ماجرای موزیسینی که طراح لباس شد
ما مردمان بیحافظهای هستیم
ماهور احمدی
پنجشنبه و جمعه این هفته چندمین نمایش لباس و کیف من برپا میشود؛ من که نه ما، من و مهدی و مهفام، که باهم گروه طراحی کوچکی به اسم «ریماه» ساختیم؛ دوستان و همراهانی که آمدنشان در زندگیام مساوی با معجزه است، بودن مهفام و همکاری با او که تحصیلات عالیه در زمینه طراحی پارچه دارد، قدرت و قوت بیشتری به کارمان داده، شناخت او از انواع پارچه، به فروش کارهایمان کمک زیادی کرده و هرروز شهرت بیشتری پیدا میکنیم و بهتر شناخته میشویم و بودن مهفام در کنارم برایم آرامش آورده چراکه طراحیهای من براساس علاقه و شوقم در هنر است که هرروز به شکلی تراوش میکند و نگاه تخصصی او به این کار، راه را هرروز هموارتر میکند. دانش و سودایی که در این کار دارد، حرفهای است و نداشتن تحصیلات من در زمینه طراحی پارچه را جبران میکند و از شک و تردید نجاتم میدهد. همراهی دوستان خوبی مثل بهاره رهنما و میترا حجار که با پوشیدن لباسهایمان جلوه بیشتری به کارمان میدهند، دلمان را گرم میکند. اما من خوشحال نیستم، غمگینم، غصه دارم، برای خودم، برای ماهوری که از هفتسالگی موسیقی خواند و ساز زد و شاگرد استادان بزرگ این خاک بود، استادانی چون هوشنگ ظریف، هوشنگ کامکار، محمدسعید شریفیان، فرهاد فخرالدینی و خیلیهای دیگر که فهرستکردن اسمشان در حوصله این نوشته جا نمیشود، برای ماهوری که 10 سال سرپرست و نوازنده تار اولین گروه موسیقی سازی بانوان بعد از انقلاب بود و از تهران تا پاریس و رم را با گروهش فتح کرد، برای ماهوری که هشت سال با مارینا اقابکیان (استاد کنسرواتوار ایروان «کومستاس») از اول الفبای موسیقی را شروع کرد و تسلطش بر سلفژ و هارمونی روس و کنترپوان و آهنگسازی بیشتر شد. هوای گرم تابستان مرا یاد اجرای پرشوروشوق تئاتر «منهایدو» به کارگردانی داوود رشیدی میاندازد، آهنگسازی دلچسب و اجراهای بهیادماندنی. در نوجوانی، تابستان برایم دو ماراتن بود که در هوای گرم، شهر را خانهبهخانه به کلاسهای مختلف میرفتم و به خیال خودم به سوادم اضافه میکردم. من که حدود 40 شاگرد ریز و درشت داشتم و مهمتر از بودن من، خاطره خوش و آموزههای پرثمری است که برای شاگردانم مانده است، دلگرفته از این شهر و مردمانش، از موسیقی این آب و خاک که در این سن مرا بازنشسته کرد، جای من در بزرگترین آموزشگاه موسیقی تهران با حقوق ساعتی 17 هزار تومان نبود، صداقتم برای استاد «...» و مدیر برنامههایش زیاد بود، وقتم و آبرویم را برای برگزاری دوره آموزشی چندروزهاش در تهران بیثمر خرج کردم، توقع من از ثمر اندکی احترام بود و یک خداحافظی ساده، اما توقع من از این جامعه و این استاد عزیز بیخود است، همه شکل هم هستیم و تنها قالب ظاهریمان با هم تفاوت دارد. در 31 سالگی کارنامه پرباری در موسیقی دارم، دلم گرفته و اینروزها مدام در سرم سؤالهای بیجوابی میچرخد، اگر عاقبتم طراحی لباس بود، پس این همه دوندگی و تلاش برای موزیسینشدن چه بود؟ این همه سختیکشیدن و ساعتهای طولانی پای تمرین ساز نشستن و حل مسئلههای هارمونی چه تأثیری در طراحی لباس دارد؟ شاملوی بزرگ درست گفت: ما مردمان بیحافظهای هستیم. اینروزها فکر میکنم آیا تئاتریهای محترم، من را به یاد دارند؟ همهشان را نمیگویم، آنهایی را میگویم که از پس هر اجرا برای ساختن موسیقی «منهای دو» برایم کف میزدند، بهبه و چهچه میکردند، مردمی که در صف طولانی بلیت کنسرت گروهم در سرما و گرما میایستادند، اسم گروهم را به یاد دارند؟ مطمئنم آموزشگاهی که در آن کار میکردم، جای خالی من را احساس نمیکند، آنقدر بزرگ است که حتی اگر 50 نفر از استادانش یکجا و باهم استعفا دهند، خللی در روند آموزشگاه پیش نمیآید، چراکه موزیسینهای بیکار، پشتِ در صف کشیدهاند، موزیسینهایی بیکار مثل من در این شهر فراواناند. استاد بزرگ که هیچ، اصلا یادش نمانده که برای رفع سرماخوردگیاش و توان ادامه کلاسش، لیوان لیوان آبمیوه برایش میگرفتم! دنیای عجیبی است... هنوز ارتباط میان کلید سل با برش آستین را پیدا نکردهام، هنوز نقش هارمونی روس روی پارچهها را کشف نکردهام! این روزها به کشف بزرگی رسیدهام که سرنوشت من و ما، دست خودمان نیست، دستِ آنهایی است که خود را استاد میدانند و برای بودن یا حذفمان تصمیم میگیرند. اما ته دلم اندکی امید است، امید برای آیندهای شاید بهتر. رفتن سپانلو و غم بیپایان پدرم برای نبودنش، نگرانی پدرم برای عمل چشم و خرید داروهای قلب بیمارش، دیوارهای رنگپریده خانه سپانلو و کتابخانه خاکگرفتهاش به من امید میدهد، امید اینکه شاید با کار لباس درآمدی به دست بیاورم که مثل پدرم و دیگر هنرمندان نگران سپریکردن روزهایم نباشم، آدمهایی از جنس پدرم و سپانلو با این شهرت، محبوبیت و سواد در این شهر کم نیستند، امید دارم با طراحی و فروش لباس، اندک سرمایهای برای خودم جمع کنم تا نگران هزینه بیمارستان و کفن و دفنم نباشم.
پنجشنبه و جمعه این هفته چندمین نمایش لباس و کیف من برپا میشود؛ من که نه ما، من و مهدی و مهفام، که باهم گروه طراحی کوچکی به اسم «ریماه» ساختیم؛ دوستان و همراهانی که آمدنشان در زندگیام مساوی با معجزه است، بودن مهفام و همکاری با او که تحصیلات عالیه در زمینه طراحی پارچه دارد، قدرت و قوت بیشتری به کارمان داده، شناخت او از انواع پارچه، به فروش کارهایمان کمک زیادی کرده و هرروز شهرت بیشتری پیدا میکنیم و بهتر شناخته میشویم و بودن مهفام در کنارم برایم آرامش آورده چراکه طراحیهای من براساس علاقه و شوقم در هنر است که هرروز به شکلی تراوش میکند و نگاه تخصصی او به این کار، راه را هرروز هموارتر میکند. دانش و سودایی که در این کار دارد، حرفهای است و نداشتن تحصیلات من در زمینه طراحی پارچه را جبران میکند و از شک و تردید نجاتم میدهد. همراهی دوستان خوبی مثل بهاره رهنما و میترا حجار که با پوشیدن لباسهایمان جلوه بیشتری به کارمان میدهند، دلمان را گرم میکند. اما من خوشحال نیستم، غمگینم، غصه دارم، برای خودم، برای ماهوری که از هفتسالگی موسیقی خواند و ساز زد و شاگرد استادان بزرگ این خاک بود، استادانی چون هوشنگ ظریف، هوشنگ کامکار، محمدسعید شریفیان، فرهاد فخرالدینی و خیلیهای دیگر که فهرستکردن اسمشان در حوصله این نوشته جا نمیشود، برای ماهوری که 10 سال سرپرست و نوازنده تار اولین گروه موسیقی سازی بانوان بعد از انقلاب بود و از تهران تا پاریس و رم را با گروهش فتح کرد، برای ماهوری که هشت سال با مارینا اقابکیان (استاد کنسرواتوار ایروان «کومستاس») از اول الفبای موسیقی