|

نمکِ روی زخم نباشیم

خیلی از ما وقتی بیماری را می‌بینیم، تمام سعی‌مان را می‌کنیم او را از فضای درد و رنجی که می‌کشد، دور کنیم. خیلی از جملات ما تکراری است: «سخت نگیر»، «می‌گذرد»، «درست می‌شود»، «انرژی مثبت بفرست»، «قسمت پر لیوان را ببین» و... ما گاهی از تجربیات کسانی می‌گوییم که بیماری را پشت‌سر گذاشته‌اند و تأکید می‌کنیم می‌تواند این اتفاق برای بیماری که در حال گوش‌کردن سخنرانی ماست هم بیفتد. گاهی یادمان می‌رود یا نمی‌دانیم که مسائل آن‌چنان نیست که مایی که دور از بیماری هستیم، می‌بینیم. برای ما فقط دلسوزی است و برای او دردی گاه جانکاه.
همه می‌دانیم که سرطان آغاز ماه‌های کشدار و پر از دلهره و نگرانی شیمی‌درمانی و در برزخ امید و ناامیدی فرورفتن است. امیلی مک‌داون ۲۴ ساله یکی دیگر از کسانی بود که پزشکان برای او تشخیص سرطان دادند. او این‌روزها را نمی‌داند پشت‌سر می‌گذارد یا خیر، اما آمده است و مجموعه‌ای کارت طراحی کرده است. کارت همراه با جملاتی که می‌تواند همچون راهنما در پیش‌روی کسانی قرار گیرد که با یک بیماری سخت روبه‌رو می‌شوند؛ جملاتی که قرار است حال بیمار را بهتر و او را امیدوارتر کند؛ جملاتی که شاید ما که دورتر هستیم، نمی‌دانیم و بیمار دوست دارد در روزهای سخت بشنود: «من قول می‌دهم هرگز بیماری تو را با سفر مقایسه نکنم»، «وقتی زندگی به شما میوه‌هایی می‌دهد من هرگز داستان دوست پسرعمویم را برایت تعریف نمی‌کنم که به این دلیل مرد»، «من واقعا نمی‌دانم درباره این سرطان لعنتی چه بگویم ولی هرزمان که بخواهی من در کنارت هستم»، «من واقعا متأسف شدم که شما بیمار شدید مطمئن باشید هیچ‌وقت اطلاعات اینترنتی‌ام را به رُخت نمی‌کشم»، «بگذار کسی باشم که مشت اول را می‌زنم نفر بعدی به شما می‌گوید که هر اتفاقی دلیلی دارد. من خیلی ناراحتم که شما در این مسیر قرار گرفتید». یک باکس کوچک یا تی‌شرت هدیه‌ای می‌تواند گفت‌وگو درباره بیماری را بهتر کند، واضح است که نیت طراح خوب است و می‌خواهد بیمار به صحبت‌کردن تشویق ‌شده و همراهانش او را بیشتر همراهی کنند. اما بار تغییر گفت‌وگو در مورد بیماری‌های روانی دیگر، مستقیما بر دوش چه کسانی است؟ در آمریکا جوانی 22 ساله مجموعه‌ای از تی‌شرت‌های ساده را طراحی کرده است که برای بیماری‌های مختلف ذهنی است. او سعی کرده با رنگ‌های زرد و سبز، بنفش و آبی حداقل سه ترکیب مختلف برای چند بیماری در نظر بگیرد. ترکیب این تی‌شرت‌ها براساس بیماری است و او هدف خوبی دارد برای اینکه بتواند افراد درگیر را به‌طور آشکارا به صحبت‌کردن تشویق کند و از سوی دیگر برای مخاطب امکان برقراری ارتباط و درک متقابل را به وجود بیاورد. فراموش نکنیم که رنج بیماری‌های روحی مستقیما بر دوش کسانی است که از آن رنج می‌برند. آیا با پوشیدن این تی‌شرت‌ها اتفاقی می‌افتد؟ کسانی که دچار این بیماری‌ها هستند، از آن استقبال نسبی کرده‌اند. یکی از آنها در جواب اینکه آیا این تی‌شرت را بیرون می‌پوشد؟ جوابش مثبت است و به نظر می‌آید پوشیدن این لباس در یک جهان پر از غریبه که انگار بی‌رحمانه آماده حمله هستند، شجاعت خاصی می‌خواهد. می‌نویسد: «لحظه سخت برای من لحظه‌ای است که از در بیرون می‌روم، اما به من کمک می‌کند تا در مسیر صحیح حرکت کنم. این فقط یک پیراهن است و نه دارو، قرار نیست بیماری مرا خوب کند ولی برای من به‌عنوان یک یادآوری است، یادآوری اینکه: «می‌توانی این کار را انجام دهی».

