|

کارگاه ساختمانی تهران

ناهید طباطبایی

تازه هوا روشن شده که صدای کوبیدن پتک بر در و دیوار خانه پهلویی بیدارم می‌کند. دیشب دیر خوابیدم، از بس توی کوچه سروصدا بود. و حالا با سروصدای پتک از جا می‌پرم. صدا از خانه کناری می‌آید؛ خانه سه‌طبقه 30ساله‌ای که قرار است جای خود را به یک آپارتمان شش‌طبقه بدهد؛ شش‌طبقه و 12دستگاه. همسایه‌ها می‌گویند خیابان ما پهن است. نمی‌دانم از این موضوع خوشحالند یا نه. بلند می‌شوم تا پنجره را ببندم، دوباره همه‌چیز شروع می‌شود. کاش اقلا کمی فرصت می‌دادند. یک‌جور استراحت برای مردم محل. خانه روبه‌رو تازه تمام شده؛ سه هفته است. آن هم سه‌طبقه بود، شده شش‌طبقه. با یک طبقه در زیر زمین. این یکی 30سال هم نداشت و آن‌قدر محکم بود که خراب‌کردنش کلی طول کشید. حالا باز دوباره شروع می‌شود. خراب‌کردن دیوار‌ها، برداشتن تیرآهن‌ها، گودبرداری و همه اینها با صداهای وحشتناک و آزاردهنده. تق تق تق تق... و با هر تق، انگار چیزی محکم می‌خورد توی سر و صورت آدم. قیژ قیژ قیژ قِژ و هر قیژ انگار یک تیغ روی بدن آدم خط می‌کشد. و بعد بوی خاک و خاک روی میز و صندلی و تخت و پرده و صورت و دست و پا. این‌روزها خیابان پر است از کسانی که آهن و تیر و تخته می‌خرند. هروقت خانه‌ای را خراب می‌کنند، مثل مور و ملخ از همه‌جا می‌آیند و هرکدام تکه‌ای را به نیش می‌کشند و می‌برند. می‌روم توی آشپزخانه که غذا درست کنم. از لای پرده به خانه پشتی نگاه می‌کنم. این یکی خیلی وقت نیست که تمام شده. سازنده این یکی، همه را کلافه کرده بود. سر ساختمان سنگ می‌برید، بتون آماده می‌کرد و دائم داد می‌زد. این‌طوری که پیش می‌رود، به‌زودی می‌افتم ته یک چاه؛ چاهی عمیق که در و دیوارش ساختمان‌های نوساز است، اما این‌بار صدای پتک خیلی نزدیک است. یک‌آن نگران می‌شوم که دیوار‌های خانه من هم پایین بیاید. مگر خانه سر کوچه موقع گودبرداری کنارش پایین نیامده بود. توی این کارگاه ساختمانی بزرگ که اسمش تهران است، هرچیزی ممکن است. کسی به فکر خانه‌ها نیست یا به فکر آدم‌هایی که الان در آنها زندگی می‌کنند. همه به فکر آدم‌هایی هستند که قرار است از جاهایی دور بیایند و در خانه‌های نو محله ما زندگی کنند، اما کلمه محله هم دیگر خیلی قدیمی شده، مثل ما که خیلی زود قدیمی شدیم.

تازه هوا روشن شده که صدای کوبیدن پتک بر در و دیوار خانه پهلویی بیدارم می‌کند. دیشب دیر خوابیدم، از بس توی کوچه سروصدا بود. و حالا با سروصدای پتک از جا می‌پرم. صدا از خانه کناری می‌آید؛ خانه سه‌طبقه 30ساله‌ای که قرار است جای خود را به یک آپارتمان شش‌طبقه بدهد؛ شش‌طبقه و 12دستگاه. همسایه‌ها می‌گویند خیابان ما پهن است. نمی‌دانم از این موضوع خوشحالند یا نه. بلند می‌شوم تا پنجره را ببندم، دوباره همه‌چیز شروع می‌شود. کاش اقلا کمی فرصت می‌دادند. یک‌جور استراحت برای مردم محل. خانه روبه‌رو تازه تمام شده؛ سه هفته است. آن هم سه‌طبقه بود، شده شش‌طبقه. با یک طبقه در زیر زمین. این یکی 30سال هم نداشت و آن‌قدر محکم بود که خراب‌کردنش کلی طول کشید. حالا باز دوباره شروع می‌شود. خراب‌کردن دیوار‌ها، برداشتن تیرآهن‌ها، گودبرداری و همه اینها با صداهای وحشتناک و آزاردهنده. تق تق تق تق... و با هر تق، انگار چیزی محکم می‌خورد توی سر و صورت آدم. قیژ قیژ قیژ قِژ و هر قیژ انگار یک تیغ روی بدن آدم خط می‌کشد. و بعد بوی خاک و خاک روی میز و صندلی و تخت و پرده و صورت و دست و پا. این‌روزها خیابان پر است از کسانی که آهن و تیر و تخته می‌خرند. هروقت خانه‌ای را خراب می‌کنند، مثل مور و ملخ از همه‌جا می‌آیند و هرکدام تکه‌ای را به نیش می‌کشند و می‌برند. می‌روم توی آشپزخانه که غذا درست کنم. از لای پرده به خانه پشتی نگاه می‌کنم. این یکی خیلی وقت نیست که تمام شده. سازنده این یکی، همه را کلافه کرده بود. سر ساختمان سنگ می‌برید، بتون آماده می‌کرد و دائم داد می‌زد. این‌طوری که پیش می‌رود، به‌زودی می‌افتم ته یک چاه؛ چاهی عمیق که در و دیوارش ساختمان‌های نوساز است، اما این‌بار صدای پتک خیلی نزدیک است. یک‌آن نگران می‌شوم که دیوار‌های خانه من هم پایین بیاید. مگر خانه سر کوچه موقع گودبرداری کنارش پایین نیامده بود. توی این کارگاه ساختمانی بزرگ که اسمش تهران است، هرچیزی ممکن است. کسی به فکر خانه‌ها نیست یا به فکر آدم‌هایی که الان در آنها زندگی می‌کنند. همه به فکر آدم‌هایی هستند که قرار است از جاهایی دور بیایند و در خانه‌های نو محله ما زندگی کنند، اما کلمه محله هم دیگر خیلی قدیمی شده، مثل ما که خیلی زود قدیمی شدیم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.