|

کاخ ریاست جمهوری

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

هنگامی‌که هوای بخارست سنگین می‌شد، آن دو می‌توانستند به سواحل دریاچه «سناگو» در فاصله ۳۰ کیلومتری پایتخت بروند؛ مکانی فوق‌العاده زیبا که معمولا همه اهالی بخارست به آنجا می‌رفتند. خانه درمجموع روی سنگ مرمر سفید بنا شد بود و به دریاچه با آن آب‌های زلالش اشراف داشت. در دریاچه به تفریح می‌پرداختند و ایلانا با لباس‌های سفیدش به‌همراه نیکلا، به تمرین قایق‌سواری روی می‌آورد.
اینها دست‌کم اقداماتی را نشان می‌داد که از سال ۱۹۸۴ شروع شده بود، این کاخ ریاست‌جمهوری نیز دلیل دیگری بر جنون آن دو نفر بود. فکر اصلی ساخت این کاخ مرتبط با نهادهای چهارگانه و بزرگ رومانی بود. زیرا از اول قرار بر این بود که مکانی برای جلسات ریاست‌جمهوری، شورای ملی، نخست‌وزیر و شورای‌عالی قضائی باشد؛ یک ساختمان واحد با اندازه‌هایی متقارن که جنون عظمت و قدرت را بازتاب می‌داد، اما سرانجام نیکلای و همسرش بدون هیچ رقیبی توانستند این مکان را تصرف کنند. بنای آن مافوق همه معیار‌ها و موازین بود و تا امروز - بعد از پنتاگون- دومین بنا در جهان و بزرگ‌ترین ساختمان در رومانی به‌شمار می‌رود که بعد از زلزله سال ۱۹۷۷ بخارست، ساخته شد.
آن ویرانی وحشتناک و خشن، چاوشسکو را به‌شدت تحت‌تأثیر قرار داده بود. نمی‌توانست هزاران جسد خون‌آلود زیر آوار‌ها را تحمل کند. رفتار او حتی هنگام دیدار با پزشکانی که در بیمارستان شهر بودند و نگرانی یک دیکتاتور را می‌دیدند که حاضر به دست‌دادن با کسی یا دست زدن به چیزی نمی‌شد، همه را غافلگیر کرد. همان‌جا تصمیم گرفته بود خود را از فروافتادن به چنین سرنوشتی مصون دارد.
بنابراین دستور بررسی مسئله ژئوپلیتیک شهر، به‌ویژه از نظر زلزله‌شناسی را صادر کرد و سرانجام این زمین به مساحت ۵۲۰ هکتار را برگزید؛ مساحتی تقریبا سه برابر ادارات دولتی پاریس. می‌خواست مکانی امن‌تر و مطمئن‌تر برای مقرّ ریاست‌جمهوری بسازد. به این ترتیب چهار هزار نفر از آن منطقه آواره شدند و حدود ۳۰ کلیسا ویران شد. کمااینکه یکی از قدیمی‌ترین محلات بخارست که قدمت آن به قرن دوازدهم برمی‌گشت، تخریب شد. سال ۱۹۸۳ بود که کار عظیم ساخت‌وساز شروع شد. حدود دو هزار کارگر به‌صورت شبانه‌روزی زیر نظر «آنکا پترسکو» مشغول‌به‌کار شدند و یک‌سال‌ونیم بعد از دل زمینی به مساحت