|

به سوی خانه واگنر

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

«لنا ریفنست هال» که پیوسته ادعا می‌کرد سیاسی نیست، احساساتش را این‌گونه بیان می‌کند؛ احساساتی که بسیاری از زنان دیگر نیز با او سهیم بودند: «دقیقا در آن لحظه، احساس کردم یک رؤیای فاجعه‌بار مرا به شکلی وحشتناک دربر گرفته است و هرگز رهایم نخواهد کرد. این احساس را داشتم که گویی زمین در برابرم دهان می‌گشاید، مثل یک پرتقال که ناگهان از وسط به دونیم شده و از درونش فواره‌ای آب فوران کند؛ فورانی که تا آسمان، اوج می‌گرفت و زمین را از بنیان می‌لرزاند». کلمات انتخاب‌شده برای توصیف این دیدار، سرشار از معانی پنهانی است.
این شخصیت حراف، باید در کاخ زنان خانواده‌های نجیب، آموزش‌های لازم را می‌دید. زنان وابسته به آریستوکراسی و بورژوازی مأیوس وایمار، به‌صورتی خودبه‌خود ثروتی هنگفت، جواهراتی گران‌بها و حتی گنجینه‌های هنری‌شان را در اختیار او گذاشتند و او به کمک همین‌ها بود که توانست حزب ناسیونالیست‌ سوسیالیست خود را تا حد زیادی تغذیه کند. فهرست برخی غنایم او دراین‌باره عبرت‌انگیز است: گردنبندی از پلاتین مزین به الماس، زمردی مرصع به‌همراه زنجیری از پلاتین، مجموعه‌ای از انگشتر با دانه‌هایی از الماس و یک انگشتر الماس دیگر و یک انگشتر طلای 18عیار با الماس‌های درخشان و نقره، یک فرش دیواری از ونیز با رشته‌های درشت که به چند قرن پیش بازمی‌گشت و یک رومیزی از جنس حریر قرمز زردوزی‌شده از اسپانیا. اینها غنایمی بود که آدولف هیتلر از زنان گرفته بود.
اما در مارس سال 1920 در برلین با زنی آشنا شد که زندگی‌اش را تغییر داد. او «هلن بچستاین»، همسر ثروتمند یک میراث‌دار ابزار پیانو، بود که در ضمن تبلیغ آنها، موسیقی مشهور «لیسزت» را هم می‌نواخت. از همان ابتدا شروع به اعطای کمک مالی به روزنامه «اوف گات دویچه» کرد که متعلق به یکی از رفقای آینده هیتلر یعنی «دیتریش آکارت» بود. او نیز به شکلی عمیق تحت تأثیر قدرت سخنوری پرشور و اقناع‌کننده هیتلر قرار گرفته بود. بنابراین تصمیم گرفت کارهای او را برعهده گرفته و کلیدهایی را در اختیارش بگذارد که با آنها بتواند درهای جهان را باز کند. ازجمله اینکه در درجه اول سعی کرد لباس‌هایش را نو کند. به جای آن لباس نظامی روستایی، باید لباس اسموکینگ مشکی با یک جلیقه و کلاهی پوشیده با اطلس بر تن می‌کرد. البته به‌همراه کراواتی که به شکل پروانه بود. هلن به او آموزش داد چگونه لباس‌هایش را انتخاب کند تا با هر مراسمی تناسب داشته باشد. تا آن زمان در همه مناسبت‌ها، به شکل یک کشاورز اتریشی ظاهر می‌شد که شلواری از جنس پوست داشت. اما از آن پس، لباسی سراسر قهوه‌ای تیره می‌پوشید و کراوات و کفشی از جنس پوست بر تن می‌کرد که کاملا با یکدیگر هماهنگ بود.
سپس به او رفتارهای متمدنانه و درخور احترام را تعلیم داد. از همان دوران بود که او آموخت چگونه دست همه زنانی را که با آنها ملاقات می‌کرد، ببوسد. همچنین به او آموخت که چگونه ساندویچش را در حضور جمع به گونه‌ای مترقی و بدون کثیف‌کردن لباس‌هایش بخورد، زیرا دوستان جدید و متمدنش را آزرده‌خاطر می‌کند. هلن درعین‌حال جشن‌هایی را در هتل چهارفصل مونیخ ترتیب می‌داد که همه برای استقبال از او بود. به این ترتیب او امکان آن را یافت که با طبقه‌ای از روشنفکران در حزب افراط‌گرای راست «باواری» آشنا شود. همچنین به این ترتیب بود که یاد گرفت در جریان وعده‌های شام، در شهر گفت‌وگوهای دوستانه‌ای داشته باشد. وقتی دریافت که دیگر او کاملا آماده شده است، مأموریت جمع‌آوری اعانات را در جولای سال 1921 به او سپرد؛ برنامه‌ای که حزب آینده نازی به‌صورت آزمایشی تحت عنوان «اشراف مردم» ترتیب داده بود. هلن قصد داشت آدولف را داماد خود کند و بر آن بود که او با دختر 16 ساله‌اش «شارلوت» ازدواج کند. حتی او را به این کار قانع کرده بود. اما متأسفانه دخترش تلاش‌های او را جدی نمی‌گرفت و بهانه می‌آورد که او «حتی بوسیدن را هم بلد نیست»! البته این بی‌توجهی برای هیتلر مهم نبود، زیرا او در درون حلقه دوستان هلن بچستاین با فرد دیگری آشنا شده بود که برایش مهم بود؛ کسی که برای مدتی کوتاه «ملکه»اش بود. چند سال پیش از جنگ جهانی اول، یک دانشجوی انگلیسی جوان در دبیرستان برلین تحصیل می‌کرد که از یک خانواده هنرمند برخاسته بود.

