|

مرز‌بندی در آخرین انتخاب

شرق: صبح روز گذشته رسما شمارش معکوس برای پایان‌یافتن آخرین سال فعالیت مجلس نهم آغاز شد، اگرچه دیروز در جریان انتخاب اعضای هیأت‌رئیسه برای آخرین سال فعالیت مجلس نهم، ترکیب دوازده‌نفره ریاست مجلس تغییر چندانی نکرد و آرایش نیروهای سیاسی به سیاق قبل باقی ماند، اما راه طی‌شده برای رسیدن به این آرایش، با فرازوفرودهایی همراه بود و در آخرین سال فعالیت مجلس، تصویری معنادار از آرایش نیروهای اصولگرا و اختلافات درونی آنها را نمایان کرد.
ماجرا از جایی آغاز شد که حداد‌عادل پیشنهاد ائتلاف و وحدت با میانه‌روهای طیف لاریجانی را داد تا طیف او هم در حفظ وضعیت فعلی مجلس شریک شوند و از این رهگذر، شاید کلید وحدت استراتژیک راست‌های میانه‌رو و تندروترها را برای انتخابات مجلس دهم، بزند. میانه‌روها به پیشنهاد حداد روی خوش نشان دادند و تیم لاریجانی منتظر رسیدن پیشنهادهای طیف حداد ماند، اما نه‌تنها خبری از این پیشنهادها برای گزینه‌های فهرست مشترک نشد، بلکه زمزمه‌ها از شایعه به واقعیت بدل شد و اعضای جبهه پایداری حاضر نشدند به این ائتلاف تن بدهند. این‌گونه بود که حداد و برخی قدیمی‌تر‌های فراکسیونش نتوانستند به لیست ائتلافی با میانه‌روها بپیوندند. دراین‌بین روح‌الله حسینیان، به‌عنوان یکی از لیدرهای طیف تندروی فراکسیون حداد که با محوریت جبهه پایداری فعال هستند، روز گذشته هنگام انتخاب رئیس مجلس، اعلام کاندیداتوری کرد. هرچند نتیجه ورودش به این وزن‌کشی، کسب 36 رأی در برابر 205 رأیِ علی لاریجانی بود و او را هم‌ردیف 2 رأی باطله قرار داد، اما برای خود حسینیان و هم‌فکرانش، هدف، مهم‌تر از وسیله بود. هدف آنها اعلام موضع و مرزبندی قاطع با طیف لاریجانی بود؛ هدفی که با عمل به نسخه حداد محقق نمی‌شد و این‌گونه بود که اولین نشانه جدایی‌طلبی پایداری‌ها از دیگر اصولگرایان آشکار شد. حالا درست در همان روزهایی که جلسه‌های وحدت اصولگرایان با حضور مؤتلفه و ایثارگران و جبهه پایداری در دفتر مؤتلفه برگزار می‌شود، پایداری‌چی‌های بهارستان‌نشین، با جداکردن حساب خود از طیف حداد‌عادل در جریان انتخابات هیأت‌رئیسه، اصولگرایان را بار دیگر به این فکر وامی‌دارند که آیا جداشدن از طیف لاریجانی برای نزدیک‌شدن به جبهه پایداری، کاری درست است؟
مؤاخذه باهنر در فراکسیون رهروان
سؤالی که جواب آن را می‌توان در رفتار محمدرضا باهنر پیدا کرد. باهنر از سال گذشته که راه خود را از فراکسیون حامیان لاریجانی جدا کرد و در آغوش تندروها جا گرفت، مدام بر این مشی جدید خود اصرار داشت؛ از نقش‌آفرینی در استیضاح فرجی‌دانا تا سخنرانی‌ها و مصاحبه‌هایی در تمجید از ائتلاف با جبهه پایداری، اما دیروز، روز انتخاب بود و او که به اقتضای سال‌های دراز حضور در پارلمان، شامه‌اش خوب کار می‌کند، از مدت‌ها پیش دریافته بود با این اوضاع، اگر دل فراکسیون اصلی خود، یعنی «رهروان ولایت» یا همان حامیان لاریجانی را به‌دست نیاورد، اقبالی برای نشستن بر کرسی نایب‌رئیسی در آخرین سال مجلس نهم نخواهد داشت. طرفه آنکه، تندروها پس از یک‌سال بهره‌گیری از بازی‌های باهنر در زمین‌شان، حالا از کاندیداتوری نادران برای جانشینی باهنر سخن به‎میان آورده بودند و این‌گونه بود که باهنر هم مانند حداد، پی به سست‌بودن عهد تندروها برد و در روزهای گذشته به یاران سابق رجوع کرد، هرچند دراین‌میان، احتمال دیگری که مطرح شد هم این بود که کل ماجرا یک بازی ازپیش‌طراحی‌شده توسط باهنر و تندروها