چهارهزارو 500 مترمربع، مکانی مسکونی به مساحت سه‌هزارو 500 مترمربع سربرآورد. در‌‌نهایت، نیکلا موفق شد خانه‌ای را مطابق با میل خود بنا کند که در آن نه میکروب وجود داشت و نه کانال‌های هوا. مانند منزل سابق‌شان در رومانی، این کاخ نیز کاملا از سنگ مرمر رومانی ساخته شده بود و حدود یک میلیون مترمربع از این سنگ برای آن استخراج شد. در دو ناحیه خاص این کاخ، چاوشسکو و همسر هوسرانش دستور دادند حمام‌هایی متعدد تعبیه شود که همه آنها به‌صورتی افراطی تزئین شده بودند. دیوار حمام و جکوزی‌ها پوشیده از سرامیک‌های لاجوردی و سفید بود که گل‌هایی بر آنها نقش شده بود. در آنجا سالن بزرگی وجود داشت که شبیه به حمام‌های ترکیه مزین به کاشی‌های آبی به سبک ایرانی بود. در میان آن برکه‌ای آب گرم وجود داشت که با کاشی‌های بزرگ پوشیده شده بود. روی آنها تصاویری از طاووس‌ها و سایر پرندگان نقش شده بود که در برابر یک رنگین‌کمان تجسم می‌یافتند. در مرکز چنین مکانی بود که آنها رفته‌رفته از مردم فاصله گرفته و به‌نوعی خودکفایی رسیدند. یکی مراقب دیگری بود و دیگری او را زیرنظر داشت. بدون تردید نیکلا تحت‌تأثیر روش و نظم کاخ بزرگ باکینگهام قرار گرفته بود که یک‌بار ملکه الیزابت دوم را در آنجا ملاقات کرد. دولت بریتانیا می‌خواست تجهیزات نظامی به ارتش رومانی بفروشد. ازاین‌رو او را با احترام زیاد به میهمانی خود دعوت کرد. این کار درواقع نوعی مقاومت در برابر جهان کمونیسم نیز به‌شمار می‌رفت. آنجا بود که او را در برابر ملکه نشاندند. اما نیکلای به‌صورت کامل پروتکل پادشاهی بریتانیا را درنیافته بود. زیرا اولا شخص بسیار پرخوری را به سفره ملکه دعوت کرده بودند. بعد از آن هم اینکه، به‌شدت نگران آلوده‌شدن به میکروب‌ها بود و بنابراین حتی از دست‌دادن با ملکه امتناع کرد. این درحالی بود که نگهبانانش مثل همیشه شیشه‌هایی کوچک حاوی محلول اسپرتو برای پاکسازی و ضدعفونی‌کردن دست‌هایش را با خود داشتند. این حساسیت نیکلای حد و مرزی نداشت. یک‌بار گروهی از دانش‌آموزان شاگرداول آمدند تا دسته‌ای گل به او اهدا کنند. دو نفر از بین آنها انتخاب شدند تا در برابر مردم بوسیده شوند. به‌عنوان احتیاط، همه دانش‌آموزان در معرض آزمایشات پزشکی کامل قرار گرفتند تا معلوم شود کدام‌یک از آنها ممکن است حامل میکروب باشد و هنگام بوسیدن دست او، نیکلای را آلوده کند.

