استانداردهای دوگانه اصولگرایان
مسعود کاظمی
میگویند حافظه تاریخی مردم ایران ضعیف است. میگویند مردم ایران فراموشکار هستند و تجربههای تاریخی خود را بهسادگی کنار میگذارند. درحالحاضر این گزاره بیش از هر کس برای یک طیف سیاسی کشور صدق میکند. گویی اصولگرایان دچار فراموشی شده یا خود را به فراموشی زدهاند. دولت یازدهم به دوسالگی نرسیده است، اما آنان طوری وانمود میکنند که ظاهرا هرچه بر سر ملک و مملکت آمده، نتیجه کار این دولت و طیف حامیان آن است.
اصولگرایان نعل وارونه میزنند. بسیاری از اصولگرایان وقتی سخن از نابسامانی اقتصادی و فرهنگی و مصادیقی مانند اشرافیگری میشود، برای تحلیل، تا دولت هاشمی به گذشته بازمیگردند، اما با استاندارد دوگانه همیشگی خود نابسامانیهای فعلی و حجم عظیم فساد اقتصادی رخداده در کشور را نتیجه عملکرد دولتهای نهم و دهم ندانسته و همهوهمه را معلول دولت یازدهم میدانند.
ظاهرا زمان انقضای آنچه میتوان بهعنوان تجربه ناب حاکمیت یکپارچه اصولگرایی، میراث احمدینژاد نامید، تا روز انتخابات سال 92 دوام داشته و هرآنچه از روز پسین آن رخ داده، ماحصل دولت منتخب آن انتخابات است. قطعا به دولت یازدهم انتقادات بسیاری وارد است، اما به نظر میرسد در بطن این نوع کنش اصولگرایان، نیت انتقاد صرف از دولت نیست بلکه هدفی فراتر از آن مطرح است؛ افزایش سقف مطالبات؛ افزایشی که در نهایت به ناامیدی حامیان دولت یازدهم منجر میشود.
فیالمثل در نزاع فکتشیتها از تیم مذاکرهکننده ایران میخواهند پاسخ فکتشیت آمریکایی را با انتشار فکتشیت ایرانی بدهند یا برای توقف مذاکرات هستهای به جعل و تقلب، آن هم با سهفوریت روی میآورند.
فارغ از اینکه مطالبه انتشار فکتشیت به سود ما بود یا خیر و باز هم فارغ از اینکه نیت مطالبهکنندگان چیست. آنچه مخاطب را نسبت به اهداف آنان بدبین میکند این است که چرا در دولت قبل و از تیم مذاکرهکننده سابق یکبار هم تقاضای توضیح و حضور در مجلس نکردند؟
اواخر اردیبهشت 1389 ایران بعد از مدتها مذاکره علنی و محرمانه توانست در حاشیه اجلاس گروه 15 «توافقنامه مبادله سوخته هستهای» را با ترکیه و برزیل در 10 بند به امضا برساند که بر اساس آن تهران هزارو 200 کیلوگرم اورانیوم غنیشده 3.5 درصدیاش را به ترکیه میداد تا در برابرش یک سال بعد، 120 کیلوگرم اورانیوم مورد نیاز رآکتور تهران را از غرب تحویل بگیرد. بهواقع آنچه حتی در فکتشیت آمریکاییها منتشر شده از توافق 89 بدتر است؟ چرا همین اصولگرایان آن زمان بهجای سؤال به تعریف و تمجید میپرداختند؟ این همان پاشنهآشیل آنان است که امروز نمیتوان پذیرفت دغدغهای از جنس منافع ملی دارند.