را شروع کرد و تسلطش بر سلفژ و هارمونی روس و کنترپوان و آهنگسازی بیشتر شد. هوای گرم تابستان مرا یاد اجرای پرشوروشوق تئاتر «منهایدو» به کارگردانی داوود رشیدی میاندازد، آهنگسازی دلچسب و اجراهای بهیادماندنی. در نوجوانی، تابستان برایم دو ماراتن بود که در هوای گرم، شهر را خانهبهخانه به کلاسهای مختلف میرفتم و به خیال خودم به سوادم اضافه میکردم. من که حدود 40 شاگرد ریز و درشت داشتم و مهمتر از بودن من، خاطره خوش و آموزههای پرثمری است که برای شاگردانم مانده است، دلگرفته از این شهر و مردمانش، از موسیقی این آب و خاک که در این سن مرا بازنشسته کرد، جای من در بزرگترین آموزشگاه موسیقی تهران با حقوق ساعتی 17 هزار تومان نبود، صداقتم برای استاد «...» و مدیر برنامههایش زیاد بود، وقتم و آبرویم را برای برگزاری دوره آموزشی چندروزهاش در تهران بیثمر خرج کردم، توقع من از ثمر اندکی احترام بود و یک خداحافظی ساده، اما توقع من از این جامعه و این استاد عزیز بیخود است، همه شکل هم هستیم و تنها قالب ظاهریمان با هم تفاوت دارد. در 31 سالگی کارنامه پرباری در موسیقی دارم، دلم گرفته و اینروزها مدام در سرم سؤالهای بیجوابی میچرخد، اگر عاقبتم طراحی لباس بود، پس این همه دوندگی و تلاش برای موزیسینشدن چه بود؟ این همه سختیکشیدن و ساعتهای طولانی پای تمرین ساز نشستن و حل مسئلههای هارمونی چه تأثیری در طراحی لباس دارد؟ شاملوی بزرگ درست گفت: ما مردمان بیحافظهای هستیم. اینروزها فکر میکنم آیا تئاتریهای محترم، من را به یاد دارند؟ همهشان را نمیگویم، آنهایی را میگویم که از پس هر اجرا برای ساختن موسیقی «منهای دو» برایم کف میزدند، بهبه و چهچه میکردند، مردمی که در صف طولانی بلیت کنسرت گروهم در سرما و گرما میایستادند، اسم گروهم را به یاد دارند؟ مطمئنم آموزشگاهی که در آن کار میکردم، جای خالی من را احساس نمیکند، آنقدر بزرگ است که حتی اگر 50 نفر از استادانش یکجا و باهم استعفا دهند، خللی در روند آموزشگاه پیش نمیآید، چراکه موزیسینهای بیکار، پشتِ در صف کشیدهاند، موزیسینهایی بیکار مثل من در این شهر فراواناند. استاد بزرگ که هیچ، اصلا یادش نمانده که برای رفع سرماخوردگیاش و توان ادامه کلاسش، لیوان لیوان آبمیوه برایش میگرفتم! دنیای عجیبی است... هنوز ارتباط میان کلید سل با برش آستین را پیدا نکردهام، هنوز نقش هارمونی روس روی پارچهها را کشف نکردهام! این روزها به کشف بزرگی رسیدهام که سرنوشت من و ما، دست خودمان نیست، دستِ آنهایی است که خود را استاد میدانند و برای بودن یا حذفمان تصمیم میگیرند. اما ته دلم اندکی امید است، امید برای آیندهای شاید بهتر. رفتن سپانلو و غم بیپایان پدرم برای نبودنش، نگرانی پدرم برای عمل چشم و خرید داروهای قلب بیمارش، دیوارهای رنگپریده خانه سپانلو و کتابخانه خاکگرفتهاش به من امید میدهد، امید اینکه شاید با کار لباس درآمدی به دست بیاورم که مثل پدرم و دیگر هنرمندان نگران سپریکردن روزهایم نباشم، آدمهایی از جنس پدرم و سپانلو با این شهرت، محبوبیت و سواد در این شهر کم نیستند، امید دارم با طراحی و فروش لباس، اندک سرمایهای برای خودم جمع کنم تا نگران هزینه بیمارستان و کفن و دفنم نباشم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.