ادامه دارد...

«لنا ریفنست هال» که پیوسته ادعا می‌کرد سیاسی نیست، احساساتش را این‌گونه بیان می‌کند؛ احساساتی که بسیاری از زنان دیگر نیز با او سهیم بودند: «دقیقا در آن لحظه، احساس کردم یک رؤیای فاجعه‌بار مرا به شکلی وحشتناک دربر گرفته است و هرگز رهایم نخواهد کرد. این احساس را داشتم که گویی زمین در برابرم دهان می‌گشاید، مثل یک پرتقال که ناگهان از وسط به دونیم شده و از درونش فواره‌ای آب فوران کند؛ فورانی که تا آسمان، اوج می‌گرفت و زمین را از بنیان می‌لرزاند». کلمات انتخاب‌شده برای توصیف این دیدار، سرشار از معانی پنهانی است.
این شخصیت حراف، باید در کاخ زنان خانواده‌های نجیب، آموزش‌های لازم را می‌دید. زنان وابسته به آریستوکراسی و بورژوازی مأیوس وایمار، به‌صورتی خودبه‌خود ثروتی هنگفت، جواهراتی گران‌بها و حتی گنجینه‌های هنری‌شان را در اختیار او گذاشتند و او به کمک همین‌ها بود که توانست حزب ناسیونالیست‌ سوسیالیست خود را تا حد زیادی تغذیه کند. فهرست برخی غنایم او دراین‌باره عبرت‌انگیز است: گردنبندی از پلاتین مزین به الماس، زمردی مرصع به‌همراه زنجیری از پلاتین، مجموعه‌ای از انگشتر با دانه‌هایی از الماس و یک انگشتر الماس دیگر و یک انگشتر طلای 18عیار با الماس‌های درخشان و نقره، یک فرش دیواری از ونیز با رشته‌های درشت که به چند قرن پیش بازمی‌گشت و یک رومیزی از جنس حریر قرمز زردوزی‌شده از اسپانیا. اینها غنایمی بود که آدولف هیتلر از زنان گرفته بود.
اما در مارس سال 1920 در برلین با زنی آشنا شد که زندگی‌اش را تغییر داد. او «هلن بچستاین»، همسر ثروتمند یک میراث‌دار ابزار پیانو، بود که در ضمن تبلیغ آنها، موسیقی مشهور «لیسزت» را هم می‌نواخت. از همان ابتدا شروع به اعطای کمک مالی به روزنامه «اوف گات دویچه» کرد که متعلق به یکی از رفقای آینده هیتلر یعنی «دیتریش آکارت» بود. او نیز به شکلی عمیق تحت تأثیر قدرت سخنوری پرشور و اقناع‌کننده هیتلر قرار گرفته بود. بنابراین تصمیم گرفت کارهای او را برعهده گرفته و کلیدهایی را در اختیارش بگذارد که با آنها بتواند درهای جهان را باز کند. ازجمله اینکه در درجه اول سعی کرد لباس‌هایش را نو کند. به جای آن لباس نظامی روستایی، باید لباس اسموکینگ مشکی با یک جلیقه و کلاهی پوشیده با اطلس بر تن می‌کرد. البته به‌همراه کراواتی که به شکل پروانه بود. هلن به او آموزش داد چگونه لباس‌هایش را انتخاب کند تا با هر مراسمی تناسب داشته باشد. تا آن زمان در همه مناسبت‌ها، به شکل یک کشاورز اتریشی ظاهر می‌شد که شلواری از جنس پوست داشت. اما از آن پس، لباسی سراسر قهوه‌ای تیره می‌پوشید و کراوات و کفشی از جنس پوست بر تن می‌کرد که کاملا با یکدیگر هماهنگ بود.
سپس به او رفتارهای متمدنانه و درخور احترام را تعلیم داد. از همان دوران بود که او آموخت چگونه دست همه زنانی را که با آنها ملاقات می‌کرد، ببوسد. همچنین به او آموخت که چگونه ساندویچش را در حضور جمع به گونه‌ای مترقی و بدون کثیف‌کردن لباس‌هایش بخورد، زیرا دوستان جدید و متمدنش را آزرده‌خاطر می‌کند. هلن درعین‌حال جشن‌هایی را در هتل چهارفصل مونیخ ترتیب می‌داد که همه برای استقبال از او بود. به این ترتیب او امکان آن را یافت که با طبقه‌ای از روشنفکران در حزب افراط‌گرای راست «باواری» آشنا شود. همچنین به این ترتیب بود که یاد گرفت در جریان وعده‌های شام، در شهر گفت‌وگوهای دوستانه‌ای داشته باشد. وقتی دریافت که دیگر او کاملا آماده شده است، مأموریت جمع‌آوری اعانات را در جولای سال 1921 به او سپرد؛ برنامه‌ای که حزب آینده نازی به‌صورت آزمایشی تحت عنوان «اشراف مردم» ترتیب داده بود. هلن قصد داشت آدولف را داماد خود کند و بر آن بود که او با دختر 16 ساله‌اش «شارلوت» ازدواج کند. حتی او را به این کار قانع کرده بود. اما متأسفانه دخترش تلاش‌های او را جدی نمی‌گرفت و بهانه می‌آورد که او «حتی بوسیدن را هم بلد نیست»! البته این بی‌توجهی برای هیتلر مهم نبود، زیرا او در درون حلقه دوستان هلن بچستاین با فرد دیگری آشنا شده بود که برایش مهم بود؛ کسی که برای مدتی کوتاه «ملکه»اش بود. چند سال پیش از جنگ جهانی اول، یک دانشجوی انگلیسی جوان در دبیرستان برلین تحصیل می‌کرد که از یک خانواده هنرمند برخاسته بود.

ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.