|

چرا احمدی‌نژاد از بقایی دفاع می‌کند؟

حسن فتحی

دفاع تمام‌قد احمدی‌نژاد از بقایی، دومین معاون او که به اتهام سوءاستفاده مالی بازداشت شده است، تعجب بسیاری را در پی داشت، زیرا با توجه به توجیه مسئله رحیمی و سکوت چندروزه او، این ذهنیت به وجود آمده بود که ممکن است این‌بار هم احمدی‌نژاد خط قرمز کابینه خود را نادیده بگیرد و از کنار این مسئله به‌سادگی عبور کند، اما دفاع از بقایی بر این واقعیت صحه گذاشت که در دولت‌های نهم و دهم تعدادی خودی‌تر و به کانون نزدیک‌تر بودند و باید از آنها دفاع و جانبداری شود. بی‌توجهی به ماجرای محکومیت و زندان رحیمی و توجیه آن در کنار واکنش به بازداشت بقایی، این سؤال را برای اذهان عمومی ایجاد کرده است که چرا باید رئیس دولت‌های نهم و دهم این‌گونه با دوگانگی با چنین مسائلی، که تا حدودی ماهیتی مشابه‌ دارند، مواجه شود؟ آیا هدف او از جوسازی‌ها، بازگشت به رسانه‌ها و رسانه‌ای‌شدن یا در حقیقت مطرح‌شدن در شرایطی است که جناح‌ها و افراد به‌صورت غیرمحسوس قدم به مبارزات انتخابات پارلمانی گذاشته‌اند؟ آیا احمدی‌نژاد می‌خواهد به اطرافیان و حامیان خود این پیام را بدهد که هنوز حرف‌هایی برای گفتن دارد و درصدد است از فرصت به‌دست‌آمده برای بیان دیدگاه‌ها و نظریاتش و مقابله با مخالفان بهره گیرد؟ آیا رئیس دولت‌های نهم و دهم از آن بیم دارد که پس از رحیمی و بقایی نوبت او یا مشایی برسد و با خلوت‌شدن پیرامونش زمینه مساعدی برای دسترسی به این زوج مهیا شود؟ این واقعیت را باید پذیرفت و اسناد و شواهد نیز گویای این مسئله است که در دوران هشت‌ساله احمدی‌نژاد، به‌ویژه در چهار سال دوم، بسیاری موارد ناپسند نهادینه شد و دولت و دولتی‌ها سعی داشتند با حاشیه‌سازی و کتمان واقعیت، بر ناکامی‌ها و فسادی که فراگیر شده بود، سرپوش بگذارند و با بزرگ‌نمایی غیرواقعی به مسائلی دامن بزنند که واقعیت نداشت. در طول دو سالی که از پیروزی حسن روحانی در انتخابات 24 خرداد 1392، می‌گذرد بارها مسائلی درباره اختلاس‌های کلان و سوءمدیریت‌ها افشا شد و یا از طریق مصاحبه‌ها و ارائه دلایل و مدارک انکارناپذیر درباره آنها روشنگری شده است. اگرچه هنوز هم آنها خود را پاک‌دست می‌دانند و سعی در فرافکنی دارند، اما آنچه بیش از همه آشکار است این مسئله است که با برملاشدن بیش‌ازپیش حقایق، دسترسی به حلقه مرکزی پیرامون رئیس دولت‌های نهم و دهم آسان‌تر شده است. البته این واقعیت را نمی‌توان نادیده گرفت که بخش عمده‌ای از تلاش‌هایی که از سوی احمدی‌نژاد و اطرافیانش صورت می‌گیرد با هدف بی‌اعتبار جلوه‌دادن اعمال غیرقانونی‌ای است که ریشه در فقدان عقلانیت سیاسی و مدیریتی دولت‌های نهم و دهم دارد که زمینه را برای سوءاستفاده‌ها هموار کرد. اکنون کسانی که در مرکز و کانون این حلقه قرار دارند از آن بیمناک هستند که با کنارزدن و افشای ماهیت اطرافیانش دسترسی به آنها آسان‌تر شود و در مظان اتهام قرار گیرند و ناگزیر به پاسخ‌گویی شفاف شوند. ازهمین‌رو در این شرایط که تلاش‌های این گروه برای تأثیر‌گذاری در انتخابات مجلس شدت گرفته است، روشنگری در زمینه اختلاس‌ها و کج‌دستی‌ها، لطمه‌ای اساسی به اعتبار آنها وارد کرده است و می‌تواند مظلوم‌نمایی این گروه را بی‌اثر کند و بر مشکلات‌شان در راه دستیابی به مجلس و انتخابات بیفزاید.

