزی خشم ملت ایران به جوشش درآید مطمئن باشید شما یک افسوس تاریخی خواهید خورد، همان‌طور که در جنگ افسوس خوردید. دیگر سیاست خارجی قاجاری و پهلوی به این کشور بازنخواهد گشت. ما با کسی جنگ نداریم و می‌گوییم حرف منطقی ملت ایران را گوش کنید. ما در چارچوب اصول بین‌الملل غنی‌سازی می‌خواهیم. ما دنبال بمب اتم نیستیم، دنبال پیشرفت خودمان هستیم». او افزود: «این غواصان می‌گویند اگر دست‌های ما بسته باشد و تیرباران‌مان کنید ما تسلیم زور و زیاده‌خواهی نخواهیم شد».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.