|

گزارشی درباره داربی هشتادم

از جرعه آب 1500 تومانی تا فحش‌های مثبت 18

سجاد فیروزی:ساعت 3:20 دقیقه است و کمتر از دو ساعت به داربی هشتادم مانده است. اتوبان‌های منتهی به ورزشگاه آزادی خلوت‌اند. می‌توان حدس زد این ورزشگاه برای داربی پر نمی‌شود. هرچه به ورزشگاه نزدیک‌تر می‌شوی، جنب‌وجوش در محیط اطراف بیشتر به چشم می‌خورد. به دوراهی ورودی غربی و شرقی ورزشگاه که می‌رسی، رنگ‌های آبی و قرمز خودنمایی می‌کند؛ نوجوان‌هایی که از درِ شرقی به درِ غربی درحال حرکت بودند، پرچم‌های‌شان را به‌دست گرفته و صدای کری‌خواندنشان به گوش می‌رسید: «این بار امیرخان راحتتون نمی‌زاره...» پارکینگ اول ورودی شرقی را نیروهای راهنمایی و رانندگی مسدود کرده بودند و جناب‌سروانی که لب جاده ایستاده بود با حرکت دستش به راننده، پارکینگ بعدی را نشان می‌داد. دوهزارو 500 تومان؛ قیمتی است که هر ماشین باید برای ایستادن در پارکینگ ورزشگاه آزادی، به متصدیان پارکینگ بدهد و وارد شود، البته کاغذی هم بابت پارکینگ به‌دست راننده‌ها می‌دهند که نه شماره ماشینی روی آن حک شده است و نه توضیحی مبنی‌بر اینکه «هنگام خروج کاغذ را تحویل دهید».
در همان مسیرِ به‌نسبت کوتاه تا گیشه بلیت‌ها، اتفاقات جالبی رقم می‌خورد؛ افراد زیادی در مسیر به چشم می‌خورند که مشخص است از شهرستان‌های دور و نزدیک خودشان را به تهران رسانده‌اند تا داربی را ببینند؛ یکی از آنها پسر کوچکی به‌همراه دارد که تازه راه‌رفتن را آموخته است. شلوار قرمزرنگی به پا دارد و مهم‌تر از آن بطری شیری است که در دهان دارد! پدرش دغدغه تازه‌ای دارد: «ببین عزیزم بقیه بچه‌ها هم اومدن. دیدی اونا نمی‌ترسن. بیا!». پسرک بیچاره از سروصدا و همهمه‌ای که در گیشه‌ها به راه افتاده ترسیده است و گام دیگری برای جلورفتن برنمی‌دارد.
بفرمایید تخمه
بساط دست‌فروشی هم به راه است؛ از فروشنده‌هایی که پرچم‌های متنوع قرمز و آبی در دست دارند تا افرادی که رنگ‌های سرخابی دارند و سمت هر فردی می‌روند، فقط یک سؤال می‌پرسند: «داداش قرمز بکشم یا آبی؟». بحث درباره قیمت بعد از کشیدن رنگ مطرح می‌شود؛ در بین سرخ‌ها «6برصفر» مرسوم است که یک عدد را سمت راست و دیگری را سمت چپ صورت می‌کشند. البته کلمه انگلیسی P هم طرفداران زیادی داشت. خیلی‌ها بودند که علاقه داشتند صورت و دست‌شان کلا رنگ شود. استقلالی‌ها هم بیشتر به رنگ آبی و سفید علاقه داشتند و می‌خواستند صورت‌شان به همین دو رنگ دربیاید. بعد از اینها نوبت به خوردنی می‌رسید؛ «اول امتحان کنین، بعد بخرین» یکی از دست‌فروش‌ها، تخمه‌های سبزرنگی برای فروش آورده بود که ظاهرش به تخمه‌های آفتابگردان می‌خورد، ولی بسیار بلندتر از حد معمول به‌نظر می‌رسید، البته فروش او با حضور مأمورانی که مانع از دست‌فروشی می‌شدند، دوام زیادی نیاورد. «آقا پاکتی می‌خوای یا نخی». بازار سیگارفروشی هم داغ بود و البته استقبال از این دست‌فروش‌ها چندان هم بد نبود. گذشته از اینها مسئله آب، حیاتی بود و بازارش رونق داشت. بیرون ورزشگاه پاکت‌های ساندیسی پر از آب شده بودند تا کسی وسوسه نشود و آن را درون زمین بیندازد، اما نکته قابل توجه اینکه قیمت همین آب بیرون ورزشگاه هزارتومان بود و درون ورزشگاه بعضا به قیمت جالب توجه هزارو 500تومان به فروش می‌رفت که در کنار یک عدد ساندویچ که محتویاتش کالباس خالی بود، روی هم پنج هزار تومان قیمت داشت.
