|

در کسب و کار شکست

احمد غلامی . سردبیر

«نخوردیم نون گندم اما دیدیم دست مردم». این ضرب‌المثل معروف را بارها شنیده و شاید در مواردی آن را به‌کار برده‌ایم. این ضرب‌المثل در اینجا به‌کار می‌آید که اگر خیلی‌ها جنگ ندیده و به جبهه نرفته‌اند، اما رزمنده دوره جنگ، در کوچه و خیابان و در همسایگی‌شان بسیار دیده‌اند. قطعا لازم به مقایسه دقیق نیست که بفهمیم رزمنده چفیه‌به‌دوش دیروز در جبهه با چفیه‌به‌دوش امروز در مسند نمایندگی مجلس، چقدر تفاوت دارد. نادیده و ناگفته و ناشنیده پیداست که تفاوت ره از کجاست تا به کجا. هفته گذشته در جلسه غیرعلنی مجلس چفیه‌به‌دوشان آقایان ظریف و کوچک‌زاده با یکدیگر به مشاجره و مجادله پرداختند. این مشاجره و مجادله در سالروز آزادی خرمشهر بود و در زمانی روی می‌داد که فرمانده نیروی زمینی سپاه از نزدیکی گروه داعش به مرزهای ایران خبر می‌داد.

باید گفت، نگاه جناحی به آرمان‌های انقلاب آنها را از اصل واقعی خود جدا می‌کند و از آن دستاویزی می‌سازد برای منافع حزبی، گروهی و سیاسی. برخی رفتارها بدون باور به اصل و ریشه آن، با کوچک‌ترین تضادی در منافع طرفین فرومی‌ریزد و البته باور آن برای مردم، سخت است که همه این دعواها و مشاجرات فقط‌و‌فقط برای منافع ملی و آنهاست. حتی اگر این‌گونه هم باشد. مشاجره در مجلس، رویداد کوچکی است از اشتباه بزرگ‌تری که اتفاق ‌افتاد. آن هم این بود که در سالروز آزادی خرمشهر و در روزی که بزرگ‌ترین پیروزی ایران در جبهه‌های جنگ رقم خورده بود، به‌یکباره عملیات «کربلای 4» که یکی از شکست‌های ایران در جنگ بود، در صدر اخبار قرار گرفت و ماجرای 175 شهید مظلوم، شبکه‌های مجازی را پر کرد. بعد از خبری‌‌شدن این ماجرا بود که دوباره مسائل جناحی و سیاسی سر باز کرد و هرکس شکست این عملیات را به گردن دیگری انداخت و با گروه و شخصی تسویه‌حساب کرد. یکی گفت، کار کار نهضت آزادی بود. یکی گفت مثل همیشه پای هاشمی‌رفسنجانی در میان است و یکی گفت، کار کار آمریکایی‌هاست.
در روسیه و پس از گذشت حدود 70 سال از محاصره لینگراد در جنگ جهانی دوم، یکی از بزرگ‌ترین جشن‌های مردم روس، بزرگداشت شکستن محاصره لنینگراد و آزادی آن پس از 900 روز است. روس‌ها نمی‌گذارند خاک فراموشی روی یک میلیون کشته‌ای بنشیند که از فرط سرما و گرسنگی جان باخته‌اند. نمی‌گذارند، یاد و خاطره رزمندگانی که در سخت‌ترین شرایط جلو آلمان‌ها ایستادند و مقاومت کردند فراموش شود. روس‌ها این روز را زنده نگاه می‌دارند تا مقاومت زنده بماند. هنوز چیزی از فتح خرمشهر نگذشته و خرابی‌هایش آباد نشده که کم‌کم دارد مقاومتش و آزادی‌اش به فراموشی سپرده می‌شود و در بازی‌های جناحی و گروهی و منافع‌ آنها گم می‌شود. در تاریخ کشور ما، آزادی خرمشهر و غرور به‌جا‌مانده از آن، بی‌نظیر است. حال بگذریم از اینکه دولت هم ‌چنین موعدی را برای «آزادسازی قیمت بنزین» انتخاب می‌کند و سخنگویش در رسانه ملی چنین تقارنی را به‌هیچ‌روی جدی نمی‌گیرد و مسئله‌ای جانبی قلمداد می‌کند. از این نیز بگذریم که همین سخنگو، چندماه قبل‌تر، پیش از شروع سال جاری، احتمال وقوع افزایش قیمت‌ها را منتفی دانسته بود.
خرمشهر سند افتخار است و نمی‌دانم چرا در این روز حماسه و پیروزی که 5038 کیلومترمربع از سرزمین ما، ازجمله شهرهای خرمشهر و هویزه و پادگان حمیدیه و جاده اهواز- خرمشهر آزاد و حدود 19هزار نفر از نیروهای دشمن اسیر می‌شوند، ما یاد شکست‌های‌مان می‌افتیم.