ادامه دارد...

هنگامی‌که هوای بخارست سنگین می‌شد، آن دو می‌توانستند به سواحل دریاچه «سناگو» در فاصله ۳۰ کیلومتری پایتخت بروند؛ مکانی فوق‌العاده زیبا که معمولا همه اهالی بخارست به آنجا می‌رفتند. خانه درمجموع روی سنگ مرمر سفید بنا شد بود و به دریاچه با آن آب‌های زلالش اشراف داشت. در دریاچه به تفریح می‌پرداختند و ایلانا با لباس‌های سفیدش به‌همراه نیکلا، به تمرین قایق‌سواری روی می‌آورد.
اینها دست‌کم اقداماتی را نشان می‌داد که از سال ۱۹۸۴ شروع شده بود، این کاخ ریاست‌جمهوری نیز دلیل دیگری بر جنون آن دو نفر بود. فکر اصلی ساخت این کاخ مرتبط با نهادهای چهارگانه و بزرگ رومانی بود. زیرا از اول قرار بر این بود که مکانی برای جلسات ریاست‌جمهوری، شورای ملی، نخست‌وزیر و شورای‌عالی قضائی باشد؛ یک ساختمان واحد با اندازه‌هایی متقارن که جنون عظمت و قدرت را بازتاب می‌داد، اما سرانجام نیکلای و همسرش بدون هیچ رقیبی توانستند این مکان را تصرف کنند. بنای آن مافوق همه معیار‌ها و موازین بود و تا امروز - بعد از پنتاگون- دومین بنا در جهان و بزرگ‌ترین ساختمان در رومانی به‌شمار می‌رود که بعد از زلزله سال ۱۹۷۷ بخارست، ساخته شد.
آن ویرانی وحشتناک و خشن، چاوشسکو را به‌شدت تحت‌تأثیر قرار داده بود. نمی‌توانست هزاران جسد خون‌آلود زیر آوار‌ها را تحمل کند. رفتار او حتی هنگام دیدار با پزشکانی که در بیمارستان شهر بودند و نگرانی یک دیکتاتور را می‌دیدند که حاضر به دست‌دادن با کسی یا دست زدن به چیزی نمی‌شد، همه را غافلگیر کرد. همان‌جا تصمیم گرفته بود خود را از فروافتادن به چنین سرنوشتی مصون دارد.
بنابراین دستور بررسی مسئله ژئوپلیتیک شهر، به‌ویژه از نظر زلزله‌شناسی را صادر کرد و سرانجام این زمین به مساحت ۵۲۰ هکتار را برگزید؛ مساحتی تقریبا سه برابر ادارات دولتی پاریس. می‌خواست مکانی امن‌تر و مطمئن‌تر برای مقرّ ریاست‌جمهوری بسازد. به این ترتیب چهار هزار نفر از آن منطقه آواره شدند و حدود ۳۰ کلیسا ویران شد. کمااینکه یکی از قدیمی‌ترین محلات بخارست که قدمت آن به قرن دوازدهم برمی‌گشت، تخریب شد. سال ۱۹۸۳ بود که کار عظیم ساخت‌وساز شروع شد. حدود دو هزار کارگر به‌صورت شبانه‌روزی زیر نظر «آنکا پترسکو» مشغول‌به‌کار شدند و یک‌سال‌ونیم بعد از دل زمینی به مساحت چهارهزارو 500 مترمربع، مکانی مسکونی به مساحت سه‌هزارو 500 مترمربع سربرآورد. در‌‌نهایت، نیکلا موفق شد خانه‌ای را مطابق با میل خود بنا کند که در آن نه میکروب وجود داشت و نه کانال‌های هوا. مانند منزل سابق‌شان در رومانی، این کاخ نیز کاملا از سنگ مرمر رومانی ساخته شده بود و حدود یک میلیون مترمربع از این سنگ برای آن استخراج شد. در دو ناحیه خاص این کاخ، چاوشسکو و همسر هوسرانش دستور دادند حمام‌هایی متعدد تعبیه شود که همه آنها به‌صورتی افراطی تزئین شده بودند. دیوار حمام و جکوزی‌ها پوشیده از سرامیک‌های لاجوردی و سفید بود که گل‌هایی بر آنها نقش شده بود. در آنجا سالن بزرگی وجود داشت که شبیه به حمام‌های ترکیه مزین به کاشی‌های آبی به سبک ایرانی بود. در میان آن برکه‌ای آب گرم وجود داشت که با کاشی‌های بزرگ پوشیده شده بود. روی آنها تصاویری از طاووس‌ها و سایر پرندگان نقش شده بود که در برابر یک رنگین‌کمان تجسم می‌یافتند. در مرکز چنین مکانی بود که آنها رفته‌رفته از مردم فاصله گرفته و به‌نوعی خودکفایی رسیدند. یکی مراقب دیگری بود و دیگری او را زیرنظر داشت. بدون تردید نیکلا تحت‌تأثیر روش و نظم کاخ بزرگ باکینگهام قرار گرفته بود که یک‌بار ملکه الیزابت دوم را در آنجا ملاقات کرد. دولت بریتانیا می‌خواست تجهیزات نظامی به ارتش رومانی بفروشد. ازاین‌رو او را با احترام زیاد به میهمانی خود دعوت کرد. این کار درواقع نوعی مقاومت در برابر جهان کمونیسم نیز به‌شمار می‌رفت. آنجا بود که او را در برابر ملکه نشاندند. اما نیکلای به‌صورت کامل پروتکل پادشاهی بریتانیا را درنیافته بود. زیرا اولا شخص بسیار پرخوری را به سفره ملکه دعوت کرده بودند. بعد از آن هم اینکه، به‌شدت نگران آلوده‌شدن به میکروب‌ها بود و بنابراین حتی از دست‌دادن با ملکه امتناع کرد. این درحالی بود که نگهبانانش مثل همیشه شیشه‌هایی کوچک حاوی محلول اسپرتو برای پاکسازی و ضدعفونی‌کردن دست‌هایش را با خود داشتند. این حساسیت نیکلای حد و مرزی نداشت. یک‌بار گروهی از دانش‌آموزان شاگرداول آمدند تا دسته‌ای گل به او اهدا کنند. دو نفر از بین آنها انتخاب شدند تا در برابر مردم بوسیده شوند. به‌عنوان احتیاط، همه دانش‌آموزان در معرض آزمایشات پزشکی کامل قرار گرفتند تا معلوم شود کدام‌یک از آنها ممکن است حامل میکروب باشد و هنگام بوسیدن دست او، نیکلای را آلوده کند.

ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.