روبه‌روی جایگاه؟ کدام جایگاه؟
بعد از عبور از گیشه بلیت، نوبت به درهای ورودی می‌رسد که به ظاهر تردد در آن راحت است، ولی جلوی یکی از این ورودی‌ها قائله‌ای به‌پاست؛ نزدیک که می‌شوی متوجه می‌شوی این در، ورودیِ روبه‌روی جایگاه است. در را بسته‌اند و نزدیک به 200 نفر با خشم به فنس‌های ورودی می‌کوبند: «آقا ما بلیت داریم، درو باز کنین...». «جناب سروان چرا در بسته‌اس به خدا بلیت داریم». همه اعتراض‌ها شبیه به هم است. سناریو هم البته تکراری است. افرادی که بلیت روبه‌روی جایگاه را گرفته‌اند به ورزشگاه راه داده نمی‌شوند: «روبه‌روی جایگاه پر است! بروید طبقه بالا!». این پاسخی است که به افراد معترض داده می‌شود: «آقا یعنی چی؟ ما از یه ماه پیش بلیت گرفتیم. پس یعنی چی می‌گین الکترونیکی بگیرین! واسه چی بریم بالا؟». تعداد معترضان بیشتر می‌شود. در این همهمه مشخص است که بی‌انضباطی دیگری رخ داده و روبه‌روی جایگاه را افراد دیگری اشغال کرده‌اند که ظاهرا بلیت این جایگاه را نداشته‌اند. تماشاگران عصبانی به ناگاه هماهنگ می‌شوند: «این درو باز کن، این درو باز کن». تعداد مأموران نیروی انتظامی به‌ناگاه بیشتر می‌شود تا جلوی اعتراض بیشتر گرفته شود. در این بین فقط یک روزنه باز می‌شود تا ظاهرا برگه‌ای ردوبدل شود، ولی به‌ناگاه سیلی از آدم از همان روزنه «!» عبور کردند. سد فلزی شکست و فوجی از هواداران به دالان روبه‌روی جایگاه سرازیر شدند؛ بدون چک‌کردن حتی یک دانه بلیت! در این همهمه که آدم ناخودآگاه باید با موج هماهنگ می‌شد، ناگهان جمعیت دو راه مختلف را در پیش گرفتند، نزدیک‌تر یکی زمین خورده بود و دیگری سعی می‌کرد زیر بغلش را بگیرد و از مهلکه نجاتش دهد. لنگه کفشی هم که مشخص نبود صاحب بیچاره‌اش چه کسی است کنار یکی از دیواره‌ها در حال لگد‌خوردن مکرر بود.
روبه‌روی جایگاه که می‌رسی، می‌بینی حالا غلغله است؛ جای نشستن نیست. مأموران نیروی انتظامی تماشاگران را از چپ به راست و از بالا به پایین جایگاه هدایت می‌کنند. بعد از نزدیک به 20 دقیقه سردرگمی، بالاخره صندلی برای نشستن پیدا می‌شود. حالا آفتاب به بی‌رحمانه‌ترین شکل ممکن می‌تابد. کمی که از همهمه کاسته می‌شود، ورزشگاه به‌صورت واقعی نمایان است؛ استقبال برای داربی آن‌طور که تصور می‌شد، نبود. در سکوهای بالا، فقط قسمت بالا و روبه‌روی جایگاه تماشاگر نشسته بود و صندلی‌های پایین هم که کامل نبودند، چون پشت دروازه و جایی که مربوط‌به استقلالی‌ها بود کسی ننشسته بود. خوشبینانه می‌شد گفت 50 هزار نفر خودشان را به بازی رسانده‌اند.
