حکایت ما و دستهای بسته و گورهای دستهجمعی
محمدمهدی عسگرپور
تاریخ بشر پر است از دلاوریها و شقاوتها، مردانگیها و نامردیها، مهربانیها و خشونتها، شکستها و پیروزیها که برخی از آنها اثر وضعی کمبنیهای در طول تاریخ دارند، اما برخی دیگر که شاید خیلی زیاد هم نباشند، به موازات تاریخ با ما حرکت میکنند، روی روابطمان تأثیر میگذارند، ما را غمگین یا شاد میکنند و گاهی هم سببساز حرکتمان میشوند.
جزء آندست از هموطنانم نیستم که فکر میکنند تنها ملت کشور ما نظرکرده است و خداوند و نعمتهایش را فقط در محدوده جغرافیای ایران باید یافت. ولی میدانم ویژگیهایی داریم که هرازگاهی رخدادهایی باعث تعمق بیشتر برایمان میشود. گویی در جریان پسرفتن، شرایطی ایجاد میشود که زمینه پیشرفت فراهم میشود. حدود سه دهه پیش تعداد زیادی از جوانان پاک و سلحشور این مرزوبوم با تمام آمال و آرزوهایشان که برگرفته از پاکبودنشان بود، جان عزیزشان را بدون چونوچرا و بدون محاسبههای رایج و در راه اعتقادشان به پیشگاه ملت تقدیم کردند. از آن گروه کثیر که هرکدامشان برای خود داستانی دارند، پیکرهای گروهی، پس از حدود 30سال یافت میشود که شواهد حاکی از آن است که با دستانی بسته و در گورهای دستهجمعی به شهادت رسیدهاند. تصور اینکه آنان در ساعتهای پایانی با چه احساسات و رهتوشهای از این دنیا رفتهاند و چه احوالی را تجربه کردهاند، هرچند بسیار مهم است ولی در شرایط امروزی فهمش کمی دشوار است؛ چراکه تعلقات جامعه امروز با آن روزها بسیار متفاوت است، اما حداقل چیزی که ذهن هر کسی را میتواند به خود مشغول کند، این است که دست تقدیر، پیکرهای این
عزیزان را پس از 30سال در معرض دید عموم قرار میدهد و ارض خداوند با شکافتهشدنش خبری را برملا میکند که هم جنبه عاطفی دارد و هم یک تاریخ را بازگو میکند.
درباره اینکه ارواح پاک آنان در این سالها در چه احوالی قرار دارند، آنقدر میدانیم که قرآن به آن اشاره میکند: «آنها زندهاند و نزد خداوند روزی میخورند». اما اینکه ما بهعنوان کسانی که امروز به استقبال پیکر آنان میرویم، چه مسیری را طی کردهایم، قابلتأمل است. آیا ما استقبالکنندگان، ادامه منطقی این گروه هستیم، اگر هستیم پس اینهمه آمار و اطلاعات و اخبار اختلاس، اعتیاد، دستدرازی به بیتالمال، خودخواهیها و... چیست؟
و اگر نیستیم، چرا نیستیم؟!
امروز ما با ظاهری که نشان از بازبودن دستانمان دارد، از خانهها و محل کارمان که گور دستهجمعی نیست، به استقبال آنان میرویم که ظاهرا دستانشان را بسته بودند و در گورهای دستهجمعی دفنشان کرده بودند. کمی تعمق کافی است تا دریابیم کداممان دستمان بسته است.
تاریخ بشر پر است از دلاوریها و شقاوتها، مردانگیها و نامردیها، مهربانیها و خشونتها، شکستها و پیروزیها که برخی از آنها اثر وضعی کمبنیهای در طول تاریخ دارند، اما برخی دیگر که شاید خیلی زیاد هم نباشند، به موازات تاریخ با ما حرکت میکنند، روی روابطمان تأثیر میگذارند، ما را غمگین یا شاد میکنند و گاهی هم سببساز حرکتمان میشوند.
جزء آندست از هموطنانم نیستم که فکر میکنند تنها ملت کشور ما نظرکرده است و خداوند و نعمتهایش را فقط در محدوده جغرافیای ایران باید یافت. ولی میدانم ویژگیهایی داریم که هرازگاهی رخدادهایی باعث تعمق بیشتر برایمان میشود. گویی در جریان پسرفتن، شرایطی ایجاد میشود که زمینه پیشرفت فراهم میشود. حدود سه دهه پیش تعداد زیادی از جوانان پاک و سلحشور این مرزوبوم با تمام آمال و آرزوهایشان که برگرفته از پاکبودنشان بود، جان عزیزشان را بدون چونوچرا و بدون محاسبههای رایج و در راه اعتقادشان به پیشگاه ملت تقدیم کردند. از آن گروه کثیر که هرکدامشان برای خود داستانی دارند، پیکرهای گروهی، پس از حدود 30سال یافت میشود که شواهد حاکی از آن است که با دستانی بسته و در گورهای دستهجمعی به شهادت رسیدهاند. تصور اینکه آنان در ساعتهای پایانی با چه احساسات و رهتوشهای از این دنیا رفتهاند و چه احوالی را تجربه کردهاند، هرچند بسیار مهم است ولی در شرایط امروزی فهمش کمی دشوار است؛ چراکه تعلقات جامعه امروز با آن روزها بسیار متفاوت است، اما حداقل چیزی که ذهن هر کسی را میتواند به خود مشغول کند، این است که دست تقدیر، پیکرهای این
عزیزان را پس از 30سال در معرض دید عموم قرار میدهد و ارض خداوند با شکافتهشدنش خبری را برملا میکند که هم جنبه عاطفی دارد و هم یک تاریخ را بازگو میکند.
درباره اینکه ارواح پاک آنان در این سالها در چه احوالی قرار دارند، آنقدر میدانیم که قرآن به آن اشاره میکند: «آنها زندهاند و نزد خداوند روزی میخورند». اما اینکه ما بهعنوان کسانی که امروز به استقبال پیکر آنان میرویم، چه مسیری را طی کردهایم، قابلتأمل است. آیا ما استقبالکنندگان، ادامه منطقی این گروه هستیم، اگر هستیم پس اینهمه آمار و اطلاعات و اخبار اختلاس، اعتیاد، دستدرازی به بیتالمال، خودخواهیها و... چیست؟
و اگر نیستیم، چرا نیستیم؟!
امروز ما با ظاهری که نشان از بازبودن دستانمان دارد، از خانهها و محل کارمان که گور دستهجمعی نیست، به استقبال آنان میرویم که ظاهرا دستانشان را بسته بودند و در گورهای دستهجمعی دفنشان کرده بودند. کمی تعمق کافی است تا دریابیم کداممان دستمان بسته است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.