به راستی چه کسانی مروج اخلاق شکست در جامعه هستند؟
ما وارث شکست‌هایی در تاریخ هستیم و اگر قرار است کسی از این شکست‌ها درس بگیرد، سیاست‌مداران در اولویت‌اند. قطعا عملیات «کربلای 4» و پیداشدن 175 شهید هم جزئی از تاریخ این ملت است و نباید آن را فراموش کرد؛ اما این حادثه را به سرعت وارد درگیری‌های جناحی و سیاسی‌کردن چه پیامی را به مردم می‌دهد، حتی اگر آن‌گونه که آنها فکر می‌کنند، نباشد.
اگر آزادی خرمشهر، افتخار و روز ملی است که هست؛ پس چرا با این سرمایه این‌گونه می‌کنید؟ کدام دولتی، کدام حزبی، کدام سیاست‌مداری چوب حراج به مبارزه، مقاومت و آرمان‌های مردمش می‌زند. چه بر سر سیاست آمده که این‌گونه ماکیاولیستی شده است.
«ما نخوردیم نون گندم اما واقعا دیدیم دست مردم». دیده‌ایم حتی رزمنده چفیه‌به‌دوش بعد از جنگ را که وابسته به هیچ گروه و قدرتی نیست و شنیده‌ایم سرفه‌های خونین هر شبش را که فردا به عذرخواهی می‌آمد که حلال کنید نگذاشتم شب راحت بخوابید و دیده‌ایم جنازه‌اش را که مردم کوچه و بازار به دوش می‌بردند، برخی مدعیان زیر آن نبودند.

«نخوردیم نون گندم اما دیدیم دست مردم». این ضرب‌المثل معروف را بارها شنیده و شاید در مواردی آن را به‌کار برده‌ایم. این ضرب‌المثل در اینجا به‌کار می‌آید که اگر خیلی‌ها جنگ ندیده و به جبهه نرفته‌اند، اما رزمنده دوره جنگ، در کوچه و خیابان و در همسایگی‌شان بسیار دیده‌اند. قطعا لازم به مقایسه دقیق نیست که بفهمیم رزمنده چفیه‌به‌دوش دیروز در جبهه با چفیه‌به‌دوش امروز در مسند نمایندگی مجلس، چقدر تفاوت دارد. نادیده و ناگفته و ناشنیده پیداست که تفاوت ره از کجاست تا به کجا. هفته گذشته در جلسه غیرعلنی مجلس چفیه‌به‌دوشان آقایان ظریف و کوچک‌زاده با یکدیگر به مشاجره و مجادله پرداختند. این مشاجره و مجادله در سالروز آزادی خرمشهر بود و در زمانی روی می‌داد که فرمانده نیروی زمینی سپاه از نزدیکی گروه داعش به مرزهای ایران خبر می‌داد.