مثبت 18
تماشاگران دو تیم تازمانی‌که بازیکنان رقیب به ورزشگاه نیامده بودند، چندان حرف‌های مثبت 18 نمی‌زدند، اما به‌ناگاه و با ورود بازیکنان به زمین انگار پرده حیا کنار رفت: بوق، بوق، بوووووق، بوووووققق!!! درست کمی پایین‌تر پدری دیده می‌شد که دستش را دودستی و محکم روی گوش‌های پسر سه یا چهارساله‌اش گذاشته است، سعی می‌کند هم‌زمان با شعارهای زننده‌ای که داده می‌شود در گوش پسرش هم نجوا کند تا اگر دستان در پوشاندن گوش پسر کم‌کاری کردند، حرف‌ها جایش را پر کنند! بازی که شروع می‌شود تندی آفتاب هم بیشتر می‌شود. روی سکوها بحث‌های فنی هم به راه است: «داداش برانکو با سه تا مهاجم اومده، هجومی چیده. می‌خواد ببره». نیمه‌اول که چنین چیزی نشان نمی‌دهد. بازی سرد و کسل‌کننده است و تماشاگران دلخوش به موج (نیمه) مکزیکی هستند که در میانه راه قطع می‌شود. با پایان‌یافتن بازی در نیمه‌اول، فحش‌های مثبت 18 با هماهنگی بی‌نظیری (!) خطاب به بازیکنان رقیب مطرح می‌شود. سخت است بتوان تصور کرد روزی در این ورزشگاه و با این فرهنگ بشود زن‌ها هم، به‌عنوان تماشاگر، شاهد بازی باشند. پدر بیچاره به‌جای لذت‌بردن از داربی همه حواسش به گوش‌های پسرک است که حالا برای سرگرم‌کردنش بازی جدیدی اختراع کرده: «بزار ببینم چی رفته تو گوش پسرم. بزار گوشاشو بپوشونم که چیزی نره تو گوشش!». نیمه‌دوم هم شرایط یکسان است، با این تفاوت که بازی کمی از سکون درآمده است و تیم‌ها مشغول حمله‌کردن هستند. سانتر نوروزی باعث می‌شود علیپورِ جوان گل مهمی در زندگی‌اش بزند. به ناگاه ورزشگاه مثل ترقه‌ای که پشت دروازه استقلال منفجر شد، به‌هم ریخت و صدای فریاد همه‌جا پرشد. این‌بار پسرک، که از دستِ دست‌های پدر خلاص شده بود، هم تشویق می‌کرد. نه اینکه طرفدار پرسپولیس باشد یا بداند استقلال چیست، بلکه از خوشحالی آدم‌های کناری‌اش به وجد آمده بود. پرسپولیسی‌ها‌ این‌بار هم مهیای برد بودند. آنها داربی رفت را هم با «درخشان» برده بودند و بازی برگشت را هم با «برانکو» داشتند می‌بردند. پایکوبی طرفداران سرخ به‌وضوح به گوش می‌رسید و استقلالی‌ها هم دو دسته شده بودند؛ عده‌ای که نمی‌خواستند قبول کنند رفت‌وبرگشت را واگذار کرده‌اند، می‌خواستند تیم تشویق شود و گل مساوی زده شود، ولی عده‌ای دیگر هم زیر لب و گاها بلند حرف دل‌شان را تکرار می‌کردند: «بابا این چه تیمیه! این چه مربیه! تا کی باید بکشیم؟» بازی با تمام زیروبم‌ها و اتفاقاتی که، به‌ویژه روی دروازه دو تیم، می‌افتد به پایان می‌رسد. پرسپولیس داربی برگشت را هم می‌برد تا سرخ‌ها خوشحال باشند و آبی‌ها با بهت زمین را نگاه کنند؛ زمینی که البته خیلی‌زود با درگیری حنیف عمران‌زاده و سوشا مکانی، دو رفیق دیروز و رقیبای امروز، دوباره متحول شد و فحش‌های مثبت 18 را با صدایی رساتر به گوش رساند.
رئیس مافیا
از درِ خروجی که رد می‌شدی، این‌بار تجمعی دیگر دیده می‌شد. نزدیک به 40 یا 50 نفر از هواداران استقلال ایستاده بودند و دل پُری داشتند: «رئیس مافیا باید بره!». آنها به‌شدت از امیر قلعه‌نویی گله داشتند؛ مربی‌ای که این فصل هم برای آنها ارمغانی نداشت؛ نه قهرمانی، نه کسب سهمیه. اینها هیچ، داربی رفت‌وبرگشت را هم باخت. قلعه‌نویی حالا بین هواداران هم جایگاهش را از دست داده است: «آقا این اخراج شه، علی منصوریان بیاد. سیستم این آقا دیگه به درد استقلال نمی‌خوره»... جمعیت به‌سوی اتومبیل‌های شخصی و عمومی می‌روند و در سرخی آفتاب، ورزشگاه آفتابی آهسته‌آهسته رنگ سفیدش را از دست می‌دهد... .

