لندن ۱۷ معترض مخالف دولت را بازداشت کرد
طعم تلخ پیروزی
گروه جهان: «دوباره محکوم شدیم، به پنج سال لعنتی دیگر». این همان تیتری است که مردم بریتانیا روز جمعه و حتی پیش از آنکه نتایج نهایی انتخابات عمومی تأییدی بر پیروزی قاطع محافظهکاران باشد، در باجههای روزنامهفروشی با آن روبهرو بودند. اما از منظر آن اکثریت 75درصدی که در انتخابات پارلمانی اخیر به محافظهکاران رأی نداده و تمامی آن کارگران، بیکاران و جوانانی که پیروزی حزب حاکم خط بطلانی بر آمالوآرزوهایشان بود، تیتر یک روزنامه «میرور» که بر صفحهای کاملا سیاه خودنمایی میکرد، شاید چندان صادقانه نمینمود. آنان باید یک روز بیشتر دندان روی جگر میگذاشتند تا صدای اعتراض خود به سیاستهای ریاضتی را اینبار در خیابان به گوش ساکنان داونینگ برسانند.
صدها نفر از معترضان در حالی روز شنبه با تجمع در برابر دفتر مرکزی حزب محافظهکار، خواستار پایاندهی به سیاستهای ریاضتی شدند که کمتر از 24 ساعت پیش، «دیوید کامرون»، نخستوزیر کنونی بریتانیا طی سخنانی جنجالی، پیروزی حزب متبوعش در تسخیر اکثریت کرسیهای مجلس عوام را به فعالان حزبی تبریک گفته بود. معترضان که پرچمها و بنرهایشان، نشان از تعلق آنان به حزب سوسیالیست کارگری و برخی سازمانهای آنارشیستی چپگرا داشت، در حالی به سمت خیابان داونینگ و اقامتگاه نخستوزیر سرازیر شدند که حضور سنگین نیروهای پلیس و برخورد قهرآمیز آنان، اعتراضات را به خشونت کشید. معترضان که در ابتدا تحت عنوان «پارلمان مردمی علیه سیاستهای ریاضتی»، بهطور مسالمتآمیز خواستار توقف روند کاهش کمکهزینهها و استعفای محافظهکاران شده بودند، پس از آنکه توسط نیروهای ضدشورش پلیس محاصره شدند، اقدام به پرتاب بمبهای دودزا و بسیاری اشیای دیگر کردند که منجر به زخمیشدن هفت افسر پلیس و دستگیری 17 نفر از معترضانی شد که اغلب، صورتهایشان را با نقابهایی سیاه پوشانده بودند. دراینمیان، ثبت شعاری اعتراضی روی بنای یادبود «زنان در جنگ جهانی دوم»، واکنش شدید
مقامات دولتی بریتانیا را بههمراه داشته است. یکی از سخنگویان نخستوزیری، این اقدام معترضان که درست همزمان با هفتادمین سالگرد بزرگداشت خاتمه جنگ دوم جهانی در اروپا صورت گرفته را محکوم کرده و آن را بیاحترامی به مبارزانی دانسته که برای کشور خود جنگیده و جان خود را از دست دادهاند. این در حالی است که صدها نفر از مردم ولز نیز همزمان بدون توسل به خشونت، مرکز شهر «کاردیف» را برای ساعاتی صحنه اعتراضات ضدریاضتی خود کردند. آنان که طی فراخوانی توئیتری، راهی خیابان شده بودند، «شارلوت چرچ» یکی از سرشناسترین خوانندگان این کشور را پیشاپیش خود یافتند که با حمل پلاکاردی اعتراضی، از لبریزشدن صبر شهروندان ولزی در قبال حاکمیت محافظهکاران سخن میگفت. او که با خبرگزاری اینترنتی ولز گفتوگو میکرد، تمدید پنجساله حاکمیت محافظهکاران را چشماندازی فاجعهآمیز برای مردم بریتانیا دانسته است؛ چشماندازی که در نبود لیبرالدموکراتها، دیگر هیچ حدومرز و ترمزی برای نابودی نظام رفاهی، خدمات بهداشتی و درمانی و حتی تحدید دموکراسی قائل نیست. همین پنج سال پیش بود که دیوید کامرون در جریان کارزار تبلیغاتی خود برای دستیابی به صندلی قدرت،