با مرور آنچه اینروزها در رسانهها مطرح میشود درمییابیم تقریبا برنامهای در دولت یازدهم نمانده که از گزند انتقاد اصولگرایان در امان مانده باشد. مجدانه معتقدیم «نقد»، امری بسیار پسندیده در عرصه سیاست است، اما نه از نوع یکبامودوهوای اصولگرایی. منتقدان فراموش کردهاند که اگر رأی در انتخابات آری به یک شیوهای بود که از دل شعارهای انتخاباتی بیرون آمد، یک «نه» بزرگ به شیوهای از مدیریت بود که هشت سال آن را تجربه کردند. آنان در پس این انتقادها که غایتش ناکارآمدنشاندادن دولت و ضعف اجرائی آن است، که اتفاقا در بعضی موارد درست هم هست، اما هدفی بزرگتر را دنبال میکنند. تلاش برای نابودی امید ایرانیان قابل نکوهش است. بهخصوص اگر هدف آن باشد که به مردم بقبولانند هیچچیز قابل تغییر نیست و در همچنان بر پاشنه دلخواه اصولگرایان خواهد چرخید.
دولت حسن روحانی آغازی دوباره برای ملتی است که هشت سال هزینههای گزافی پرداخته و هزینهتراشان هم نهتنها مسئولیت خود را نمیپذیرند بلکه اکنون بستانکار شدهاند. به نظر میرسد هرچه به انتخابات مجلس دهم نزدیک میشویم، اصولگرایان فشارها را تشدید خواهند کرد. برای عدهای امید مردم پذیرفتنی نیست. آنان از این نکته غفلت میکنند که امید، مایه حرکت است و حرکت، قوام و ثبات یک ملت را در پی خواهد داشت. با این دلایل است که میتوان گفت هدف برخی در انتقادهای بیحدوحصر و بدون درنظرگرفتن علل تاریخی برخی مشکلات، در نهایت از حرکت بازداشتن ملت است؛ کنشی که نتیجهای غیراز نشاندن مردم بر خوان پوپولیسم و واگذارکردن امور به اندیشهای که خود را پاسخگو نمیداند، نخواهد داشت.
موضوع اصلی این است که دولت یازدهم، پس از هشت سال اضطراب و برهمزدن ساختارهای عقلانی و قانونی اداره کشور، روی کار آمد. ازاینرو اولویت دولت در حدود دو سال گذشته، بازگشت به نقطه پیش از 1384 است.
میگویند حافظه تاریخی مردم ایران ضعیف است. میگویند مردم ایران فراموشکار هستند و تجربههای تاریخی خود را بهسادگی کنار میگذارند. درحالحاضر این گزاره بیش از هر کس برای یک طیف سیاسی کشور صدق میکند. گویی اصولگرایان دچار فراموشی شده یا خود را به فراموشی زدهاند. دولت یازدهم به دوسالگی نرسیده است، اما آنان طوری وانمود میکنند که ظاهرا هرچه بر سر ملک و مملکت آمده، نتیجه کار این دولت و طیف حامیان آن است.
اصولگرایان نعل وارونه میزنند. بسیاری از اصولگرایان وقتی سخن از نابسامانی اقتصادی و فرهنگی و مصادیقی مانند اشرافیگری میشود، برای تحلیل، تا دولت هاشمی به گذشته بازمیگردند، اما با استاندارد دوگانه همیشگی خود نابسامانیهای فعلی و حجم عظیم فساد اقتصادی رخداده در کشور را نتیجه عملکرد دولتهای نهم و دهم ندانسته و همهوهمه را معلول دولت یازدهم میدانند.
ظاهرا زمان انقضای آنچه میتوان بهعنوان تجربه ناب حاکمیت یکپارچه اصولگرایی، میراث احمدینژاد نامید، تا روز انتخابات سال 92 دوام داشته و هرآنچه از روز پسین آن رخ داده، ماحصل دولت منتخب آن انتخابات است. قطعا به دولت یازدهم انتقادات بسیاری وارد است، اما به نظر میرسد در بطن این نوع کنش اصولگرایان، نیت انتقاد صرف از دولت نیست بلکه هدفی فراتر از آن مطرح است؛ افزایش سقف مطالبات؛ افزایشی که در نهایت به ناامیدی حامیان دولت یازدهم منجر میشود.