سجاد فیروزی:ساعت 3:20 دقیقه است و کمتر از دو ساعت به داربی هشتادم مانده است. اتوبان‌های منتهی به ورزشگاه آزادی خلوت‌اند. می‌توان حدس زد این ورزشگاه برای داربی پر نمی‌شود. هرچه به ورزشگاه نزدیک‌تر می‌شوی، جنب‌وجوش در محیط اطراف بیشتر به چشم می‌خورد. به دوراهی ورودی غربی و شرقی ورزشگاه که می‌رسی، رنگ‌های آبی و قرمز خودنمایی می‌کند؛ نوجوان‌هایی که از درِ شرقی به درِ غربی درحال حرکت بودند، پرچم‌های‌شان را به‌دست گرفته و صدای کری‌خواندنشان به گوش می‌رسید: «این بار امیرخان راحتتون نمی‌زاره...» پارکینگ اول ورودی شرقی را نیروهای راهنمایی و رانندگی مسدود کرده بودند و جناب‌سروانی که لب جاده ایستاده بود با حرکت دستش به راننده، پارکینگ بعدی را نشان می‌داد. دوهزارو 500 تومان؛ قیمتی است که هر ماشین باید برای ایستادن در پارکینگ ورزشگاه آزادی، به متصدیان پارکینگ بدهد و وارد شود، البته کاغذی هم بابت پارکینگ به‌دست راننده‌ها می‌دهند که نه شماره ماشینی روی آن حک شده است و نه توضیحی مبنی‌بر اینکه «هنگام خروج کاغذ را تحویل دهید».
در همان مسیرِ به‌نسبت کوتاه تا گیشه بلیت‌ها، اتفاقات جالبی رقم می‌خورد؛ افراد زیادی در مسیر به چشم می‌خورند که مشخص است از شهرستان‌های دور و نزدیک خودشان را به تهران رسانده‌اند تا داربی را ببینند؛ یکی از آنها پسر کوچکی به‌همراه دارد که تازه راه‌رفتن را آموخته است. شلوار قرمزرنگی به پا دارد و مهم‌تر از آن بطری شیری است که در دهان دارد! پدرش دغدغه تازه‌ای دارد: «ببین عزیزم بقیه بچه‌ها هم اومدن. دیدی اونا نمی‌ترسن. بیا!». پسرک بیچاره از سروصدا و همهمه‌ای که در گیشه‌ها به راه افتاده ترسیده است و گام دیگری برای جلورفتن برنمی‌دارد.
بفرمایید تخمه
بساط دست‌فروشی هم به راه است؛ از فروشنده‌هایی که پرچم‌های متنوع قرمز و آبی در دست دارند تا افرادی که رنگ‌های سرخابی دارند و سمت هر فردی می‌روند، فقط یک سؤال می‌پرسند: «داداش قرمز بکشم یا آبی؟». بحث درباره قیمت بعد از کشیدن رنگ مطرح می‌شود؛ در بین سرخ‌ها «6برصفر» مرسوم است که یک عدد را سمت راست و دیگری را سمت چپ صورت می‌کشند. البته کلمه انگلیسی P هم طرفداران زیادی داشت. خیلی‌ها بودند که علاقه داشتند صورت و دست‌شان کلا رنگ شود. استقلالی‌ها هم بیشتر به رنگ آبی و سفید علاقه داشتند و می‌خواستند صورت‌شان به همین دو رنگ دربیاید. بعد از اینها نوبت به خوردنی می‌رسید؛ «اول امتحان کنین، بعد بخرین» یکی از دست‌فروش‌ها، تخمه‌های سبزرنگی برای فروش آورده بود که ظاهرش به تخمه‌های آفتابگردان می‌خورد، ولی بسیار بلندتر از حد معمول به‌نظر می‌رسید، البته فروش او با حضور مأمورانی که مانع از دست‌فروشی می‌شدند، دوام زیادی نیاورد. «آقا پاکتی می‌خوای یا نخی». بازار سیگارفروشی هم داغ بود و البته استقبال از این دست‌فروش‌ها چندان هم بد نبود. گذشته از اینها مسئله آب، حیاتی بود و بازارش رونق داشت. بیرون ورزشگاه پاکت‌های ساندیسی پر از آب شده بودند تا کسی وسوسه نشود و آن را درون زمین بیندازد، اما نکته قابل توجه اینکه قیمت همین آب بیرون ورزشگاه هزارتومان بود و درون ورزشگاه بعضا به قیمت جالب توجه هزارو 500تومان به فروش می‌رفت که در کنار یک عدد ساندویچ که محتویاتش کالباس خالی بود، روی هم پنج هزار تومان قیمت داشت.