دفاع تمام‌قد احمدی‌نژاد از بقایی، دومین معاون او که به اتهام سوءاستفاده مالی بازداشت شده است، تعجب بسیاری را در پی داشت، زیرا با توجه به توجیه مسئله رحیمی و سکوت چندروزه او، این ذهنیت به وجود آمده بود که ممکن است این‌بار هم احمدی‌نژاد خط قرمز کابینه خود را نادیده بگیرد و از کنار این مسئله به‌سادگی عبور کند، اما دفاع از بقایی بر این واقعیت صحه گذاشت که در دولت‌های نهم و دهم تعدادی خودی‌تر و به کانون نزدیک‌تر بودند و باید از آنها دفاع و جانبداری شود. بی‌توجهی به ماجرای محکومیت و زندان رحیمی و توجیه آن در کنار واکنش به بازداشت بقایی، این سؤال را برای اذهان عمومی ایجاد کرده است که چرا باید رئیس دولت‌های نهم و دهم این‌گونه با دوگانگی با چنین مسائلی، که تا حدودی ماهیتی مشابه‌ دارند، مواجه شود؟ آیا هدف او از جوسازی‌ها، بازگشت به رسانه‌ها و رسانه‌ای‌شدن یا در حقیقت مطرح‌شدن در شرایطی است که جناح‌ها و افراد به‌صورت غیرمحسوس قدم به مبارزات انتخابات پارلمانی گذاشته‌اند؟ آیا احمدی‌نژاد می‌خواهد به اطرافیان و حامیان خود این پیام را بدهد که هنوز حرف‌هایی برای گفتن دارد و درصدد است از فرصت به‌دست‌آمده برای بیان دیدگاه‌ها و نظریاتش و مقابله با مخالفان بهره گیرد؟ آیا رئیس دولت‌های نهم و دهم از آن بیم دارد که پس از رحیمی و بقایی نوبت او یا مشایی برسد و با خلوت‌شدن پیرامونش زمینه مساعدی برای دسترسی به این زوج مهیا شود؟ این واقعیت را باید پذیرفت و اسناد و شواهد نیز گویای این مسئله است که در دوران هشت‌ساله احمدی‌نژاد، به‌ویژه در چهار سال دوم، بسیاری موارد ناپسند نهادینه شد و دولت و دولتی‌ها سعی داشتند با حاشیه‌سازی و کتمان واقعیت، بر ناکامی‌ها و فسادی که فراگیر شده بود، سرپوش بگذارند و با بزرگ‌نمایی غیرواقعی به مسائلی دامن بزنند که واقعیت نداشت. در طول دو سالی که از پیروزی حسن روحانی در انتخابات 24 خرداد 1392، می‌گذرد بارها مسائلی درباره اختلاس‌های کلان و سوءمدیریت‌ها افشا شد و یا از طریق مصاحبه‌ها و ارائه دلایل و مدارک انکارناپذیر درباره آنها روشنگری شده است. اگرچه هنوز هم آنها خود را پاک‌دست می‌دانند و سعی در فرافکنی دارند، اما آنچه بیش از همه آشکار است این مسئله است که با برملاشدن بیش‌ازپیش حقایق، دسترسی به حلقه مرکزی پیرامون رئیس دولت‌های نهم و دهم آسان‌تر شده است. البته این واقعیت را نمی‌توان نادیده گرفت که بخش عمده‌ای از تلاش‌هایی که از سوی احمدی‌نژاد و اطرافیانش صورت می‌گیرد با هدف بی‌اعتبار جلوه‌دادن اعمال غیرقانونی‌ای است که ریشه در فقدان عقلانیت سیاسی و مدیریتی دولت‌های نهم و دهم دارد که زمینه را برای سوءاستفاده‌ها هموار کرد. اکنون کسانی که در مرکز و کانون این حلقه قرار دارند از آن بیمناک هستند که با کنارزدن و افشای ماهیت اطرافیانش دسترسی به آنها آسان‌تر شود و در مظان اتهام قرار گیرند و ناگزیر به پاسخ‌گویی شفاف شوند. ازهمین‌رو در این شرایط که تلاش‌های این گروه برای تأثیر‌گذاری در انتخابات مجلس شدت گرفته است، روشنگری در زمینه اختلاس‌ها و کج‌دستی‌ها، لطمه‌ای اساسی به اعتبار آنها وارد کرده است و می‌تواند مظلوم‌نمایی این گروه را بی‌اثر کند و بر مشکلات‌شان در راه دستیابی به مجلس و انتخابات بیفزاید.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.