من کلاهبردارم؛ پس هستم
مهرداد احمدی شیخانی
چندروز پیش یکی از دانشجویان گرافیکم از اصفهان تماس گرفت و بعد از کمی گفتوگو، با خوشحالی خبر داد که تعدادی از کارهایش برای چاپ در یک کتاب پذیرفته شده است. من هم با مسرت تمام به او تبریک گفتم و از آنجا که او، هم دانشجوی مستعدی هست و هم پرتلاش، برایش آرزوی موفقیت هرچهبیشتر کردم. در ادامه صحبت، اما وقتی گفت 36 اثرش در این کتاب پذیرفته شده، کمی جا خوردم! 36 اثر از یک نفر، آنهم در یک کتاب!؟ از دلیل تعجبم پرسید که گفتم: «اگر مرتضی ممیز هم بودی، وجود 36 اثرت در یک کتاب تعجب دارد!» از او خواستم کمی بیشتر توضیح بدهد که ماجرا چیست؟ و او هم گفت: «یک انتشارات قصد دارد «کتاب گرافیک سال» منتشر کند و برای هر اثر هم 22هزار تومان دریافت میکند». با یک حساب سرانگشتی معلوم شد که ایشان باید برای چاپ 36 اثر حدود 800 هزار تومان پرداخت کند! کمی که صحبت ادامه پیدا کرد یادم آمد که جایی فراخوان این کتاب را دیدهام و همان اول که اطلاعیههای مکرر آن را دیدم، به طنز گفتم «این هم کیسهای که دوخته شده!» و گذشتم. هرازگاهی نیز پیامک تبلیغاتی آن کتاب و انتشارات معظم به دستم میرسید که بیتوجه به متن آن، به دور انداخته بودمش. پرسیدم: «خب!
تو از ماجرای این کتاب مطمئنی و قصد داری کار بفرستی؟» که جواب داد: «نهتنها من، که خیلی از دانشجوها چنین قصدی دارند» و ادامه داد که «در تماس تلفنی با آن انتشارات، به او گفتهاند که «در صورت چاپ حداقل 20 اثر در این کتاب میتواند عضو «انجمن طراحان گرافیک ایران» شود!»
تعجبم دوچندان شد از این بیخبری دانشجویان آرزوبهدلی که به امید چاپشدن اثرشان، به چه سادگی به دروغهای شاخودمدار دل میبندند؛ برای همین به او گفتم عضویت در «انجمن طراحان گرافیک ایران» اصولی دارد که بههیچوجه چاپشدن اثر در یک کتاب دانشجویی شامل آن نمیشود و نباید براساس شنیدهها، چنین سادهانگارانه رفتار کند، که پاسخ داد: «این کار را نه براساس شنیده که براساس نوشته فراخوان انجام میدهد». از او خواستم نشانی فراخوان را برایم بفرستد تا ببینم ماجرا چیست، که نشانی سایت فراخوان را برایم ارسال کرد و در آن چنین خواندم:
یک خبر عالی و شادیآفرین دیگر
«افرادی که بیش از ۲۰ الی ۳۰ آثارشان چاپشود انتشارات... رزومه آنها را به همراه کتاب به | انجمن صنفی طراحان گرافیک ایران | انجمن صنفی تصویرسازی ایران | انجمن صنفی عکاسان صنعتی | انجمن صنفی عکاسان | ارسال خواهد کرد، تا این افراد عضو انجمنهای رسمی در ایران شوند، توجه داشته باشید آثار چاپشده یکی مهمترین موارد خواستهشده در انجمنهای ایران میباشد. (۲۰ الی ۳۰ اثر چاپشده قوانین عضوشدن در انجمنهای رسمی میباشد)».
از متن پر از غلط دستوری فراخوان گذشتم و به آن دانشجوی بااستعداد و سادهدلم گفتم: «چقدر خوب که همچون شمایی در زمان ما زندگی میکنید! که تا امثال شما هستند، کلاهبرداران گرسنه نخواهند ماند!»
من ماندهام معطل که آیا یک نفر به این صرافت نیفتاده که به یکی از این انجمنها زنگ بزند و از صحت این ماجرا پرسش کند؟ یا یک نفر، از این کلاهبرداران عزیز تصویر توافقنامه با انجمن را درخواست کند؟! یعنی به همین راحتی باور میکنند و پول بیزبان پدر و مادرشان را به چنین کلاهبرداران نازنینی تقدیم میکنند؟
از آن کلاهبرداران نازنین گلهای نیست، که شغل شریفشان کلاهبرداری است، گیرم کلاهبرداری فرهنگی! و افتخار به اینکه نسلاندرنسل به این سیاق بودهاند. گله از خودم است که چرا چنین دانشجویان آرزوبهدلی داشتم و جیبشان را خالی نکردم. آخر چه میشد که من هم سرشان را میتراشیدم؟ یا کلاه گشادی برایشان میبافتم و جیب ایلوتبارشان را خالی میکردم؟ وقتی دانشجوی بیچاره در آرزوی چاپ یک اثر، چون سیر و سرکه میجوشد و برای چاپشدن کارش در یک کتاب دانشجویی، که غیر از خودش و خانوادهاش، بیننده دیگری نخواهد داشت، چنین به ذوق میآید؛ چرا من چنین نکردم! ... واقعا از فرصتناشناسی خودم شرمسارم. دریغ از فرصتهایی که از دست میروند... دریغ!
آخرین خبر!
انتشارات بسیار فرهنگی فوق در جدیدترین اطلاعیه و پیامکهای گسترده اعلام کرده قصد انتشار «کتاب سال شعر» را دارد! به شاعران ناکام و آرزوبهدل پیشنهاد میکنم بشتابند که غفلت موجب پشیمانی است!