روبه‌روی جایگاه؟ کدام جایگاه؟
بعد از عبور از گیشه بلیت، نوبت به درهای ورودی می‌رسد که به ظاهر تردد در آن راحت است، ولی جلوی یکی از این ورودی‌ها قائله‌ای به‌پاست؛ نزدیک که می‌شوی متوجه می‌شوی این در، ورودیِ روبه‌روی جایگاه است. در را بسته‌اند و نزدیک به 200 نفر با خشم به فنس‌های ورودی می‌کوبند: «آقا ما بلیت داریم، درو باز کنین...». «جناب سروان چرا در بسته‌اس به خدا بلیت داریم». همه اعتراض‌ها شبیه به هم است. سناریو هم البته تکراری است. افرادی که بلیت روبه‌روی جایگاه را گرفته‌اند به ورزشگاه راه داده نمی‌شوند: «روبه‌روی جایگاه پر است! بروید طبقه بالا!». این پاسخی است که به افراد معترض داده می‌شود: «آقا یعنی چی؟ ما از یه ماه پیش بلیت گرفتیم. پس یعنی چی می‌گین الکترونیکی بگیرین! واسه چی بریم بالا؟». تعداد معترضان بیشتر می‌شود. در این همهمه مشخص است که بی‌انضباطی دیگری رخ داده و روبه‌روی جایگاه را افراد دیگری اشغال کرده‌اند که ظاهرا بلیت این جایگاه را نداشته‌اند. تماشاگران عصبانی به ناگاه هماهنگ می‌شوند: «این درو باز کن، این درو باز کن». تعداد مأموران نیروی انتظامی به‌ناگاه بیشتر می‌شود تا جلوی اعتراض بیشتر گرفته شود. در این بین فقط یک روزنه باز می‌شود تا ظاهرا برگه‌ای ردوبدل شود، ولی به‌ناگاه سیلی از آدم از همان روزنه «!» عبور کردند. سد فلزی شکست و فوجی از هواداران به دالان روبه‌روی جایگاه سرازیر شدند؛ بدون چک‌کردن حتی یک دانه بلیت! در این همهمه که آدم ناخودآگاه باید با موج هماهنگ می‌شد، ناگهان جمعیت دو راه مختلف را در پیش گرفتند، نزدیک‌تر یکی زمین خورده بود و دیگری سعی می‌کرد زیر بغلش را بگیرد و از مهلکه نجاتش دهد. لنگه کفشی هم که مشخص نبود صاحب بیچاره‌اش چه کسی است کنار یکی از دیواره‌ها در حال لگد‌خوردن مکرر بود.
روبه‌روی جایگاه که می‌رسی، می‌بینی حالا غلغله است؛ جای نشستن نیست. مأموران نیروی انتظامی تماشاگران را از چپ به راست و از بالا به پایین جایگاه هدایت می‌کنند. بعد از نزدیک به 20 دقیقه سردرگمی، بالاخره صندلی برای نشستن پیدا می‌شود. حالا آفتاب به بی‌رحمانه‌ترین شکل ممکن می‌تابد. کمی که از همهمه کاسته می‌شود، ورزشگاه به‌صورت واقعی نمایان است؛ استقبال برای داربی آن‌طور که تصور می‌شد، نبود. در سکوهای بالا، فقط قسمت بالا و روبه‌روی جایگاه تماشاگر نشسته بود و صندلی‌های پایین هم که کامل نبودند، چون پشت دروازه و جایی که مربوط‌به استقلالی‌ها بود کسی ننشسته بود. خوشبینانه می‌شد گفت 50 هزار نفر خودشان را به بازی رسانده‌اند.