بوده است، چراکه تا آخرین ساعت شامگاه دوشنبه نیز نام نادران، به‌عنوان گزینه تندروها برای نایب‌رئیسی، مطرح بود و همین باعث کنارکشیدن چهره‌هایی همچون تاجگردون و کاظم جلالی از نامزدی برای نایب‌رئیسی و مهیّاشدن زمینه ورود باهنر شد، اما فارغ از این گمانه‌زنی، آخرین جلسه رهروانی‌ها با باهنر یکی از فرازهای مهم آخرین سال فعالیت مجلس نهم بود؛ یارانی که پس از یک‌سال هم‌نشینی باهنر با تندروها، از اوگلایه‌هایی جدی داشتند. همه گلایه‌ها را در جلسه فراکسیون بی‌پرده بیان کردند؛ از گرم‌گرفتن با «پایداری‌ها» و سردشدن روابطش با اعضای فراکسیون رهروان تا روزهایی که باهنر برخلاف تصمیمات فراکسیون، اقداماتی به سود خواسته‌های تندروها انجام داده بود. باهنر، البته سرد‌و‌گرم چشیده‌تر از آن بود که همه این انتقادات را بپذیرد و گاه با توجیهاتی مانند رفاقت شخصی با برخی تندروها، رفتارش را موجه جلوه داد، اما انتقادات تندتر شد و درنهایت یکی از نمایندگان به‌صراحت او را مخاطب قرار داد و پس از بیان انتقادات گفت باهنر در سال‌های اخیر رأی ما را گرفته است و به‌نفع پایداری‌ها کار کرده است. کار آن‌قدر بالا گرفت که باهنر مجبور به عذرخواهی درباره برخی رفتارهای یک‌سال گذشته خود شد و درنهایت او به‌عنوان گزینه منتخب فراکسیون، به صحن معرفی شد و در کمال تعجب از طرف مقابل نیز کسی برای رقابت با او نامزد نشد، اما هرچه بود، باهنر و حداد، به‌عنوان دو نماد اصولگرایانی که سعی می‌کردند با نزدیک‌شدن به تندروها، بین آنها و دیگر اصولگرایان وحدتی استراتژیک ایجاد کنند، دیروز بار دیگر امکان‌ناپذیربودن این راه را درک کردند؛ راهی که روزبه‌روز آنها را از طیف میانه‌روهای حامی لاریجانی دور می‌کرد تا به سراب وحدت برساند، اما در نقطه پایانی‌اش سدی به‌نام جبهه پایداری قرار داشت.
قسم‌خورده‌هایی که عهد‌شکنی کردند
اما جدا از این درس استراتژیکی که انتخابات روز گذشته هیأت‌رئیسه، برای اصولگرایان به‌همراه داشت، فراکسیون رهروان ولایت مجلس نیز در سال آخر باز‌هم انسجام‌نداشتن خود را در این انتخابات به نمایش گذاشت؛ فراکسیونی که بیش از 150 عضو آن، در آخرین جلسه به کلام‌الله سوگند یاد کرده بودند به نمایندگانی که از این فراکسیون معرفی می‌شوند، رأی دهند، در صحن علنی بازهم مانند سال‌های قبل با عهد‌شکنی اعضایش مواجه شد تا نتواند کفه ترازوی هیأت‌رئیسه را به سود خود سنگین کند. این‌گونه بود که با وجود نام چهره‌هایی همچون جهانگیرزاده و هروی و سبحانی‌نیا در فهرست فراکسیون، نه‌تنها دو چهره اول از ورود به هیأت‌رئیسه بازماندند، بلکه سبحانی‌نیا نیز جایگاه چندساله خود در هیأت‌رئیسه را از دست داد و از جمع اعضای هیأت‌رئیسه خارج شد، اگرچه جانشین سبحانی‌نیا در هیأت‌رئیسه دستغیب شد که هم‌فراکسیونی اوست و جای بهروز نعمتی در ناظران هیأت‌رئیسه را هم عبدالرضا مصری پر کرد که او هم با نعمتی هم‌فراکسیون است، اما وقتی ضرغام صادقی و مهرداد بذرپاش، به‌عنوان نامزدهای طیف رقیب فراکسیون رهروان ولایت، از جمع 260 نماینده حاضر، موفق به کسب 153 و 150 رأی می‌شوند و نفرات دوم و سوم انتخابات هیأت‌رئیسه نام می‌گیرند، معنایش این است که از بین 150 عضو قسم خورده فراکسیون رهروان ولایت، برخی‌ها عهدشکنی کرده‌اند و به گزینه رقیب رأی داده‌اند؛ موضوعی که همواره در مقاطع حساس، فراکسیون رهروان را آسیب‌پذیر کرده است و این تنها یکی از نقاط ضعف مجلسی است که نمایندگانش منتسب‌به هیچ تشکّل مشخص سیاسی‌ای نیستند.
