|

دوستی دشمنان دیرینه

از نظر آمریکایی‌ها، سفر «شینزو آبه»، نخست‌وزیر ژاپن، به آمریکا راهی برای توسعه منافع مشترک و ارزش‌های جهانی است. این داستان مانند یک فیلم هالیوودی است: اکنون آمریکا و ژاپن که زمانی دشمن یکدیگر محسوب می‌شدند، سعی می‌کنند تا جایی که می‌توانند، با یکدیگر هم‌پیمان شوند. روز 25 ماه آوریل، پس از 55 سال همکاری‌های دفاعی دوجانبه، آمریکا و ژاپن توافق کردند برای افزایش همکاری‌های نظامی و همچنین تعامل در جمع‌آوری اطلاعات، دستورالعمل‌های دفاعی خود را مورد بازنگری قرار دهند.
از منظر چین، بازنگری در دستورالعمل‌های دفاعی آمریکا و ژاپن، بیشتر از آنکه نشان‌دهنده قدرت مصالحه باشد، «مایه نگرانی همه ملت‌هایی است که تجربه مستقیم مشابه نظامی دارند». هم‌پیمانی میان آمریکا و ژاپن که زمانی نوعی خویشتنداری برای جاه‌طلبی‌های منطقه‌ای ژاپن محسوب می‌شد، در حال حاضر یک تهدید منطقه‌ای قلمداد می‌شود. «شی جین پینگ»، رئیس‌جمهوری چین، حتی پا را فراتر نهاد و برای ایجاد تشکل امنیتی در منطقه، خواستار این شد که این هم‌پیمانی نادیده گرفته شود.
اما آمریکا با توجه به برداشت عمومی چینی‌ها از ژاپن، مانع از آن شد که ژاپن بار دیگر از نظر نظامی خود را تجهیز کند و همچنین به ایجاد صلح و ثبات در منطقه آسیا-اقیانوس آرام کمک کرد. این ارزیابی در اواسط دهه 1990 پس از وقوف یک‌سری رویدادها- ازجمله لغو بخشی از کمک‌های رسمی به چین در پی آزمایش هسته‌ای در سال 1995، رزمایش نظامی چین در نزدیکی تایوان در سال 1996 و تصمیم آمریکا و ژاپن در سال 1996 به‌منظور بازنگری در دستور العمل‌های دفاعی - که سبب تیرگی در روابط چین و ژاپن شد، به صورت چشمگیری تغییر یافت که متعاقبا به ژاپن اجازه داده شد به آمریکا در شبه‌جزیره کره یا تنگه هرمز کمک کند. «لیوجیا نگبونگ»، کارشناس برجسته چینی در امور ژاپن، در سال 1997 در مقاله‌ای هشدار داد، این هم‌پیمانی در مهار ژاپن نقشی ندارد، بلکه درعوض، «راهکاری برای توسعه توانمندی‌های نظامی متعارف ژاپن است».
این در حالی است که «کیان کیچن»، وزیر خارجه چین، در کنفرانس منطقه‌ای «آ‌سه‌آن» به ارائه «مفهوم امنیتی چین» پرداخت. این مفهوم خواستار دست‌برداشتن از رفتارها و اقدامات مربوط به جنگ‌سرد ازجمله استراتژی‌های مبتنی بر قدرت، هم‌پیمانی نظامی و رقابت تسلیحاتی می‌شد. در چین، هم‌پیمانی آمریکا و ژاپن، بر سر قدرت‌ماندن پکن و اهداف راهبردی آن، همواره از موضوعات مهم بوده است. این هم‌پیمانی، اغلب به دو صورت ترسیم شده است: 1- ژاپن از این هم‌پیمانی به‌عنوان پوششی برای پنهان‌کردن نیات خود استفاده می‌کند. 2- آمریکا از این هم‌پیمانی برای مهار چین استفاده می‌کند؛ از هر دو منظر، تحلیلگران چینی درخصوص این هم‌پیمانی با یکدیگر اختلاف نظر دارند. آنان در مطالبی غیررسمی، تصریح کردند این هم‌پیمانی برای شرایط فعلی بین‌المللی مضر است.
اما رویکرد چین در ارتباط با هم‌پیمانی آمریکا و ژاپن، به دو بخش تقسیم می‌شود؛ نخستین مکتب فکری تأکید می‌کند ژاپن خود هدایت‌کننده سیاست‌های امنیتی‌اش محسوب می‌شود، اما حامیان این مکتب فکری درباره انگیزه‌های موجود در ورای اصلاح سیاست‌های دفاعی ژاپن، با یکدیگر اختلاف نظر دارند. دومین مکتب فکری که حول محور این موضوع می‌چرخد، آن است که آیا آمریکا حامی نانوشته تلاش‌های ژاپن برای تبدیل‌شدن به یک قدرت نظامی است یا خیر.
منبع: نشنال اینترست

