م.ع. سپانلو در قطعه نامآوران آرام گرفت
بدرقه شاعر در سکوت
عسل عباسیان: نه بلندگویی برای وداع با شاعر تهران در محوطه خانه هنرمندان گذاشته شده بود، نه تریبونی، انگار قرار نبود در مراسم بدرقه محمدعلی سپانلو، کسی از او بگوید. روایتها در مورد دلایل انجامشدن سخنرانی متفاوت بود، اما سپانلویی که در زمان حیات به اطرافیانش سپرده بود او را در کنار غزاله علیزاده، شاملو، احمد محمود و محمد مختاری در امامزاده طاهر دفن کنند، سرانجام به قطعه نامآوران بهشتزهرا(س) برده شد. آنهم در روزی که بسیاری از شاعران و نویسندگان یا علاقهمندان به شعر و ادبیات فارسی خودشان را به خانه هنرمندان رسانده بودند تا درباره این شاعر بشنوند، دوستانش؛ مجابی و دولتآبادی و فرمانآرا برای وداعش آمدند اما تریبونی در اختیارشان گذاشته نشد تا آنها سخن بگویند. دولتآبادی البته به تلافی این اتفاق، در بهشتزهرا(س) پس از خاکسپاری، اندکی از سپانلو گفت و شعری از او برای حاضران خواند. دیگرانی هم آمده بودند تا در آخرین ملاقات سپانلو با عشق دیرینهاش تهران، او را همراهی کنند: لیلی گلستان، مفتون امینی، عبدالله کوثری، جلال سرفراز، مهدی اخوت، فرزانه طاهری، قاسم روبین، یونس تراکمه، محمد جعفریقنواتی، حسن کیائیان، محمدعلی جعفریه، علیرضا رئیسدانایی، محمد کریمی، محمد متوسلانی، جعفر پناهی، حافظ موسوی، عظیم زرینکوب، علی بهبهانی، فرخ نعمتی، شهاب مقربین، جعفر مدرسصادقی، غلامحسین سالمی، فرهاد حسنزاده، اسدالله امرایی، فرهاد عابدینی، مدیا کاشیگر، غلامرضا امامی، بهرام دبیری، سیمین اکرامی، ابراهیم حقیقی، میترا حجار، ابوالحسن تهامی، علیرضا مجابی، سیروس ابراهیمزاده، ناهید کبیری، سیروس الوند، داریوش فرهنگ، امیرشهاب رضویان، قطبالدین صادقی، ماهور احمدی، حمیدرضا نجفی، محمد تقوی، آذردخت بهرامی، میترا الیاتی، بهاره رضایی، اندیشه فولادوند، یغما گلرویی، رضا عامری و... . حوالی 10 صبح پنجشنبه، شاعر به خانه هنرمندان آورده شد و سپس سیدمحمود دعایی، بر پیکر او نماز خواند. «خانمزمان» اینک بیمهرتر از همیشه، «ساعت امید» و «کاشف ازیادرفتهها» را به پایان میبرد و اینگونه بود که حوالی ظهر پنجشنبه 24 اردیبهشت 94، سپانلویی که عاشق زندگی بود، در خانه ابدیاش پس از رنجی که مدتها در مقابله با سرطانی مهلک متحمل شده بود، در 75 سالگی سرانجام آرام گرفت و چندساعت بعد، روز در حالی به پایان میرسید که کوچهپسکوچههای تهران، حتما بهخاطر میآوردند روزی را که شاعر با قدمزدن در کنج و گوشههایش با خود سروده بود: «امان از شهر بیشاعر، آوارهایم و منزل ما در درختهاست، این حس باد در همه پایتختهاست».
عسل عباسیان: نه بلندگویی برای وداع با شاعر تهران در محوطه خانه هنرمندان گذاشته شده بود، نه تریبونی، انگار قرار نبود در مراسم بدرقه محمدعلی سپانلو، کسی از او بگوید. روایتها در مورد دلایل انجامشدن سخنرانی متفاوت بود، اما سپانلویی که در زمان حیات به اطرافیانش سپرده بود او را در کنار غزاله علیزاده، شاملو، احمد محمود و محمد مختاری در امامزاده طاهر دفن کنند، سرانجام به قطعه نامآوران بهشتزهرا(س) برده شد. آنهم در روزی که بسیاری از شاعران و نویسندگان یا علاقهمندان به شعر و ادبیات فارسی خودشان را به خانه هنرمندان رسانده بودند تا درباره این شاعر بشنوند، دوستانش؛ مجابی و دولتآبادی و فرمانآرا برای وداعش آمدند اما تریبونی در اختیارشان گذاشته نشد تا آنها سخن بگویند. دولتآبادی البته به تلافی این اتفاق، در بهشتزهرا(س) پس از خاکسپاری، اندکی از سپانلو گفت و شعری از او برای حاضران خواند. دیگرانی هم آمده بودند تا در آخرین ملاقات سپانلو با عشق دیرینهاش تهران، او را همراهی کنند: لیلی گلستان، مفتون امینی، عبدالله کوثری، جلال سرفراز، مهدی اخوت، فرزانه طاهری، قاسم روبین، یونس تراکمه، محمد جعفریقنواتی، حسن کیائیان، محمدعلی جعفریه، علیرضا رئیسدانایی، محمد کریمی، محمد متوسلانی، جعفر پناهی، حافظ موسوی، عظیم زرینکوب، علی بهبهانی، فرخ نعمتی، شهاب مقربین، جعفر مدرسصادقی، غلامحسین سالمی، فرهاد حسنزاده، اسدالله امرایی، فرهاد عابدینی، مدیا کاشیگر، غلامرضا امامی، بهرام دبیری، سیمین اکرامی، ابراهیم حقیقی، میترا حجار، ابوالحسن تهامی، علیرضا مجابی، سیروس ابراهیمزاده، ناهید کبیری، سیروس الوند، داریوش فرهنگ، امیرشهاب رضویان، قطبالدین صادقی، ماهور احمدی، حمیدرضا نجفی، محمد تقوی، آذردخت بهرامی، میترا الیاتی، بهاره رضایی، اندیشه فولادوند، یغما گلرویی، رضا عامری و... . حوالی 10 صبح پنجشنبه، شاعر به خانه هنرمندان آورده شد و سپس سیدمحمود دعایی، بر پیکر او نماز خواند. «خانمزمان» اینک بیمهرتر از همیشه، «ساعت امید» و «کاشف ازیادرفتهها» را به پایان میبرد و اینگونه بود که حوالی ظهر پنجشنبه 24 اردیبهشت 94، سپانلویی که عاشق زندگی بود، در خانه ابدیاش پس از رنجی که مدتها در مقابله با سرطانی مهلک متحمل شده بود، در 75 سالگی سرانجام آرام گرفت و چندساعت بعد، روز در حالی به پایان میرسید که کوچهپسکوچههای تهران، حتما بهخاطر میآوردند روزی را که شاعر با قدمزدن در کنج و گوشههایش با خود سروده بود: «امان از شهر بیشاعر، آوارهایم و منزل ما در درختهاست، این حس باد در همه پایتختهاست».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.