----------------------------------------------------------------------------------------
روایت رئیس کمیسیون برنامه و بودجه از جلسه رهروان و باهنر
دوباره وقت رأی‌دادن می‌رسد
رأی غلامرضا تاجگردون سال گذشته در کمیسیون رهروان با باهنر یکی شد و وی به‌دلایلی، به‌نفع آقای باهنر کنار کشید، اما حالا که باهنر دوباره بر کرسی نایب‌رئیسی تکیه کرده است، کماکان نگرانی از رفتارهای دوگانه سیاسی او در مجلس احساس می‌شود. در واپسین روز رأی‌گیری، رهروانی‌ها باهنر را به جمع‌شان دعوت و با او اتمام حجت کردند؛ اتمام حجتی که معلوم نیست چه میزان اثرگذار باشد. رهروانی‌ها از چرخش باهنر به چپ و راست گله‌مندند و تاجگردون در گفت‌وگو با «شرق» از دلایل این گلایه‌ها می‌گوید.
‌تحلیل شما از انتخابات هیأت‌رئیسه چیست؟
تغییر خاصی اتفاق نیفتاد؛ دستغیب به‌جای سبحانی‌نیا و مصری به‎جای نعمتی آمد که هم‌فراکسیونی به‌شمار می‌آیند و خیلی تغییر محسوسی نبود. وزن فراکسیونی اینها یکی است.
‌بالاخره ائتلافی بین حداد و لاریجانی اتفاق افتاد؟
خیر.
‌پس چطور یک‌باره رهروانی‌ها به گزینه باهنر رسیدند؟
انتخاب باهنر با تدبیر اینکه رأی‌آوری او در صحن بیشتر خواهد بود، انجام شد. به این جمع‌بندی رسیدیم که کسی در فراکسیون کاندیدا نشود، البته اگر نادران می‌آمد، حتی مستقل، امکان رأی‌آوردنش بالا بود.
‌خب همین‌ها نشان از توافق نانوشته لاریجانی و حداد نیست؟
هیچ توافق بینِ فراکسیونی‌ای صورت نگرفت، حتی در جلسه صبح‌گاه دیروز هم چنین حرفی به‌میان نیامد. این درست است که شورای مرکزی موافق باهنر نبودند؛ در جلسه‌ای با حضور شخص ایشان نقدهای صریحی از عملکرد سیاسی باهنر مطرح شد. باهنر هم صحبت کرد، نماینده‌ها نقدها و مشکلات را گفتند.
‌محور این نقدها چه بود؟
بالاخره برخی از رفتارهای چپ و راست‌رفتن باهنر نگران بودند. باهنر آدم سیاسی‌ای است و خیلی هم نمی‌شود از او انتظار داشت، اما گله‌ها زیاد بود. برخی می‌گفتند باهنر بین دوست و غیردوست تفاوت قائل نمی‌شود و برخی دیگر از رفتارهای او و موضع‌گیری‌های سیاسی‌اش در برخی بزنگاه‌ها، گله داشتند.
‌باهنر نقدها را قبول کرد؟
اذعان داشت که باید این را رعایت کند.
‌باهنری که حالا از هر دو طیف رأی آورده است، به این جلسه و نقدهای مطرح‌شده متعهد خواهد ماند؟
دنیا کوچک است و دوباره وقت رأی‌دادن می‌رسد، حالا این مجلس نه، مجلس بعد.

