|

به بهانه انتشار آلبوم جدید پالت

روايت ناتمام نيمى از ما كه نرفت و ماند

ندا جبرائیلی

يك. مهر ٩١. آخرين اجراى «روايت ناتمام فصل معلق».اجرا توقيف شده. پايان اجرا، همه همصدا مي‌خوانند: «بهار ما گذشته شايد، گذشته‌ها گذشته انگار»... همه متأسفيم از توقيف يكباره‌ اجرا. يك نفر كه از پشت آدم‌هاى سرپا و مشتاق نمى‌بينمش، دعوتمان مي‌كند كه به كنسرتشان برويم. چندماه بعد. در سرماى رشت و انزلى. روزهاى سخت «ماهى و گربه». قرار است يك گروه موسيقى به جمعمان اضافه شود.
- «كيا؟»
- «پالت، نرو بمان، روايت ناتمامِ...».
زمان مي‌گذرد و نسل مشكل‌ساز آن‌روزها از كافه‌ها و سالن‌ها و اجراهاى زيرزمينى، روى زمين آمده. روى پرده سينماها، به‌عنوان بهترين بازيگرهاى سال‌هاى اخير، با سيمرغى كه بهش دادند يا ندادند، روى فرش قرمز كن، آمده در بزرگ‌ترين سالن شهر و با صدايى بلند از شهر براى مردمش مي‌خواند... .
دو.«پالت»... همان صداى بلند است. قصه‌اى است براى گفتن و صدايى براى شنيدن كه ثبت شد جايى در خاطره و حافظه جمعى ما و شد زمزمه روى لب. فصل مشترك عشق و فراق و شور و درد و كودكى و دلتنگى و خاطرات «خونه‌ مادربزرگه» با همه شادى‌ها و غصه‌هاش. آمد كه بماند. قدم‌به‌قدم، و همان‌قدر اصيل است كه رنج نسلشان؛ رنجى كه نسل پيش از آن جدى‌اش نمي‌گرفتند و نسل بعد از آن نمى‌شناختندش. اصالت رنج كودكى و كودك‌بودن در دهه 60 . رنج كودكى‌نكردن، ازدست‌رفتن دلخوشي‌هاى كوچك و كارتون‌هاى نيمه‌كاره به‌خاطر وضعيت‌هاى قرمز، عزاهاى عمومى، غم همكلاسى، همسايه. ترس جاى خالى. جاى خالى پدر و عموها؛ دلهره خداحافظى. غيبت «برادر نوجوون» و «غرق خون». ترس ازدست‌دادن، هر لحظه ازدست‌دادن و انتظار براى وضعيت سفيد و ديدن ادامه‌ سرنوشت تلخ خانواده‌ دكتر ارنست و زنان كوچك و گل پامچال و بازى سربازهايى كه سر بازى سرسره‌بازى همديگر را مى‌كشتند. رنج قصه‌هاى مجيد، بادكنك سفيد، مشق شب و... نسلى كه كودكى‌هاى ازدست‌رفته‌اش ميان خاطرات قهرماني‌هاى پدر و مادرش گم شد، جوانى و بغض‌هاى فروخورده‌اش لابه‌لاى روزمرگي‌ها و عادت‌ها و ترس‌ها...