چندروز پیش یکی از دانشجویان گرافیکم از اصفهان تماس گرفت و بعد از کمی گفتوگو، با خوشحالی خبر داد که تعدادی از کارهایش برای چاپ در یک کتاب پذیرفته شده است. من هم با مسرت تمام به او تبریک گفتم و از آنجا که او، هم دانشجوی مستعدی هست و هم پرتلاش، برایش آرزوی موفقیت هرچهبیشتر کردم. در ادامه صحبت، اما وقتی گفت 36 اثرش در این کتاب پذیرفته شده، کمی جا خوردم! 36 اثر از یک نفر، آنهم در یک کتاب!؟ از دلیل تعجبم پرسید که گفتم: «اگر مرتضی ممیز هم بودی، وجود 36 اثرت در یک کتاب تعجب دارد!» از او خواستم کمی بیشتر توضیح بدهد که ماجرا چیست؟ و او هم گفت: «یک انتشارات قصد دارد «کتاب گرافیک سال» منتشر کند و برای هر اثر هم 22هزار تومان دریافت میکند». با یک حساب سرانگشتی معلوم شد که ایشان باید برای چاپ 36 اثر حدود 800 هزار تومان پرداخت کند! کمی که صحبت ادامه پیدا کرد یادم آمد که جایی فراخوان این کتاب را دیدهام و همان اول که اطلاعیههای مکرر آن را دیدم، به طنز گفتم «این هم کیسهای که دوخته شده!» و گذشتم. هرازگاهی نیز پیامک تبلیغاتی آن کتاب و انتشارات معظم به دستم میرسید که بیتوجه به متن آن، به دور انداخته بودمش. پرسیدم: «خب!
تو از ماجرای این کتاب مطمئنی و قصد داری کار بفرستی؟» که جواب داد: «نهتنها من، که خیلی از دانشجوها چنین قصدی دارند» و ادامه داد که «در تماس تلفنی با آن انتشارات، به او گفتهاند که «در صورت چاپ حداقل 20 اثر در این کتاب میتواند عضو «انجمن طراحان گرافیک ایران» شود!»
تعجبم دوچندان شد از این بیخبری دانشجویان آرزوبهدلی که به امید چاپشدن اثرشان، به چه سادگی به دروغهای شاخودمدار دل میبندند؛ برای همین به او گفتم عضویت در «انجمن طراحان گرافیک ایران» اصولی دارد که بههیچوجه چاپشدن اثر در یک کتاب دانشجویی شامل آن نمیشود و نباید براساس شنیدهها، چنین سادهانگارانه رفتار کند، که پاسخ داد: «این کار را نه براساس شنیده که براساس نوشته فراخوان انجام میدهد». از او خواستم نشانی فراخوان را برایم بفرستد تا ببینم ماجرا چیست، که نشانی سایت فراخوان را برایم ارسال کرد و در آن چنین خواندم:
یک خبر عالی و شادیآفرین دیگر
«افرادی که بیش از ۲۰ الی ۳۰ آثارشان چاپشود انتشارات... رزومه آنها را به همراه کتاب به | انجمن صنفی طراحان گرافیک ایران | انجمن صنفی تصویرسازی ایران | انجمن صنفی عکاسان صنعتی | انجمن صنفی عکاسان | ارسال خواهد کرد، تا این افراد عضو انجمنهای رسمی در ایران شوند، توجه داشته باشید آثار چاپشده یکی مهمترین موارد خواستهشده در انجمنهای ایران میباشد. (۲۰ الی ۳۰ اثر چاپشده قوانین عضوشدن در انجمنهای رسمی میباشد)».
از متن پر از غلط دستوری فراخوان گذشتم و به آن دانشجوی بااستعداد و سادهدلم گفتم: «چقدر خوب که همچون شمایی در زمان ما زندگی میکنید! که تا امثال شما هستند، کلاهبرداران گرسنه نخواهند ماند!»
من ماندهام معطل که آیا یک نفر به این صرافت نیفتاده که به یکی از این انجمنها زنگ بزند و از صحت این ماجرا پرسش کند؟ یا یک نفر، از این کلاهبرداران عزیز تصویر توافقنامه با انجمن را درخواست کند؟! یعنی به همین راحتی باور میکنند و پول بیزبان پدر و مادرشان را به چنین کلاهبرداران نازنینی تقدیم میکنند؟
از آن کلاهبرداران نازنین گلهای نیست، که شغل شریفشان کلاهبرداری است، گیرم کلاهبرداری فرهنگی! و افتخار به اینکه نسلاندرنسل به این سیاق بودهاند. گله از خودم است که چرا چنین دانشجویان آرزوبهدلی داشتم و جیبشان را خالی نکردم. آخر چه میشد که من هم سرشان را میتراشیدم؟ یا کلاه گشادی برایشان میبافتم و جیب ایلوتبارشان را خالی میکردم؟ وقتی دانشجوی بیچاره در آرزوی چاپ یک اثر، چون سیر و سرکه میجوشد و برای چاپشدن کارش در یک کتاب دانشجویی، که غیر از خودش و خانوادهاش، بیننده دیگری نخواهد داشت، چنین به ذوق میآید؛ چرا من چنین نکردم! ... واقعا از فرصتناشناسی خودم شرمسارم. دریغ از فرصتهایی که از دست میروند... دریغ!
آخرین خبر!
انتشارات بسیار فرهنگی فوق در جدیدترین اطلاعیه و پیامکهای گسترده اعلام کرده قصد انتشار «کتاب سال شعر» را دارد! به شاعران ناکام و آرزوبهدل پیشنهاد میکنم بشتابند که غفلت موجب پشیمانی است!
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.