شرق: صبح روز گذشته رسما شمارش معکوس برای پایان‌یافتن آخرین سال فعالیت مجلس نهم آغاز شد، اگرچه دیروز در جریان انتخاب اعضای هیأت‌رئیسه برای آخرین سال فعالیت مجلس نهم، ترکیب دوازده‌نفره ریاست مجلس تغییر چندانی نکرد و آرایش نیروهای سیاسی به سیاق قبل باقی ماند، اما راه طی‌شده برای رسیدن به این آرایش، با فرازوفرودهایی همراه بود و در آخرین سال فعالیت مجلس، تصویری معنادار از آرایش نیروهای اصولگرا و اختلافات درونی آنها را نمایان کرد.
ماجرا از جایی آغاز شد که حداد‌عادل پیشنهاد ائتلاف و وحدت با میانه‌روهای طیف لاریجانی را داد تا طیف او هم در حفظ وضعیت فعلی مجلس شریک شوند و از این رهگذر، شاید کلید وحدت استراتژیک راست‌های میانه‌رو و تندروترها را برای انتخابات مجلس دهم، بزند. میانه‌روها به پیشنهاد حداد روی خوش نشان دادند و تیم لاریجانی منتظر رسیدن پیشنهادهای طیف حداد ماند، اما نه‌تنها خبری از این پیشنهادها برای گزینه‌های فهرست مشترک نشد، بلکه زمزمه‌ها از شایعه به واقعیت بدل شد و اعضای جبهه پایداری حاضر نشدند به این ائتلاف تن بدهند. این‌گونه بود که حداد و برخی قدیمی‌تر‌های فراکسیونش نتوانستند به لیست ائتلافی با میانه‌روها بپیوندند. دراین‌بین روح‌الله حسینیان، به‌عنوان یکی از لیدرهای طیف تندروی فراکسیون حداد که با محوریت جبهه پایداری فعال هستند، روز گذشته هنگام انتخاب رئیس مجلس، اعلام کاندیداتوری کرد. هرچند نتیجه ورودش به این وزن‌کشی، کسب 36 رأی در برابر 205 رأیِ علی لاریجانی بود و او را هم‌ردیف 2 رأی باطله قرار داد، اما برای خود حسینیان و هم‌فکرانش، هدف، مهم‌تر از وسیله بود. هدف آنها اعلام موضع و مرزبندی قاطع با طیف لاریجانی بود؛ هدفی که با عمل به نسخه حداد محقق نمی‌شد و این‌گونه بود که اولین نشانه جدایی‌طلبی پایداری‌ها از دیگر اصولگرایان آشکار شد. حالا درست در همان روزهایی که جلسه‌های وحدت اصولگرایان با حضور مؤتلفه و ایثارگران و جبهه پایداری در دفتر مؤتلفه برگزار می‌شود، پایداری‌چی‌های بهارستان‌نشین، با جداکردن حساب خود از طیف حداد‌عادل در جریان انتخابات هیأت‌رئیسه، اصولگرایان را بار دیگر به این فکر وامی‌دارند که آیا جداشدن از طیف لاریجانی برای نزدیک‌شدن به جبهه پایداری، کاری درست است؟
مؤاخذه باهنر در فراکسیون رهروان
سؤالی که جواب آن را می‌توان در رفتار محمدرضا باهنر پیدا کرد. باهنر از سال گذشته که راه خود را از فراکسیون حامیان لاریجانی جدا کرد و در آغوش تندروها جا گرفت، مدام بر این مشی جدید خود اصرار داشت؛ از نقش‌آفرینی در استیضاح فرجی‌دانا تا سخنرانی‌ها و مصاحبه‌هایی در تمجید از ائتلاف با جبهه پایداری، اما دیروز، روز انتخاب بود و او که به اقتضای سال‌های دراز حضور در پارلمان، شامه‌اش خوب کار می‌کند، از مدت‌ها پیش دریافته بود با این اوضاع، اگر دل فراکسیون اصلی خود، یعنی «رهروان ولایت» یا همان حامیان لاریجانی را به‌دست نیاورد، اقبالی برای نشستن بر کرسی نایب‌رئیسی در آخرین سال مجلس نهم نخواهد داشت. طرفه آنکه، تندروها پس از یک‌سال بهره‌گیری از بازی‌های باهنر در زمین‌شان، حالا از کاندیداتوری نادران برای جانشینی باهنر سخن به‎میان آورده بودند و این‌گونه بود که باهنر هم مانند حداد، پی به سست‌بودن عهد تندروها برد و در روزهای گذشته به یاران سابق رجوع کرد، هرچند دراین‌میان، احتمال دیگری که مطرح شد هم این بود که کل ماجرا یک بازی ازپیش‌طراحی‌شده توسط باهنر و تندروها بوده است، چراکه