خیلی از ما وقتی بیماری را می‌بینیم، تمام سعی‌مان را می‌کنیم او را از فضای درد و رنجی که می‌کشد، دور کنیم. خیلی از جملات ما تکراری است: «سخت نگیر»، «می‌گذرد»، «درست می‌شود»، «انرژی مثبت بفرست»، «قسمت پر لیوان را ببین» و... ما گاهی از تجربیات کسانی می‌گوییم که بیماری را پشت‌سر گذاشته‌اند و تأکید می‌کنیم می‌تواند این اتفاق برای بیماری که در حال گوش‌کردن سخنرانی ماست هم بیفتد. گاهی یادمان می‌رود یا نمی‌دانیم که مسائل آن‌چنان نیست که مایی که دور از بیماری هستیم، می‌بینیم. برای ما فقط دلسوزی است و برای او دردی گاه جانکاه.
همه می‌دانیم که سرطان آغاز ماه‌های کشدار و پر از دلهره و نگرانی شیمی‌درمانی و در برزخ امید و ناامیدی فرورفتن است. امیلی مک‌داون ۲۴ ساله یکی دیگر از کسانی بود که پزشکان برای او تشخیص سرطان دادند. او این‌روزها را نمی‌داند پشت‌سر می‌گذارد یا خیر، اما آمده است و مجموعه‌ای کارت طراحی کرده است. کارت همراه با جملاتی که می‌تواند همچون راهنما در پیش‌روی کسانی قرار گیرد که با یک بیماری سخت روبه‌رو می‌شوند؛ جملاتی که قرار است حال بیمار را بهتر و او را امیدوارتر کند؛ جملاتی که شاید ما که دورتر هستیم، نمی‌دانیم و بیمار دوست دارد در روزهای سخت بشنود: «من قول می‌دهم هرگز بیماری تو را با سفر مقایسه نکنم»، «وقتی زندگی به شما میوه‌هایی می‌دهد من هرگز داستان دوست پسرعمویم را برایت تعریف نمی‌کنم که به این دلیل مرد»، «من واقعا نمی‌دانم درباره این سرطان لعنتی چه بگویم ولی هرزمان که بخواهی من در کنارت هستم»، «من واقعا متأسف شدم که شما بیمار شدید مطمئن باشید هیچ‌وقت اطلاعات اینترنتی‌ام را به رُخت نمی‌کشم»، «بگذار کسی باشم که مشت اول را می‌زنم نفر بعدی به شما می‌گوید که هر اتفاقی دلیلی دارد. من خیلی ناراحتم که شما در این مسیر قرار گرفتید». یک باکس کوچک یا تی‌شرت هدیه‌ای می‌تواند گفت‌وگو درباره بیماری را بهتر کند، واضح است که نیت طراح خوب است و می‌خواهد بیمار به صحبت‌کردن تشویق ‌شده و همراهانش او را بیشتر همراهی کنند. اما بار تغییر گفت‌وگو در مورد بیماری‌های روانی دیگر، مستقیما بر دوش چه کسانی است؟ در آمریکا جوانی 22 ساله مجموعه‌ای از تی‌شرت‌های ساده را طراحی کرده است که برای بیماری‌های مختلف ذهنی است. او سعی کرده با رنگ‌های زرد و سبز، بنفش و آبی حداقل سه ترکیب مختلف برای چند بیماری در نظر بگیرد. ترکیب این تی‌شرت‌ها براساس بیماری است و او هدف خوبی دارد برای اینکه بتواند افراد درگیر را به‌طور آشکارا به صحبت‌کردن تشویق کند و از سوی دیگر برای مخاطب امکان برقراری ارتباط و درک متقابل را به وجود بیاورد. فراموش نکنیم که رنج بیماری‌های روحی مستقیما بر دوش کسانی است که از آن رنج می‌برند. آیا با پوشیدن این تی‌شرت‌ها اتفاقی می‌افتد؟ کسانی که دچار این بیماری‌ها هستند، از آن استقبال نسبی کرده‌اند. یکی از آنها در جواب اینکه آیا این تی‌شرت را بیرون می‌پوشد؟ جوابش مثبت است و به نظر می‌آید پوشیدن این لباس در یک جهان پر از غریبه که انگار بی‌رحمانه آماده حمله هستند، شجاعت خاصی می‌خواهد. می‌نویسد: «لحظه سخت برای من لحظه‌ای است که از در بیرون می‌روم، اما به من کمک می‌کند تا در مسیر صحیح حرکت کنم. این فقط یک پیراهن است و نه دارو، قرار نیست بیماری مرا خوب کند ولی برای من به‌عنوان یک یادآوری است، یادآوری اینکه: «می‌توانی این کار را انجام دهی».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.