كودكان آن‌روزها قصه‌هايى براى گفتن دارند. از خودشان و برادرهایشان و شهرشان. از لحظه‌اى كه آرزو كردند رؤيايى بسازند براى ديگرى، لحظه‌هايى كه نااميد شدند در اتاق دربسته. لحظه‌هايى كه بى‌مهرى ديدند، پشت‌سر، در جمع‌هاى كوچك اخمو، اما شادى‌هایشان را تقسيم كردند و دردها و مشكلات را به خلوت بردند تا قهرمان تكرارى و منفعل و نالان نباشند و راهى باز كنند به ضيافت‌هاى دسته‌جمعى. تصميم گرفتند بمانند و صداى مشترك نسلى باشند كه بي‌صدا محبوس شد، بي‌صدا اعتراض كرد و عزيمت كرد و مهاجرت و دورى و دلتنگى و ترس از همه اينها شد هويتش. و پناه برد به دنياى مجازى كه تنها راه امن و مشترك نسل تكه‌پاره‌مان بود.
«پالت» چهره آبى و سرخ و رنگ آشناى عشق است. اما شهر ما اين‌بار، در ترانه‌ها و قصه‌هايى كم‌نظير، عاشق شده، لبخند مي‌زند، اشك مي‌ريزد، درد مي‌كشد و خاطراتش را مرور مي‌كند. «ليلى برمي‌گردد به شهرى كه كوچه‌كوچه‌اش مجنون شده». شهرمان قهرمان‌هايش را، سوگ‌هاى مردمانش را به ياد دارد و آواز در گلويش سفر مي‌كند به جايى كه به آن سفر نكرده‌ايم، به شهرهاى دور، درد مشتركى مي‌شود براى فريادكردن و عشقى عمومى. يادگارى از تهران، «عاشقى با چشم گريان». آواز دلِ تنگش مي‌رسد به «نيمى از ما كه از شهر تيره گريخت»، به هم‌بازي‌ها و هم‌كلاسى‌ها و عشق‌هاى دورافتاده كه نشد لحظه آخر به‌جاى بغض و سكوت بگوييم : «نرو بمان».
من دلم خوش است به مردمى كه هر شب با صداى «شهر من بخند»، در گوششان به خواب مي‌روند، به دهه شصتى‌هايى كه «از شب آواز ساخت تا ترسش بريزد» و از رنج‌هايش قصه ساخت و... چه قصه‌هايى كه در راه است و اين روايت حالاحالاها ادامه دارد. چه قصه‌گوهاى زيادى كه در اين شهر هنوز شناخته نشده‌اند و بايد صبر كرد و شنيد تا شهرمان جايى بشود براى نرفتن، ماندن و برگشتن.
اين‌روزها تهران، يا طهران شبيه شهرى شده كه دوست مي‌داريم. شهر من اميدوار است... و هرجا كه اميد هست، زندگى هست... شهر من مى‌خندد... .

