تغییر زمانبر است
الهه کولایی
در تمام روزهای فعالیتم به گفتن یک جمله عادت کرده بودم؛ این جمله از امیرالمؤمنین علی(ع) که میفرمایند: «حق را بگو حتی اگر به ضررت باشد». اما چرا این جمله تا این حد برای من کاربرد داشت. پس از انتخابات هفتمین دوره ریاستجمهوری، در جامعه، فرصتها و موقعیتهای گوناگونی برای اصلاح و تغییر در جهت مطالبات مردم و ظرفیتهای قانونی ایجاد شد، اما از سوی دیگر آنچه مشاهده میشد، شکلگیری مقاومتهایی در برابر حرکت تند و پرشتاب پاسخگویی به نیازهای جامعه بود. مقاومت در مقابل طرح تقاضاهایی که ظرفیتهای قانونی آن وجود داشت، از ویژگیهای یک جامعه درحالگذار است و متأسفانه در آن زمان به فاصله فزایندهای که بین نیازها و تقاضاهای جامعه از یکسو و موانع و مقاومتها از سوی دیگر ایجاد شده بود، کمتوجهی شد. آنچه در جریان بررسی لوایحی مثل پیوستن به کنوانسیون محو تمامی اشکال تبعیض علیه زنان، افزایش اختیارات رئیسجمهور و... صورت گرفت، در نتیجه همین تضاد بین مطالبات و موانع بود. بههمیندلیل من شخصا جمله امیرالمؤمنین(ع) را راهنمای خودم میدانستم تا آنچه را حق است، پیگیری کنم. طبیعتا برای تأمین حق در برابر محدودیتهایی قرار میگرفتم که موانعی در رسیدگی به مطالبات مردم محسوب میشد. باوجوداین بهعنوان یک معلم علوم سیاسی که تجربههای کشورهای متفاوت را مطالعه کردهام، به این باور رسیده بودم که روند تغییر، همیشه روندی زمانبر است که نیاز به صبوری و پشتکار دارد. در تمام سخنرانیها و نشستهایی که در آن دوره شرکت میکردم، بر ضرورت پایداری و صبوری و توجه به ظرفیتهای تغییر تأکید میکردم ولی متأسفانه آن زمان گوش شنوا برای این نظر کم شده بود. همین هم موجب شد به دلیل افزایش فاصلهها و مقاومتها جریان تمرکزگرا بتواند برای چندینسال روی کار بیاید و دیدگاههای خود را تثبیت کند. امروز اما پس از گذشت نزدیک به یک دهه، مردمی که هزینههای بیتوجهی به حرکت تند تغییرات را پرداختند، به این نتیجه رسیدهاند که باید برای تغییر صبور بود و نتیجه انتخابات ریاستجمهوری سال 1392 تأییدی بر این مدعاست.
در تمام روزهای فعالیتم به گفتن یک جمله عادت کرده بودم؛ این جمله از امیرالمؤمنین علی(ع) که میفرمایند: «حق را بگو حتی اگر به ضررت باشد». اما چرا این جمله تا این حد برای من کاربرد داشت. پس از انتخابات هفتمین دوره ریاستجمهوری، در جامعه، فرصتها و موقعیتهای گوناگونی برای اصلاح و تغییر در جهت مطالبات مردم و ظرفیتهای قانونی ایجاد شد، اما از سوی دیگر آنچه مشاهده میشد، شکلگیری مقاومتهایی در برابر حرکت تند و پرشتاب پاسخگویی به نیازهای جامعه بود. مقاومت در مقابل طرح تقاضاهایی که ظرفیتهای قانونی آن وجود داشت، از ویژگیهای یک جامعه درحالگذار است و متأسفانه در آن زمان به فاصله فزایندهای که بین نیازها و تقاضاهای جامعه از یکسو و موانع و مقاومتها از سوی دیگر ایجاد شده بود، کمتوجهی شد. آنچه در جریان بررسی لوایحی مثل پیوستن به کنوانسیون محو تمامی اشکال تبعیض علیه زنان، افزایش اختیارات رئیسجمهور و... صورت گرفت، در نتیجه همین تضاد بین مطالبات و موانع بود. بههمیندلیل من شخصا جمله امیرالمؤمنین(ع) را راهنمای خودم میدانستم تا آنچه را حق است، پیگیری کنم. طبیعتا برای تأمین حق در برابر محدودیتهایی قرار میگرفتم که موانعی در رسیدگی به مطالبات مردم محسوب میشد. باوجوداین بهعنوان یک معلم علوم سیاسی که تجربههای کشورهای متفاوت را مطالعه کردهام، به این باور رسیده بودم که روند تغییر، همیشه روندی زمانبر است که نیاز به صبوری و پشتکار دارد. در تمام سخنرانیها و نشستهایی که در آن دوره شرکت میکردم، بر ضرورت پایداری و صبوری و توجه به ظرفیتهای تغییر تأکید میکردم ولی متأسفانه آن زمان گوش شنوا برای این نظر کم شده بود. همین هم موجب شد به دلیل افزایش فاصلهها و مقاومتها جریان تمرکزگرا بتواند برای چندینسال روی کار بیاید و دیدگاههای خود را تثبیت کند. امروز اما پس از گذشت نزدیک به یک دهه، مردمی که هزینههای بیتوجهی به حرکت تند تغییرات را پرداختند، به این نتیجه رسیدهاند که باید برای تغییر صبور بود و نتیجه انتخابات ریاستجمهوری سال 1392 تأییدی بر این مدعاست.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.