باید گفت، نگاه جناحی به آرمان‌های انقلاب آنها را از اصل واقعی خود جدا می‌کند و از آن دستاویزی می‌سازد برای منافع حزبی، گروهی و سیاسی. برخی رفتارها بدون باور به اصل و ریشه آن، با کوچک‌ترین تضادی در منافع طرفین فرومی‌ریزد و البته باور آن برای مردم، سخت است که همه این دعواها و مشاجرات فقط‌و‌فقط برای منافع ملی و آنهاست. حتی اگر این‌گونه هم باشد. مشاجره در مجلس، رویداد کوچکی است از اشتباه بزرگ‌تری که اتفاق ‌افتاد. آن هم این بود که در سالروز آزادی خرمشهر و در روزی که بزرگ‌ترین پیروزی ایران در جبهه‌های جنگ رقم خورده بود، به‌یکباره عملیات «کربلای 4» که یکی از شکست‌های ایران در جنگ بود، در صدر اخبار قرار گرفت و ماجرای 175 شهید مظلوم، شبکه‌های مجازی را پر کرد. بعد از خبری‌‌شدن این ماجرا بود که دوباره مسائل جناحی و سیاسی سر باز کرد و هرکس شکست این عملیات را به گردن دیگری انداخت و با گروه و شخصی تسویه‌حساب کرد. یکی گفت، کار کار نهضت آزادی بود. یکی گفت مثل همیشه پای هاشمی‌رفسنجانی در میان است و یکی گفت، کار کار آمریکایی‌هاست.
در روسیه و پس از گذشت حدود 70 سال از محاصره لینگراد در جنگ جهانی دوم، یکی از بزرگ‌ترین جشن‌های مردم روس، بزرگداشت شکستن محاصره لنینگراد و آزادی آن پس از 900 روز است. روس‌ها نمی‌گذارند خاک فراموشی روی یک میلیون کشته‌ای بنشیند که از فرط سرما و گرسنگی جان باخته‌اند. نمی‌گذارند، یاد و خاطره رزمندگانی که در سخت‌ترین شرایط جلو آلمان‌ها ایستادند و مقاومت کردند فراموش شود. روس‌ها این روز را زنده نگاه می‌دارند تا مقاومت زنده بماند. هنوز چیزی از فتح خرمشهر نگذشته و خرابی‌هایش آباد نشده که کم‌کم دارد مقاومتش و آزادی‌اش به فراموشی سپرده می‌شود و در بازی‌های جناحی و گروهی و منافع‌ آنها گم می‌شود. در تاریخ کشور ما، آزادی خرمشهر و غرور به‌جا‌مانده از آن، بی‌نظیر است. حال بگذریم از اینکه دولت هم ‌چنین موعدی را برای «آزادسازی قیمت بنزین» انتخاب می‌کند و سخنگویش در رسانه ملی چنین تقارنی را به‌هیچ‌روی جدی نمی‌گیرد و مسئله‌ای جانبی قلمداد می‌کند. از این نیز بگذریم که همین سخنگو، چندماه قبل‌تر، پیش از شروع سال جاری، احتمال وقوع افزایش قیمت‌ها را منتفی دانسته بود.
خرمشهر سند افتخار است و نمی‌دانم چرا در این روز حماسه و پیروزی که 5038 کیلومترمربع از سرزمین ما، ازجمله شهرهای خرمشهر و هویزه و پادگان حمیدیه و جاده اهواز- خرمشهر آزاد و حدود 19هزار نفر از نیروهای دشمن اسیر می‌شوند، ما یاد شکست‌های‌مان می‌افتیم.

به راستی چه کسانی مروج اخلاق شکست در جامعه هستند؟
ما وارث شکست‌هایی در تاریخ هستیم و اگر قرار است کسی از این شکست‌ها درس بگیرد، سیاست‌مداران در اولویت‌اند. قطعا عملیات «کربلای 4» و پیداشدن 175 شهید هم جزئی از تاریخ این ملت است و نباید آن را فراموش کرد؛ اما این حادثه را به سرعت وارد درگیری‌های جناحی و سیاسی‌کردن چه پیامی را به مردم می‌دهد، حتی اگر آن‌گونه که آنها فکر می‌کنند، نباشد.
اگر آزادی خرمشهر، افتخار و روز ملی است که هست؛ پس چرا با این سرمایه این‌گونه می‌کنید؟ کدام دولتی، کدام حزبی، کدام سیاست‌مداری چوب حراج به مبارزه، مقاومت و آرمان‌های مردمش می‌زند. چه بر سر سیاست آمده که این‌گونه ماکیاولیستی شده است.
«ما نخوردیم نون گندم اما واقعا دیدیم دست مردم». دیده‌ایم حتی رزمنده چفیه‌به‌دوش بعد از جنگ را که وابسته به هیچ گروه و قدرتی نیست و شنیده‌ایم سرفه‌های خونین هر شبش را که فردا به عذرخواهی می‌آمد که حلال کنید نگذاشتم شب راحت بخوابید و دیده‌ایم جنازه‌اش را که مردم کوچه و بازار به دوش می‌بردند، برخی مدعیان زیر آن نبودند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.