شب چهارشنبهسوری
ناهید کبیری
نیمی از لباسهای داخل کمدش را روی تختخواب ریخته است تا یکی از بهترینها را برای جشن چهارشنبهسوری امشب انتخاب کند. از دیروز مرخصی گرفته تا همه کارهای عید را در همین فرصت انجام دهد. صبح زود همهجا را جارو و گردگیری کند. به خرید برود. از سوپر ایرانی سماق و سنجد و سمنو و نقل و شمعهای رنگی بخرد. از «فارمرز مارکت» سنبل و میوه و...، عصر هم خودش را به مراسمی که برای ایرانیها در باغ بزرگی تدارک دیده بودند برساند.
از چند روز پیش با رسیدن دعوتنامه مثل بچهها ذوقکرده بود. هم به دلیل چهارشنبهسوری و خاطرههای خوبی که از آن داشت و هم به دلیل دیدن کسی که هنوز نمیتوانست فراموشش کند و دلتنگش بود. هیات برگزارکننده را که پنج نفر بودند کموبیش میشناخت و با یکی از آنها داستانها و زندگیها داشت. چند سال زیر آسمان وطن و چندسال در غربت... بخش اولش عبور از سیمخاردارها بود و زخمی شدنها و وسوسه پناهنده شدن به غربتی که با وجود امنیت رفاهی و کاری، انگار همیشه یک چیزی کم داشت. برهوتی بود از سردیها و بیمحبتیها و سکوت... سکوتی که نام دیگرش «فراموش شدن» بود. و این حس فراموششدگی و بیهویتی با برخوردهای انفجاری او و همسفرش نسبت به یکدیگر، کافی بود که در میانشان فاصله بیندازد و آنها را به یک جدایی محتوم ناگزیر کند که کرد. بعدها پشیمان هم شده بودند بیآنکه حالوحوصلهای برای بازگشت به زندگی گذشته داشته باشند و چه داستانها بود در آن زندگی گذشته...
کوچ غمگنانهای بود در آن نیمهشب بارانی که گریه تلخ مادر با آن سینی آب و قرآن بر سر مسافرها، تاریکترش میکرد... بعد هم سختی کار و کار و کار و خستگی در حد مرگ و بهانهجوییهایی که شاید روزهای بیرنگ و تکراری غربت دشوارترش میکرد. هر دو ابری بودند و دستهاشان آنچنان سرد، که دست دیگری را دیگر گرم نمیکرد.
فرصت نبود که همانطور بنشیند، ماتش ببرد و روزها و سالهای بربادرفته را ورق بزند. روز به سرعت میگذشت. به همان سرعتی که روزها و سالها گذشته بود. فکر کرد امروز، روز دیگری است. روز متفاوتی که در یک جمع به ظاهر صمیمی شاید بتواند از دلتنگیهایش بکاهد. به زبانی که دوست دارد حرف بزند. بگوید، بخندد، از این و آن تعریف کند و از آن و این تعریف بشنود و مهمتر از همه اینکه نگاه آشنای او را که در گوشهای نشسته و وانمود میکند او را نمیبیند، در تمام لحظهها حس کند و انرژی بگیرد. شاید هم، گپوگفتی پیش بیاید و حرفهای تازهای... و این نیاز به شنیدن حرفهای تازه و دیدار دوباره، انگیزهای شد که از جا بکند، زیر دوش برود، موهایش را با وسواس سشوار بکشد، نظافت خانه و گردگیری و خرید از اینجا و آنجا را یک نفس به پایان ببرد، پیراهن آبیفیروزهای حریرش را بر تن کند، عطر مد روزش را به خود بپاشد، گوشی تلفن را بردارد به مامان و زری و دوست و همسایه در ایران زنگ بزند، بپرسد آنجا چه خبر است؟ و بشنود «اینجا قیامت است...» صدای ترقه، فشفشه، آتشبازی و هیاهو را بشنود، هوایی شود، دلش برای آن کوچهها و خیابانها و آدمها پرپر بزند و در آخرین
لحظه گلسر صورتی را از سرش بکند، کفشهای پاشنهبلندش را در آورد و به هیچجا نرود...
دمدمای غروب تنها شمع بلندی را که در خانه دارد با آتش کبریت بگیراند، آن را وسط اتاق بگذارد، دامن بلند پیراهنش را با دو دست بگیرد و با بغضی که صدایش را میلرزاند، بارها از روی شعله شمع بپرد و پشتسرهم بگوید: «سرخی تو از من، زردی من از تو».