از نظر آمریکایی‌ها، سفر «شینزو آبه»، نخست‌وزیر ژاپن، به آمریکا راهی برای توسعه منافع مشترک و ارزش‌های جهانی است. این داستان مانند یک فیلم هالیوودی است: اکنون آمریکا و ژاپن که زمانی دشمن یکدیگر محسوب می‌شدند، سعی می‌کنند تا جایی که می‌توانند، با یکدیگر هم‌پیمان شوند. روز 25 ماه آوریل، پس از 55 سال همکاری‌های دفاعی دوجانبه، آمریکا و ژاپن توافق کردند برای افزایش همکاری‌های نظامی و همچنین تعامل در جمع‌آوری اطلاعات، دستورالعمل‌های دفاعی خود را مورد بازنگری قرار دهند.
از منظر چین، بازنگری در دستورالعمل‌های دفاعی آمریکا و ژاپن، بیشتر از آنکه نشان‌دهنده قدرت مصالحه باشد، «مایه نگرانی همه ملت‌هایی است که تجربه مستقیم مشابه نظامی دارند». هم‌پیمانی میان آمریکا و ژاپن که زمانی نوعی خویشتنداری برای جاه‌طلبی‌های منطقه‌ای ژاپن محسوب می‌شد، در حال حاضر یک تهدید منطقه‌ای قلمداد می‌شود. «شی جین پینگ»، رئیس‌جمهوری چین، حتی پا را فراتر نهاد و برای ایجاد تشکل امنیتی در منطقه، خواستار این شد که این هم‌پیمانی نادیده گرفته شود.
اما آمریکا با توجه به برداشت عمومی چینی‌ها از ژاپن، مانع از آن شد که ژاپن بار دیگر از نظر نظامی خود را تجهیز کند و همچنین به ایجاد صلح و ثبات در منطقه آسیا-اقیانوس آرام کمک کرد. این ارزیابی در اواسط دهه 1990 پس از وقوف یک‌سری رویدادها- ازجمله لغو بخشی از کمک‌های رسمی به چین در پی آزمایش هسته‌ای در سال 1995، رزمایش نظامی چین در نزدیکی تایوان در سال 1996 و تصمیم آمریکا و ژاپن در سال 1996 به‌منظور بازنگری در دستور العمل‌های دفاعی - که سبب تیرگی در روابط چین و ژاپن شد، به صورت چشمگیری تغییر یافت که متعاقبا به ژاپن اجازه داده شد به آمریکا در شبه‌جزیره کره یا تنگه هرمز کمک کند. «لیوجیا نگبونگ»، کارشناس برجسته چینی در امور ژاپن، در سال 1997 در مقاله‌ای هشدار داد، این هم‌پیمانی در مهار ژاپن نقشی ندارد، بلکه درعوض، «راهکاری برای توسعه توانمندی‌های نظامی متعارف ژاپن است».
این در حالی است که «کیان کیچن»، وزیر خارجه چین، در کنفرانس منطقه‌ای «آ‌سه‌آن» به ارائه «مفهوم امنیتی چین» پرداخت. این مفهوم خواستار دست‌برداشتن از رفتارها و اقدامات مربوط به جنگ‌سرد ازجمله استراتژی‌های مبتنی بر قدرت، هم‌پیمانی نظامی و رقابت تسلیحاتی می‌شد. در چین، هم‌پیمانی آمریکا و ژاپن، بر سر قدرت‌ماندن پکن و اهداف راهبردی آن، همواره از موضوعات مهم بوده است. این هم‌پیمانی، اغلب به دو صورت ترسیم شده است: 1- ژاپن از این هم‌پیمانی به‌عنوان پوششی برای پنهان‌کردن نیات خود استفاده می‌کند. 2- آمریکا از این هم‌پیمانی برای مهار چین استفاده می‌کند؛ از هر دو منظر، تحلیلگران چینی درخصوص این هم‌پیمانی با یکدیگر اختلاف نظر دارند. آنان در مطالبی غیررسمی، تصریح کردند این هم‌پیمانی برای شرایط فعلی بین‌المللی مضر است.
اما رویکرد چین در ارتباط با هم‌پیمانی آمریکا و ژاپن، به دو بخش تقسیم می‌شود؛ نخستین مکتب فکری تأکید می‌کند ژاپن خود هدایت‌کننده سیاست‌های امنیتی‌اش محسوب می‌شود، اما حامیان این مکتب فکری درباره انگیزه‌های موجود در ورای اصلاح سیاست‌های دفاعی ژاپن، با یکدیگر اختلاف نظر دارند. دومین مکتب فکری که حول محور این موضوع می‌چرخد، آن است که آیا آمریکا حامی نانوشته تلاش‌های ژاپن برای تبدیل‌شدن به یک قدرت نظامی است یا خیر.
منبع: نشنال اینترست

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.