مدعی شد به هیچعنوان با هدف کاهش کمکهزینهها پا به میدان سیاست نگذاشته است، اگرچه ضرورتها احتمالا، او را ناگزیر از درپیشگرفتن سیاستهای ریاضتی کرد. او سه سال بعد و حالا در مقام نخستوزیری، وعده داد با محدودکردن هزینههای عمومی و طی فرایندی که از آن بهعنوان یک تحول بنیادین فرهنگی یاد میکرد، ریاضت اقتصادی را در سرتاسر بریتانیا به سیاستی همیشگی بدل کند؛ فرایندی که امروز بدون شک با تمام قوا از سوی دولت اکثریتی محافظهکاران دنبال خواهد شد. طرح محافظهکاران برای کاهش کسری بودجه که شامل کاهش 10 میلیارد پوندی در بخش تأمین اجتماعی و 30 میلیارد پوند در باقی حوزهها چون حملونقل، امنیت و مراقبتهای اجتماعی است، تنها بخشی از چشمانداز ویران فرودستان و طبقه متوسط بریتانیا در پنج سال آینده است. وعده محافظهکاران مبنی بر حفاظت از نظام بهداشتی و درمانی بریتانیا نیز که تنها در سایه صرفهجوییهای 22 میلیارد پوندی دولتی قابلتحقق است، به احتمال قریببهیقین تحت فشار منافع سرمایهداران و شرکتهای چندملیتی با شکست روبهرو شده و فرایند خصوصیسازی را بیشازپیش تسریع خواهد کرد. این در حالی است که دیوید کامرون و همتایانش که
خود را رهبران حزبی برای کارگران میخوانند، اکنون با فراغ بال بیشتری، خواهند توانست حقوق و سازوکارهای حمایتی از کارگران را آماج حملات خود قرار دهند. اقتصادی ریاضتی، نهادهایی خصوصیسازیشده، اتحادیههایی ازهمپاشیده و کارگرانی ازنفسافتاده، همان آیندهای است که حتی برای میلیونها شهروندی که همین حالا نیز بهدلیل کاهش 35 میلیارد پوندی کمکهزینههای عمومی از سوی ائتلاف محافظهکاران و لیبرالدموکراتها در طی پنج سال گذشته، برای تأمین غذای خود و خانوادهشان به بانکهای غذا متکی هستند، بسیار نگرانکننده خواهد بود. با تمام این اوصاف و در شرایطی که خصومت بیسابقه محافظهکاران با منافع عموم مردم در پنج سال گذشته برای پیروزی حزب کارگر در انتخابات اخیر کفایت نکرد، به نظر میرسد چشم امید عموم مردمی که شاید هنوز بهتنهایی یارای مقاومت در برابر ساکنان خیابان داونینگ را نیافتهاند، به استقلالطلبان اسکاتلندی است؛ نمایندگانی در قالب حزب ملی آن کشور که در حقیقت با اتکا به سیاستهای مترقی خود و وعده آیندهای عاری از فقر، بهرهکشی و سیاستهای ریاضتی، سهم بزرگی از کرسیهای وستمینستر را ازآن خود کردهاند.
گروه جهان: «دوباره محکوم شدیم، به پنج سال لعنتی دیگر». این همان تیتری است که مردم بریتانیا روز جمعه و حتی پیش از آنکه نتایج نهایی انتخابات عمومی تأییدی بر پیروزی قاطع محافظهکاران باشد، در باجههای روزنامهفروشی با آن روبهرو بودند. اما از منظر آن اکثریت 75درصدی که در انتخابات پارلمانی اخیر به محافظهکاران رأی نداده و تمامی آن کارگران، بیکاران و جوانانی که پیروزی حزب حاکم خط بطلانی بر آمالوآرزوهایشان بود، تیتر یک روزنامه «میرور» که بر صفحهای کاملا سیاه خودنمایی میکرد، شاید چندان صادقانه نمینمود. آنان باید یک روز بیشتر دندان روی جگر میگذاشتند تا صدای اعتراض خود به سیاستهای ریاضتی را اینبار در خیابان به گوش ساکنان داونینگ برسانند.