فیالمثل در نزاع فکتشیتها از تیم مذاکرهکننده ایران میخواهند پاسخ فکتشیت آمریکایی را با انتشار فکتشیت ایرانی بدهند یا برای توقف مذاکرات هستهای به جعل و تقلب، آن هم با سهفوریت روی میآورند.
فارغ از اینکه مطالبه انتشار فکتشیت به سود ما بود یا خیر و باز هم فارغ از اینکه نیت مطالبهکنندگان چیست. آنچه مخاطب را نسبت به اهداف آنان بدبین میکند این است که چرا در دولت قبل و از تیم مذاکرهکننده سابق یکبار هم تقاضای توضیح و حضور در مجلس نکردند؟
اواخر اردیبهشت 1389 ایران بعد از مدتها مذاکره علنی و محرمانه توانست در حاشیه اجلاس گروه 15 «توافقنامه مبادله سوخته هستهای» را با ترکیه و برزیل در 10 بند به امضا برساند که بر اساس آن تهران هزارو 200 کیلوگرم اورانیوم غنیشده 3.5 درصدیاش را به ترکیه میداد تا در برابرش یک سال بعد، 120 کیلوگرم اورانیوم مورد نیاز رآکتور تهران را از غرب تحویل بگیرد. بهواقع آنچه حتی در فکتشیت آمریکاییها منتشر شده از توافق 89 بدتر است؟ چرا همین اصولگرایان آن زمان بهجای سؤال به تعریف و تمجید میپرداختند؟ این همان پاشنهآشیل آنان است که امروز نمیتوان پذیرفت دغدغهای از جنس منافع ملی دارند.
با مرور آنچه اینروزها در رسانهها مطرح میشود درمییابیم تقریبا برنامهای در دولت یازدهم نمانده که از گزند انتقاد اصولگرایان در امان مانده باشد. مجدانه معتقدیم «نقد»، امری بسیار پسندیده در عرصه سیاست است، اما نه از نوع یکبامودوهوای اصولگرایی. منتقدان فراموش کردهاند که اگر رأی در انتخابات آری به یک شیوهای بود که از دل شعارهای انتخاباتی بیرون آمد، یک «نه» بزرگ به شیوهای از مدیریت بود که هشت سال آن را تجربه کردند. آنان در پس این انتقادها که غایتش ناکارآمدنشاندادن دولت و ضعف اجرائی آن است، که اتفاقا در بعضی موارد درست هم هست، اما هدفی بزرگتر را دنبال میکنند. تلاش برای نابودی امید ایرانیان قابل نکوهش است. بهخصوص اگر هدف آن باشد که به مردم بقبولانند هیچچیز قابل تغییر نیست و در همچنان بر پاشنه دلخواه اصولگرایان خواهد چرخید.
دولت حسن روحانی آغازی دوباره برای ملتی است که هشت سال هزینههای گزافی پرداخته و هزینهتراشان هم نهتنها مسئولیت خود را نمیپذیرند بلکه اکنون بستانکار شدهاند. به نظر میرسد هرچه به انتخابات مجلس دهم نزدیک میشویم، اصولگرایان فشارها را تشدید خواهند کرد. برای عدهای امید مردم پذیرفتنی نیست. آنان از این نکته غفلت میکنند که امید، مایه حرکت است و حرکت، قوام و ثبات یک ملت را در پی خواهد داشت. با این دلایل است که میتوان گفت هدف برخی در انتقادهای بیحدوحصر و بدون درنظرگرفتن علل تاریخی برخی مشکلات، در نهایت از حرکت بازداشتن ملت است؛ کنشی که نتیجهای غیراز نشاندن مردم بر خوان پوپولیسم و واگذارکردن امور به اندیشهای که خود را پاسخگو نمیداند، نخواهد داشت.
موضوع اصلی این است که دولت یازدهم، پس از هشت سال اضطراب و برهمزدن ساختارهای عقلانی و قانونی اداره کشور، روی کار آمد. ازاینرو اولویت دولت در حدود دو سال گذشته، بازگشت به نقطه پیش از 1384 است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.