يك. مهر ٩١. آخرين اجراى «روايت ناتمام فصل معلق».اجرا توقيف شده. پايان اجرا، همه همصدا مي‌خوانند: «بهار ما گذشته شايد، گذشته‌ها گذشته انگار»... همه متأسفيم از توقيف يكباره‌ اجرا. يك نفر كه از پشت آدم‌هاى سرپا و مشتاق نمى‌بينمش، دعوتمان مي‌كند كه به كنسرتشان برويم. چندماه بعد. در سرماى رشت و انزلى. روزهاى سخت «ماهى و گربه». قرار است يك گروه موسيقى به جمعمان اضافه شود.
- «كيا؟»
- «پالت، نرو بمان، روايت ناتمامِ...».
زمان مي‌گذرد و نسل مشكل‌ساز آن‌روزها از كافه‌ها و سالن‌ها و اجراهاى زيرزمينى، روى زمين آمده. روى پرده سينماها، به‌عنوان بهترين بازيگرهاى سال‌هاى اخير، با سيمرغى كه بهش دادند يا ندادند، روى فرش قرمز كن، آمده در بزرگ‌ترين سالن شهر و با صدايى بلند از شهر براى مردمش مي‌خواند... .
دو.«پالت»... همان صداى بلند است. قصه‌اى است براى گفتن و صدايى براى شنيدن كه ثبت شد جايى در خاطره و حافظه جمعى ما و شد زمزمه روى لب. فصل مشترك عشق و فراق و شور و درد و كودكى و دلتنگى و خاطرات «خونه‌ مادربزرگه» با همه شادى‌ها و غصه‌هاش. آمد كه بماند. قدم‌به‌قدم، و همان‌قدر اصيل است كه رنج نسلشان؛ رنجى كه نسل پيش از آن جدى‌اش نمي‌گرفتند و نسل بعد از آن نمى‌شناختندش. اصالت رنج كودكى و كودك‌بودن در دهه 60 . رنج كودكى‌نكردن، ازدست‌رفتن دلخوشي‌هاى كوچك و كارتون‌هاى نيمه‌كاره به‌خاطر وضعيت‌هاى قرمز، عزاهاى عمومى، غم همكلاسى، همسايه. ترس جاى خالى. جاى خالى پدر و عموها؛ دلهره خداحافظى. غيبت «برادر نوجوون» و «غرق خون». ترس ازدست‌دادن، هر لحظه ازدست‌دادن و انتظار براى وضعيت سفيد و ديدن ادامه‌ سرنوشت تلخ خانواده‌ دكتر ارنست و زنان كوچك و گل پامچال و بازى سربازهايى كه سر بازى سرسره‌بازى همديگر را مى‌كشتند. رنج قصه‌هاى مجيد، بادكنك سفيد، مشق شب و... نسلى كه كودكى‌هاى ازدست‌رفته‌اش ميان خاطرات قهرماني‌هاى پدر و مادرش گم شد، جوانى و بغض‌هاى فروخورده‌اش لابه‌لاى روزمرگي‌ها و عادت‌ها و ترس‌ها...كودكان آن‌روزها قصه‌هايى براى گفتن دارند. از خودشان و برادرهایشان و شهرشان. از لحظه‌اى كه آرزو كردند رؤيايى بسازند براى ديگرى، لحظه‌هايى كه نااميد شدند در اتاق دربسته. لحظه‌هايى كه بى‌مهرى ديدند، پشت‌سر، در جمع‌هاى كوچك اخمو، اما شادى‌هایشان را تقسيم كردند و دردها و مشكلات را به خلوت بردند تا قهرمان تكرارى و منفعل و نالان نباشند و راهى باز كنند به ضيافت‌هاى دسته‌جمعى. تصميم گرفتند بمانند و صداى مشترك نسلى باشند كه بي‌صدا محبوس شد، بي‌صدا اعتراض كرد و عزيمت كرد و مهاجرت و دورى و دلتنگى و ترس از همه اينها شد هويتش. و پناه برد به دنياى مجازى كه تنها راه امن و مشترك نسل تكه‌پاره‌مان بود.
«پالت» چهره آبى و سرخ و رنگ آشناى عشق است. اما شهر ما اين‌بار، در ترانه‌ها و قصه‌هايى كم‌نظير، عاشق شده، لبخند مي‌زند، اشك مي‌ريزد، درد مي‌كشد و خاطراتش را مرور مي‌كند. «ليلى برمي‌گردد به شهرى كه كوچه‌كوچه‌اش مجنون شده». شهرمان قهرمان‌هايش را، سوگ‌هاى مردمانش را به ياد دارد و آواز در گلويش سفر مي‌كند به جايى كه به آن سفر نكرده‌ايم، به شهرهاى دور، درد مشتركى مي‌شود براى فريادكردن و عشقى عمومى. يادگارى از تهران، «عاشقى با چشم گريان». آواز دلِ تنگش مي‌رسد به «نيمى از ما كه از شهر تيره گريخت»، به هم‌بازي‌ها و هم‌كلاسى‌ها و عشق‌هاى دورافتاده كه نشد لحظه آخر به‌جاى بغض و سكوت بگوييم : «نرو بمان».
من دلم خوش است به مردمى كه هر شب با صداى «شهر من بخند»، در گوششان به خواب مي‌روند، به دهه شصتى‌هايى كه «از شب آواز ساخت تا ترسش بريزد» و از رنج‌هايش قصه ساخت و... چه قصه‌هايى كه در راه است و اين روايت حالاحالاها ادامه دارد. چه قصه‌گوهاى زيادى كه در اين شهر هنوز شناخته نشده‌اند و بايد صبر كرد و شنيد تا شهرمان جايى بشود براى نرفتن، ماندن و برگشتن.
اين‌روزها تهران، يا طهران شبيه شهرى شده كه دوست مي‌داريم. شهر من اميدوار است... و هرجا كه اميد هست، زندگى هست... شهر من مى‌خندد... .

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.