صدها نفر از معترضان در حالی روز شنبه با تجمع در برابر دفتر مرکزی حزب محافظهکار، خواستار پایاندهی به سیاستهای ریاضتی شدند که کمتر از 24 ساعت پیش، «دیوید کامرون»، نخستوزیر کنونی بریتانیا طی سخنانی جنجالی، پیروزی حزب متبوعش در تسخیر اکثریت کرسیهای مجلس عوام را به فعالان حزبی تبریک گفته بود. معترضان که پرچمها و بنرهایشان، نشان از تعلق آنان به حزب سوسیالیست کارگری و برخی سازمانهای آنارشیستی چپگرا داشت، در حالی به سمت خیابان داونینگ و اقامتگاه نخستوزیر سرازیر شدند که حضور سنگین نیروهای پلیس و برخورد قهرآمیز آنان، اعتراضات را به خشونت کشید. معترضان که در ابتدا تحت عنوان «پارلمان مردمی علیه سیاستهای ریاضتی»، بهطور مسالمتآمیز خواستار توقف روند کاهش کمکهزینهها و استعفای محافظهکاران شده بودند، پس از آنکه توسط نیروهای ضدشورش پلیس محاصره شدند، اقدام به پرتاب بمبهای دودزا و بسیاری اشیای دیگر کردند که منجر به زخمیشدن هفت افسر پلیس و دستگیری 17 نفر از معترضانی شد که اغلب، صورتهایشان را با نقابهایی سیاه پوشانده بودند. دراینمیان، ثبت شعاری اعتراضی روی بنای یادبود «زنان در جنگ جهانی دوم»، واکنش شدید
مقامات دولتی بریتانیا را بههمراه داشته است. یکی از سخنگویان نخستوزیری، این اقدام معترضان که درست همزمان با هفتادمین سالگرد بزرگداشت خاتمه جنگ دوم جهانی در اروپا صورت گرفته را محکوم کرده و آن را بیاحترامی به مبارزانی دانسته که برای کشور خود جنگیده و جان خود را از دست دادهاند. این در حالی است که صدها نفر از مردم ولز نیز همزمان بدون توسل به خشونت، مرکز شهر «کاردیف» را برای ساعاتی صحنه اعتراضات ضدریاضتی خود کردند. آنان که طی فراخوانی توئیتری، راهی خیابان شده بودند، «شارلوت چرچ» یکی از سرشناسترین خوانندگان این کشور را پیشاپیش خود یافتند که با حمل پلاکاردی اعتراضی، از لبریزشدن صبر شهروندان ولزی در قبال حاکمیت محافظهکاران سخن میگفت. او که با خبرگزاری اینترنتی ولز گفتوگو میکرد، تمدید پنجساله حاکمیت محافظهکاران را چشماندازی فاجعهآمیز برای مردم بریتانیا دانسته است؛ چشماندازی که در نبود لیبرالدموکراتها، دیگر هیچ حدومرز و ترمزی برای نابودی نظام رفاهی، خدمات بهداشتی و درمانی و حتی تحدید دموکراسی قائل نیست. همین پنج سال پیش بود که دیوید کامرون در جریان کارزار تبلیغاتی خود برای دستیابی به صندلی قدرت،
مدعی شد به هیچعنوان با هدف کاهش کمکهزینهها پا به میدان سیاست نگذاشته است، اگرچه ضرورتها احتمالا، او را ناگزیر از درپیشگرفتن سیاستهای ریاضتی کرد. او سه سال بعد و حالا در مقام نخستوزیری، وعده داد با محدودکردن هزینههای عمومی و طی فرایندی که از آن بهعنوان یک تحول بنیادین فرهنگی یاد میکرد، ریاضت اقتصادی را در سرتاسر بریتانیا به سیاستی همیشگی بدل کند؛ فرایندی که امروز بدون شک با تمام قوا از سوی دولت اکثریتی محافظهکاران دنبال خواهد شد. طرح محافظهکاران برای کاهش کسری بودجه که شامل کاهش 10 میلیارد پوندی در بخش تأمین اجتماعی و 30 میلیارد پوند در باقی حوزهها چون حملونقل، امنیت و مراقبتهای اجتماعی است، تنها بخشی از چشمانداز ویران فرودستان و طبقه متوسط بریتانیا در پنج سال آینده است. وعده محافظهکاران مبنی بر حفاظت از نظام بهداشتی و درمانی بریتانیا نیز که تنها در سایه صرفهجوییهای 22 میلیارد پوندی دولتی قابلتحقق است، به احتمال قریببهیقین تحت فشار منافع سرمایهداران و شرکتهای چندملیتی با شکست روبهرو شده و فرایند خصوصیسازی را بیشازپیش تسریع خواهد کرد. این در حالی است که دیوید کامرون و همتایانش که
خود را رهبران حزبی برای کارگران میخوانند، اکنون با فراغ بال بیشتری، خواهند توانست حقوق و سازوکارهای حمایتی از کارگران را آماج حملات خود قرار دهند. اقتصادی ریاضتی، نهادهایی خصوصیسازیشده، اتحادیههایی ازهمپاشیده و کارگرانی ازنفسافتاده، همان آیندهای است که حتی برای میلیونها شهروندی که همین حالا نیز بهدلیل کاهش 35 میلیارد پوندی کمکهزینههای عمومی از سوی ائتلاف محافظهکاران و لیبرالدموکراتها در طی پنج سال گذشته، برای تأمین غذای خود و خانوادهشان به بانکهای غذا متکی هستند، بسیار نگرانکننده خواهد بود. با تمام این اوصاف و در شرایطی که خصومت بیسابقه محافظهکاران با منافع عموم مردم در پنج سال گذشته برای پیروزی حزب کارگر در انتخابات اخیر کفایت نکرد، به نظر میرسد چشم امید عموم مردمی که شاید هنوز بهتنهایی یارای مقاومت در برابر ساکنان خیابان داونینگ را نیافتهاند، به استقلالطلبان اسکاتلندی است؛ نمایندگانی در قالب حزب ملی آن کشور که در حقیقت با اتکا به سیاستهای مترقی خود و وعده آیندهای عاری از فقر، بهرهکشی و سیاستهای ریاضتی، سهم بزرگی از کرسیهای وستمینستر را ازآن خود کردهاند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.