|

اخلاق یکه «آقای بازیگر»

ایرج راد

این افتخار نصیب من شد که از سال‌ها قبل در موارد مختلف از حضور استاد انتظامی بهره بگیرم. یکی از بزرگ‌ترین شانس‌های من در طول عمر هنری‌ام این بود که در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران، با وجود اختلاف سنی 21 سال با استاد انتظامی همکلاس باشم و در مراحل مختلف تحصیلم همواره از ایشان بیاموزم.
شانس دیگرم این بود که در دوران کار هنری‌ام سال‌ها در اداره تئاتر در گروه آقای انتظامی و آقای نصیریان بیشترین فعالیت را داشته باشم و در سفرها و اجراهای مختلف همراهشان باشم و باز به سبب این همراهی از ایشان بیاموزم. استاد انتظامی نه تنها به لحاظ اعتبار هنری و خدماتش در عرصه هنرهای نمایشی همیشه درجه یک هستند، بلکه به عنوان «آقای بازیگر» همگان از زحماتشان در این عرصه باخبرند و ارزش ایشان در هنر این سرزمین بر هیچ‌کس پوشیده نیست. مساله دیگری که مایلم درباره استاد بیان کنم درباره ارزشی است که ایشان برای هنر قایل هستند. نکته‌ای که واقعا حایز اهمیت است شاخصه سروقت آمدن و حتی پیش از موعد آمدن ایشان است. چندین دهه است که استاد را می‌شناسم و هرگز نه دیدم و نه شنیدم که استاد حتی دقیقه‌ای پس از موعد به قرارهای‌شان برسند. همیشه حتی نیم‌ساعت قبل از موعد بر سر قرارها حاضرند. سال‌ها پیش که ساعت‌ هشت صبح در اداره تئاتر تمرین داشتیم، استاد ساعت‌ هفت آنجا بودند و معمولا تا ساعت‌7:30 در میدان فردوسی قدم می‌زدند و یک ربع قبل از آغاز تمرین در محل تمرینات حاضر می‌شدند. شب‌ها هم که ساعت‌20:30 اجرا داشتیم، ایشان پیش از همه ساعت‌17:30 در محل اجرا بودند. هنوز هم بعد از 30سال اگر جایی قرار داشته باشند، هر قدر هم دیگران سعی کنند از ایشان در رسیدن به محل قرار پیشی بگیرند باز هم همگی اذعان دارند که نمی‌توانند. مساله مهم دیگری که نباید آن را فراموش کنیم، خدمات و یاری‌رسانی‌های ایشان به لحاظ صنفی است. در بسیاری از موارد حضور ایشان به تنهایی کمک‌کننده و راهگشا بوده و در «اداره تئاتر» هم که اسم‌شان حتی یاریگر است. کمک‌های مستقیم و غیرمستقیم ایشان برای یاری به افراد نیازمند -حتی غیرهنرمند- همواره پیش‌قراول سایر کمک‌ها بوده. روحیه بالای ایشان و حضور مداومشان در محافل هنری، هنوز هم که هنوز است با وجود مسن‌تر شدنشان، برای جوانان دلگرمی است. تحرک ایشان باعث شده تا این روحیه خوب و انرژی فراوانشان به جوان‌ترها نیز منتقل شود و تسری یابد. اخلاق یکه ایشان، منش خوب حرفه‌ای و درجه یک بودنشان به لحاظ جایگاه هنری، همگی باعث شده تا او را «آقای بازیگر» خطاب کنیم و البته که حضورشان غنیمتی برای این هنر است و هر کس که این هنر را دوست دارد، بر او واجب است تا این مرد بزرگ را به عنوان یک سمبل و معیار در هنرهای نمایشی، سرمشق و الگو قرار دهد.
این افتخار نصیب من شد که از سال‌ها قبل در موارد مختلف از حضور استاد انتظامی بهره بگیرم. یکی از بزرگ‌ترین شانس‌های من در طول عمر هنری‌ام این بود که در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران، با وجود اختلاف سنی 21 سال با استاد انتظامی همکلاس باشم و در مراحل مختلف تحصیلم همواره از ایشان بیاموزم.
شانس دیگرم این بود که در دوران کار هنری‌ام سال‌ها در اداره تئاتر در گروه آقای انتظامی و آقای نصیریان بیشترین فعالیت را داشته باشم و در سفرها و اجراهای مختلف همراهشان باشم و باز به سبب این همراهی از ایشان بیاموزم. استاد انتظامی نه تنها به لحاظ اعتبار هنری و خدماتش در عرصه هنرهای نمایشی همیشه درجه یک هستند، بلکه به عنوان «آقای بازیگر» همگان از زحماتشان در این عرصه باخبرند و ارزش ایشان در هنر این سرزمین بر هیچ‌کس پوشیده نیست. مساله دیگری که مایلم درباره استاد بیان کنم درباره ارزشی است که ایشان برای هنر قایل هستند. نکته‌ای که واقعا حایز اهمیت است شاخصه سروقت آمدن و حتی پیش از موعد آمدن ایشان است. چندین دهه است که استاد را می‌شناسم و هرگز نه دیدم و نه شنیدم که استاد حتی دقیقه‌ای پس از موعد به قرارهای‌شان برسند. همیشه حتی نیم‌ساعت قبل از موعد بر سر قرارها حاضرند. سال‌ها پیش که ساعت‌ هشت صبح در اداره تئاتر تمرین داشتیم، استاد ساعت‌ هفت آنجا بودند و معمولا تا ساعت‌7:30 در میدان فردوسی قدم می‌زدند و یک ربع قبل از آغاز تمرین در محل تمرینات حاضر می‌شدند. شب‌ها هم که ساعت‌20:30 اجرا داشتیم، ایشان پیش از همه ساعت‌17:30 در محل اجرا بودند. هنوز هم بعد از 30سال اگر جایی قرار داشته باشند، هر قدر هم دیگران سعی کنند از ایشان در رسیدن به محل قرار پیشی بگیرند باز هم همگی اذعان دارند که نمی‌توانند. مساله مهم دیگری که نباید آن را فراموش کنیم، خدمات و یاری‌رسانی‌های ایشان به لحاظ صنفی است. در بسیاری از موارد حضور ایشان به تنهایی کمک‌کننده و راهگشا بوده و در «اداره تئاتر» هم که اسم‌شان حتی یاریگر است. کمک‌های مستقیم و غیرمستقیم ایشان برای یاری به افراد نیازمند -حتی غیرهنرمند- همواره پیش‌قراول سایر کمک‌ها بوده. روحیه بالای ایشان و حضور مداومشان در محافل هنری، هنوز هم که هنوز است با وجود مسن‌تر شدنشان، برای جوانان دلگرمی است. تحرک ایشان باعث شده تا این روحیه خوب و انرژی فراوانشان به جوان‌ترها نیز منتقل شود و تسری یابد. اخلاق یکه ایشان، منش خوب حرفه‌ای و درجه یک بودنشان به لحاظ جایگاه هنری، همگی باعث شده تا او را «آقای بازیگر» خطاب کنیم و البته که حضورشان غنیمتی برای این هنر است و هر کس که این هنر را دوست دارد، بر او واجب است تا این مرد بزرگ را به عنوان یک سمبل و معیار در هنرهای نمایشی، سرمشق و الگو قرار دهد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.