گریه میکنی یا میخندی؟
پوریا عالمی: شاید باورتان نشود ولی دیروز که اعلام کردیم بهدلیل اینکه استاد حدادعادل و استاد حسینی، وزیر ارشاد اسبق و استاد ضرغامی از طنز تعریف کردهاند، افسردگی گرفتیم و گفتیم دیگر ستون طنز نمینویسیم و میخواهیم آچارکشی کنیم، اتفاق عجیبی افتاد. چه اتفاقی؟ چندتا پیشنهاد شغل داشتم. اول از همه یکی زنگ زد گفت میخواهی رئیسجمهور شوی؟ گفتم وا؟ من که هنوز شهردار تهران نشدهام. گفت جدی؟ پس هیچی و قطع کرد. بعد یکی زنگ زد گفت بیا بشو رئیس کل بانکهای خصوصی و غیرخصوصی و عمومی و نمره. گفتم ولی بعد خودم میتوانم 500 هزار تومن وام تعمیرات بگیرم؟ گفت نه. وامگرفتن سخت است. ولی اگر بخواهی میتوانی بروی بغل خاوری که رفت بغل سلیندیون همسایهاش شوی. بعد قطع کرد. یکی دیگر زنگ زد گفت بیا بشو رئیس مدیرعاملهای استقلال و پرسپولیس. گفتم اینها دوتا نیستند؟ گفت چقدر سادهای تو؛ و با عصبانیت قطع کرد. بعد یکی زنگ زد گفت بیا ما چندتا کارخانه داریم مانده روی دستمان، چون دیگر آقازادهای نمانده که بشود رئیسش کرد و این رانتها مانده روی دستمان. بیا رانتمان را بخور. و سریع قطع کرد. خلاصه همینطوری نشسته بودم که یکی از کارگردانان تئاتر زنگ زد. به جان مادرم راست میگویم. گفت بیا یک نمایش بر اساس تو نوشتم. بیا و بازیاش کن. گفتم شوخی میکنی؟ گفت نه. بیا، تو بازیگری در خونت است. گفتم در کجا؟ گفت در خونت. گفتم من از خون میترسم و بازی نمیکنم. گفت نه حتما باید بازی کنی. گفتم باباجان من نویسندهام، بازیگر نیستم. گفت اتفاقا جالبیاش هم به همین است. تو اینکاره نیستی اگر این کار را بکنی، میترکاند. گفتم ایبابا. آقای احمدینژاد هم فکر کنم بهش تعارف زدند شد شهردار و تعارف دوم را زدند شد رئیسجمهور. اصلا هم بهش نمیآمد. اما با اینکه اینکاره نبود، دیدید که این کار را کرد و به جای اینکه یکی کاری کند و بترکاند، یک کاری کرد اقتصاد و جامعه و ورزش و منبع و هندوانه با هم ترکید و ادامه دادم: بدیاش این است که مردم اول میخندند و بعد از دماغشان درمیآید و گریه میکنند. احساس کردم حرف عمیقی زدم و بهتر است جملهام را با خط خوش روی دیوار بنویسند. بعد گوشی را قطع کردم و شبیه رستم که از کشتن تئاتر و فرهنگ و سهراب صرفنظر کرده باشد، با یک حالت قهرمانانهای به سمت افق حرکت کردم. به این امید که از من در تاریخ به نیکی یاد شود. پایان.
پوریا عالمی: شاید باورتان نشود ولی دیروز که اعلام کردیم بهدلیل اینکه استاد حدادعادل و استاد حسینی، وزیر ارشاد اسبق و استاد ضرغامی از طنز تعریف کردهاند، افسردگی گرفتیم و گفتیم دیگر ستون طنز نمینویسیم و میخواهیم آچارکشی کنیم، اتفاق عجیبی افتاد. چه اتفاقی؟ چندتا پیشنهاد شغل داشتم. اول از همه یکی زنگ زد گفت میخواهی رئیسجمهور شوی؟ گفتم وا؟ من که هنوز شهردار تهران نشدهام. گفت جدی؟ پس هیچی و قطع کرد. بعد یکی زنگ زد گفت بیا بشو رئیس کل بانکهای خصوصی و غیرخصوصی و عمومی و نمره. گفتم ولی بعد خودم میتوانم 500 هزار تومن وام تعمیرات بگیرم؟ گفت نه. وامگرفتن سخت است. ولی اگر بخواهی میتوانی بروی بغل خاوری که رفت بغل سلیندیون همسایهاش شوی. بعد قطع کرد. یکی دیگر زنگ زد گفت بیا بشو رئیس مدیرعاملهای استقلال و پرسپولیس. گفتم اینها دوتا نیستند؟ گفت چقدر سادهای تو؛ و با عصبانیت قطع کرد. بعد یکی زنگ زد گفت بیا ما چندتا کارخانه داریم مانده روی دستمان، چون دیگر آقازادهای نمانده که بشود رئیسش کرد و این رانتها مانده روی دستمان. بیا رانتمان را بخور. و سریع قطع کرد. خلاصه همینطوری نشسته بودم که یکی از کارگردانان تئاتر زنگ زد. به جان مادرم راست میگویم. گفت بیا یک نمایش بر اساس تو نوشتم. بیا و بازیاش کن. گفتم شوخی میکنی؟ گفت نه. بیا، تو بازیگری در خونت است. گفتم در کجا؟ گفت در خونت. گفتم من از خون میترسم و بازی نمیکنم. گفت نه حتما باید بازی کنی. گفتم باباجان من نویسندهام، بازیگر نیستم. گفت اتفاقا جالبیاش هم به همین است. تو اینکاره نیستی اگر این کار را بکنی، میترکاند. گفتم ایبابا. آقای احمدینژاد هم فکر کنم بهش تعارف زدند شد شهردار و تعارف دوم را زدند شد رئیسجمهور. اصلا هم بهش نمیآمد. اما با اینکه اینکاره نبود، دیدید که این کار را کرد و به جای اینکه یکی کاری کند و بترکاند، یک کاری کرد اقتصاد و جامعه و ورزش و منبع و هندوانه با هم ترکید و ادامه دادم: بدیاش این است که مردم اول میخندند و بعد از دماغشان درمیآید و گریه میکنند. احساس کردم حرف عمیقی زدم و بهتر است جملهام را با خط خوش روی دیوار بنویسند. بعد گوشی را قطع کردم و شبیه رستم که از کشتن تئاتر و فرهنگ و سهراب صرفنظر کرده باشد، با یک حالت قهرمانانهای به سمت افق حرکت کردم. به این امید که از من در تاریخ به نیکی یاد شود. پایان.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.