تا آخرین ساعت شامگاه دوشنبه نیز نام نادران، به‌عنوان گزینه تندروها برای نایب‌رئیسی، مطرح بود و همین باعث کنارکشیدن چهره‌هایی همچون تاجگردون و کاظم جلالی از نامزدی برای نایب‌رئیسی و مهیّاشدن زمینه ورود باهنر شد، اما فارغ از این گمانه‌زنی، آخرین جلسه رهروانی‌ها با باهنر یکی از فرازهای مهم آخرین سال فعالیت مجلس نهم بود؛ یارانی که پس از یک‌سال هم‌نشینی باهنر با تندروها، از اوگلایه‌هایی جدی داشتند. همه گلایه‌ها را در جلسه فراکسیون بی‌پرده بیان کردند؛ از گرم‌گرفتن با «پایداری‌ها» و سردشدن روابطش با اعضای فراکسیون رهروان تا روزهایی که باهنر برخلاف تصمیمات فراکسیون، اقداماتی به سود خواسته‌های تندروها انجام داده بود. باهنر، البته سرد‌و‌گرم چشیده‌تر از آن بود که همه این انتقادات را بپذیرد و گاه با توجیهاتی مانند رفاقت شخصی با برخی تندروها، رفتارش را موجه جلوه داد، اما انتقادات تندتر شد و درنهایت یکی از نمایندگان به‌صراحت او را مخاطب قرار داد و پس از بیان انتقادات گفت باهنر در سال‌های اخیر رأی ما را گرفته است و به‌نفع پایداری‌ها کار کرده است. کار آن‌قدر بالا گرفت که باهنر مجبور به عذرخواهی درباره برخی رفتارهای یک‌سال گذشته خود شد و درنهایت او به‌عنوان گزینه منتخب فراکسیون، به صحن معرفی شد و در کمال تعجب از طرف مقابل نیز کسی برای رقابت با او نامزد نشد، اما هرچه بود، باهنر و حداد، به‌عنوان دو نماد اصولگرایانی که سعی می‌کردند با نزدیک‌شدن به تندروها، بین آنها و دیگر اصولگرایان وحدتی استراتژیک ایجاد کنند، دیروز بار دیگر امکان‌ناپذیربودن این راه را درک کردند؛ راهی که روزبه‌روز آنها را از طیف میانه‌روهای حامی لاریجانی دور می‌کرد تا به سراب وحدت برساند، اما در نقطه پایانی‌اش سدی به‌نام جبهه پایداری قرار داشت.
قسم‌خورده‌هایی که عهد‌شکنی کردند
اما جدا از این درس استراتژیکی که انتخابات روز گذشته هیأت‌رئیسه، برای اصولگرایان به‌همراه داشت، فراکسیون رهروان ولایت مجلس نیز در سال آخر باز‌هم انسجام‌نداشتن خود را در این انتخابات به نمایش گذاشت؛ فراکسیونی که بیش از 150 عضو آن، در آخرین جلسه به کلام‌الله سوگند یاد کرده بودند به نمایندگانی که از این فراکسیون معرفی می‌شوند، رأی دهند، در صحن علنی بازهم مانند سال‌های قبل با عهد‌شکنی اعضایش مواجه شد تا نتواند کفه ترازوی هیأت‌رئیسه را به سود خود سنگین کند. این‌گونه بود که با وجود نام چهره‌هایی همچون جهانگیرزاده و هروی و سبحانی‌نیا در فهرست فراکسیون، نه‌تنها دو چهره اول از ورود به هیأت‌رئیسه بازماندند، بلکه سبحانی‌نیا نیز جایگاه چندساله خود در هیأت‌رئیسه را از دست داد و از جمع اعضای هیأت‌رئیسه خارج شد، اگرچه جانشین سبحانی‌نیا در هیأت‌رئیسه دستغیب شد که هم‌فراکسیونی اوست و جای بهروز نعمتی در ناظران هیأت‌رئیسه را هم عبدالرضا مصری پر کرد که او هم با نعمتی هم‌فراکسیون است، اما وقتی ضرغام صادقی و مهرداد بذرپاش، به‌عنوان نامزدهای طیف رقیب فراکسیون رهروان ولایت، از جمع 260 نماینده حاضر، موفق به کسب 153 و 150 رأی می‌شوند و نفرات دوم و سوم انتخابات هیأت‌رئیسه نام می‌گیرند، معنایش این است که از بین 150 عضو قسم خورده فراکسیون رهروان ولایت، برخی‌ها عهدشکنی کرده‌اند و به گزینه رقیب رأی داده‌اند؛ موضوعی که همواره در مقاطع حساس، فراکسیون رهروان را آسیب‌پذیر کرده است و این تنها یکی از نقاط ضعف مجلسی است که نمایندگانش منتسب‌به هیچ تشکّل مشخص سیاسی‌ای نیستند.