نیمی از لباسهای داخل کمدش را روی تختخواب ریخته است تا یکی از بهترینها را برای جشن چهارشنبهسوری امشب انتخاب کند. از دیروز مرخصی گرفته تا همه کارهای عید را در همین فرصت انجام دهد. صبح زود همهجا را جارو و گردگیری کند. به خرید برود. از سوپر ایرانی سماق و سنجد و سمنو و نقل و شمعهای رنگی بخرد. از «فارمرز مارکت» سنبل و میوه و...، عصر هم خودش را به مراسمی که برای ایرانیها در باغ بزرگی تدارک دیده بودند برساند.
از چند روز پیش با رسیدن دعوتنامه مثل بچهها ذوقکرده بود. هم به دلیل چهارشنبهسوری و خاطرههای خوبی که از آن داشت و هم به دلیل دیدن کسی که هنوز نمیتوانست فراموشش کند و دلتنگش بود. هیات برگزارکننده را که پنج نفر بودند کموبیش میشناخت و با یکی از آنها داستانها و زندگیها داشت. چند سال زیر آسمان وطن و چندسال در غربت... بخش اولش عبور از سیمخاردارها بود و زخمی شدنها و وسوسه پناهنده شدن به غربتی که با وجود امنیت رفاهی و کاری، انگار همیشه یک چیزی کم داشت. برهوتی بود از سردیها و بیمحبتیها و سکوت... سکوتی که نام دیگرش «فراموش شدن» بود. و این حس فراموششدگی و بیهویتی با برخوردهای انفجاری او و همسفرش نسبت به یکدیگر، کافی بود که در میانشان فاصله بیندازد و آنها را به یک جدایی محتوم ناگزیر کند که کرد. بعدها پشیمان هم شده بودند بیآنکه حالوحوصلهای برای بازگشت به زندگی گذشته داشته باشند و چه داستانها بود در آن زندگی گذشته...
کوچ غمگنانهای بود در آن نیمهشب بارانی که گریه تلخ مادر با آن سینی آب و قرآن بر سر مسافرها، تاریکترش میکرد... بعد هم سختی کار و کار و کار و خستگی در حد مرگ و بهانهجوییهایی که شاید روزهای بیرنگ و تکراری غربت دشوارترش میکرد. هر دو ابری بودند و دستهاشان آنچنان سرد، که دست دیگری را دیگر گرم نمیکرد.
فرصت نبود که همانطور بنشیند، ماتش ببرد و روزها و سالهای بربادرفته را ورق بزند. روز به سرعت میگذشت. به همان سرعتی که روزها و سالها گذشته بود. فکر کرد امروز، روز دیگری است. روز متفاوتی که در یک جمع به ظاهر صمیمی شاید بتواند از دلتنگیهایش بکاهد. به زبانی که دوست دارد حرف بزند. بگوید، بخندد، از این و آن تعریف کند و از آن و این تعریف بشنود و مهمتر از همه اینکه نگاه آشنای او را که در گوشهای نشسته و وانمود میکند او را نمیبیند، در تمام لحظهها حس کند و انرژی بگیرد. شاید هم، گپوگفتی پیش بیاید و حرفهای تازهای... و این نیاز به شنیدن حرفهای تازه و دیدار دوباره، انگیزهای شد که از جا بکند، زیر دوش برود، موهایش را با وسواس سشوار بکشد، نظافت خانه و گردگیری و خرید از اینجا و آنجا را یک نفس به پایان ببرد، پیراهن آبیفیروزهای حریرش را بر تن کند، عطر مد روزش را به خود بپاشد، گوشی تلفن را بردارد به مامان و زری و دوست و همسایه در ایران زنگ بزند، بپرسد آنجا چه خبر است؟ و بشنود «اینجا قیامت است...» صدای ترقه، فشفشه، آتشبازی و هیاهو را بشنود، هوایی شود، دلش برای آن کوچهها و خیابانها و آدمها پرپر بزند و در آخرین
لحظه گلسر صورتی را از سرش بکند، کفشهای پاشنهبلندش را در آورد و به هیچجا نرود...
دمدمای غروب تنها شمع بلندی را که در خانه دارد با آتش کبریت بگیراند، آن را وسط اتاق بگذارد، دامن بلند پیراهنش را با دو دست بگیرد و با بغضی که صدایش را میلرزاند، بارها از روی شعله شمع بپرد و پشتسرهم بگوید: «سرخی تو از من، زردی من از تو».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.