مثبت 18
تماشاگران دو تیم تازمانی‌که بازیکنان رقیب به ورزشگاه نیامده بودند، چندان حرف‌های مثبت 18 نمی‌زدند، اما به‌ناگاه و با ورود بازیکنان به زمین انگار پرده حیا کنار رفت: بوق، بوق، بوووووق، بوووووققق!!! درست کمی پایین‌تر پدری دیده می‌شد که دستش را دودستی و محکم روی گوش‌های پسر سه یا چهارساله‌اش گذاشته است، سعی می‌کند هم‌زمان با شعارهای زننده‌ای که داده می‌شود در گوش پسرش هم نجوا کند تا اگر دستان در پوشاندن گوش پسر کم‌کاری کردند، حرف‌ها جایش را پر کنند! بازی که شروع می‌شود تندی آفتاب هم بیشتر می‌شود. روی سکوها بحث‌های فنی هم به راه است: «داداش برانکو با سه تا مهاجم اومده، هجومی چیده. می‌خواد ببره». نیمه‌اول که چنین چیزی نشان نمی‌دهد. بازی سرد و کسل‌کننده است و تماشاگران دلخوش به موج (نیمه) مکزیکی هستند که در میانه راه قطع می‌شود. با پایان‌یافتن بازی در نیمه‌اول، فحش‌های مثبت 18 با هماهنگی بی‌نظیری (!) خطاب به بازیکنان رقیب مطرح می‌شود. سخت است بتوان تصور کرد روزی در این ورزشگاه و با این فرهنگ بشود زن‌ها هم، به‌عنوان تماشاگر، شاهد بازی باشند. پدر بیچاره به‌جای لذت‌بردن از داربی همه حواسش به گوش‌های پسرک است که حالا برای سرگرم‌کردنش بازی جدیدی اختراع کرده: «بزار ببینم چی رفته تو گوش پسرم. بزار گوشاشو بپوشونم که چیزی نره تو گوشش!». نیمه‌دوم هم شرایط یکسان است، با این تفاوت که بازی کمی از سکون درآمده است و تیم‌ها مشغول حمله‌کردن هستند. سانتر نوروزی باعث می‌شود علیپورِ جوان گل مهمی در زندگی‌اش بزند. به ناگاه ورزشگاه مثل ترقه‌ای که پشت دروازه استقلال منفجر شد، به‌هم ریخت و صدای فریاد همه‌جا پرشد. این‌بار پسرک، که از دستِ دست‌های پدر خلاص شده بود، هم تشویق می‌کرد. نه اینکه طرفدار پرسپولیس باشد یا بداند استقلال چیست، بلکه از خوشحالی آدم‌های کناری‌اش به وجد آمده بود. پرسپولیسی‌ها‌ این‌بار هم مهیای برد بودند. آنها داربی رفت را هم با «درخشان» برده بودند و بازی برگشت را هم با «برانکو» داشتند می‌بردند. پایکوبی طرفداران سرخ به‌وضوح به گوش می‌رسید و استقلالی‌ها هم دو دسته شده بودند؛ عده‌ای که نمی‌خواستند قبول کنند رفت‌وبرگشت را واگذار کرده‌اند، می‌خواستند تیم تشویق شود و گل مساوی زده شود، ولی عده‌ای دیگر هم زیر لب و گاها بلند حرف دل‌شان را تکرار می‌کردند: «بابا این چه تیمیه! این چه مربیه! تا کی باید بکشیم؟» بازی با تمام زیروبم‌ها و اتفاقاتی که، به‌ویژه روی دروازه دو تیم، می‌افتد به پایان می‌رسد. پرسپولیس داربی برگشت را هم می‌برد تا سرخ‌ها خوشحال باشند و آبی‌ها با بهت زمین را نگاه کنند؛ زمینی که البته خیلی‌زود با درگیری حنیف عمران‌زاده و سوشا مکانی، دو رفیق دیروز و رقیبای امروز، دوباره متحول شد و فحش‌های مثبت 18 را با صدایی رساتر به گوش رساند.
رئیس مافیا
از درِ خروجی که رد می‌شدی، این‌بار تجمعی دیگر دیده می‌شد. نزدیک به 40 یا 50 نفر از هواداران استقلال ایستاده بودند و دل پُری داشتند: «رئیس مافیا باید بره!». آنها به‌شدت از امیر قلعه‌نویی گله داشتند؛ مربی‌ای که این فصل هم برای آنها ارمغانی نداشت؛ نه قهرمانی، نه کسب سهمیه. اینها هیچ، داربی رفت‌وبرگشت را هم باخت. قلعه‌نویی حالا بین هواداران هم جایگاهش را از دست داده است: «آقا این اخراج شه، علی منصوریان بیاد. سیستم این آقا دیگه به درد استقلال نمی‌خوره»... جمعیت به‌سوی اتومبیل‌های شخصی و عمومی می‌روند و در سرخی آفتاب، ورزشگاه آفتابی آهسته‌آهسته رنگ سفیدش را از دست می‌دهد... .

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.