----------------------------------------------------------------------------------------
روایت رئیس کمیسیون برنامه و بودجه از جلسه رهروان و باهنر
دوباره وقت رأی‌دادن می‌رسد
رأی غلامرضا تاجگردون سال گذشته در کمیسیون رهروان با باهنر یکی شد و وی به‌دلایلی، به‌نفع آقای باهنر کنار کشید، اما حالا که باهنر دوباره بر کرسی نایب‌رئیسی تکیه کرده است، کماکان نگرانی از رفتارهای دوگانه سیاسی او در مجلس احساس می‌شود. در واپسین روز رأی‌گیری، رهروانی‌ها باهنر را به جمع‌شان دعوت و با او اتمام حجت کردند؛ اتمام حجتی که معلوم نیست چه میزان اثرگذار باشد. رهروانی‌ها از چرخش باهنر به چپ و راست گله‌مندند و تاجگردون در گفت‌وگو با «شرق» از دلایل این گلایه‌ها می‌گوید.
‌تحلیل شما از انتخابات هیأت‌رئیسه چیست؟
تغییر خاصی اتفاق نیفتاد؛ دستغیب به‌جای سبحانی‌نیا و مصری به‎جای نعمتی آمد که هم‌فراکسیونی به‌شمار می‌آیند و خیلی تغییر محسوسی نبود. وزن فراکسیونی اینها یکی است.
‌بالاخره ائتلافی بین حداد و لاریجانی اتفاق افتاد؟
خیر.
‌پس چطور یک‌باره رهروانی‌ها به گزینه باهنر رسیدند؟
انتخاب باهنر با تدبیر اینکه رأی‌آوری او در صحن بیشتر خواهد بود، انجام شد. به این جمع‌بندی رسیدیم که کسی در فراکسیون کاندیدا نشود، البته اگر نادران می‌آمد، حتی مستقل، امکان رأی‌آوردنش بالا بود.
‌خب همین‌ها نشان از توافق نانوشته لاریجانی و حداد نیست؟
هیچ توافق بینِ فراکسیونی‌ای صورت نگرفت، حتی در جلسه صبح‌گاه دیروز هم چنین حرفی به‌میان نیامد. این درست است که شورای مرکزی موافق باهنر نبودند؛ در جلسه‌ای با حضور شخص ایشان نقدهای صریحی از عملکرد سیاسی باهنر مطرح شد. باهنر هم صحبت کرد، نماینده‌ها نقدها و مشکلات را گفتند.
‌محور این نقدها چه بود؟
بالاخره برخی از رفتارهای چپ و راست‌رفتن باهنر نگران بودند. باهنر آدم سیاسی‌ای است و خیلی هم نمی‌شود از او انتظار داشت، اما گله‌ها زیاد بود. برخی می‌گفتند باهنر بین دوست و غیردوست تفاوت قائل نمی‌شود و برخی دیگر از رفتارهای او و موضع‌گیری‌های سیاسی‌اش در برخی بزنگاه‌ها، گله داشتند.
‌باهنر نقدها را قبول کرد؟
اذعان داشت که باید این را رعایت کند.
‌باهنری که حالا از هر دو طیف رأی آورده است، به این جلسه و نقدهای مطرح‌شده متعهد خواهد ماند؟
دنیا کوچک است و دوباره وقت رأی‌دادن می‌رسد، حالا این مجلس نه، مجلس بعد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.