حسین پاکدل: بزرگترین معلمم مادرم بود
عسل عباسیان: «حسین پاکدل»، نویسنده، کارگردان و بازیگر تئاتر که در آخرین روزهای زمستان گذشته نمایشی را در تماشاخانه ایرانشهر روی صحنه برد، در ادامه از امیدها و دغدغههایش گفته است.
اینروزها مشغول هستم به: آمادهکردن نمایش «امر ملوکانه» که متنش را اخیرا خودم نوشتهام و زبانی فاخر و طنز دارد. در این نمایش بناست عاطفه رضوی و مهدی پاکدل بازی کنند و فعلا فقط جمعهها در «کافه کتاب همیشه»، که کتابفروشی ما در کرج است، آن را اجرا میکنیم و تابستان هم در تهران روی صحنه خواهیم برد. بعد هم به یاری خدا برایش تور خارج از کشور خواهیم داشت.
تئاتری که بهتازگی بیشترین تأثیر را بر من گذاشت؛ «سقراط» ؛ آخرین کار قابلاعتنایی که برای بار دوم،«سقراط» با بازی فرهاد آئیش بود.
برای الهامگرفتن در فعالیتهای هنریام میروم به: به کافه کتاب خودمان و همینطور گالریها و کتابفروشیها. اینها همگی برای من منشأ الهام هستند. ارتباط با هنرمندان و گفتوگو با دوستانم هم برایم الهامبخش است.
اگر بخواهم هنر را در یک واژه خلاصه کنم، باید بگویم هنر عبارت است از: «خلق». خلق دوباره پدیدههای خداوندی. هنرمند خالق است و زندگی را با خلق هنر، قابل تحمل میکند.
اگر روزی به ثروتی هنگفت دست پیدا کنم چه شاهکار هنریای را برای خود خریداری میکنم؟ من ترجیح میدهم با واقعیتها زندگی کنم، اگر و اما در زندگی من جایی ندارد. با اینکه همیشه تلاش میکنم و مطمئنم هیچوقت پول هنگفت به دست نخواهم آورد. پس با واقعیتهایی که هست زندگی میکنم.
کارگردان یا بازیگری که تمایل دارم با او ناهار بخورم؟ همه دوستان هنرمندم هستند که سالهای سال است با آنها رفاقت دارم و همیشه دوست دارم ساعتها کنار آنها بنشینم و با هم گپ بزنیم.
بزرگترین معلمم: مادرم بود؛ چون هزاربار جملههای نغز به من گفته که در زندگیام کارکرد داشته. یکی از آموزههایش به من این است که هیچوقت جایی ننشین که کسی به خودش اجازه بدهد به تو بگوید بلند شو، وقتی هم نشستی، آنقدر محکم بنشین که کسی جرأت نکند تو را بلند کند و این یکی از بزرگترین آموزههای من است. برای همین از احدالناسی غیر از خدا نمیترسم.
بزرگترین سوءتفاهم درباره من این است که چهچیز دربارهام گفته شود؟ هر کس هرچیز دوست دارد بگوید. برایم اهمیتی ندارد کسی چه میگوید. من کار خودم را میکنم و اهل بهادادن به سوءتفاهمات نیستم. وقتی آدم وارد هنر میشود و کار هنری میکند، این کار هنری برای آدم نام میآورد و طبیعتا عدهای از این نام خوششان نمیآید و قضاوت میکنند. وقتی وارد این حرفه میشویم، خودمان را در معرض قضاوت قرار میدهیم و نباید نگران قضاوتها باشیم و به آنها فکر کنیم.
اصل مهم برای اینکه در دنیای هنر ماندگار شد: زحمت، تلاش، پیگیری و رسیدن به جاودانگی. کاری که بابتش زحمت میکشی و تلاش میکنی، با خودش جاودانگی میآورد. مگر میشود بشری مثلا به اسم شجریان شب بخوابد و صبح بیدار شود، بشود شجریان؟ او در بستر زمان شجریان شده و بابت هرروزش زحمت کشیده. باید تا آخر عمر هم زحمت کشید. کافی است هنرمند با خودش روراست باشد. نباید منتظر معجزه بود و انتظاری از کسی داشت.
اگر در رشته هنریام به عقب برگردم، آرزو میکنم که: همین مسیری را که تا حالا رفتهام، دوباره بروم. اصلا فکر نمیکنم کار دیگری خواهم کرد. مسیرم را به شکل طبیعی طی کردم و فکر میکنم بهترین نوع هم همین پیمودن مسیر طبیعی است.
چهکاره بودم اگر کسی نمیشدم که حالا هستم: همینی که هستم. با همین قاطعیت.
آرزوی زندگیام: این است که رؤیاسازی کنم و برای جامعه خودم و برای مردمم رؤیا تولید کنم.
جالبترین اتفاقی که در این سالها در سینما و تئاتر برایم افتاده؟ هر لحظه برایم جالب بوده. ما بهعنوان هنرمند تمام اتفاقات را پدیده میبینیم برای همین احساساتی نمیشویم و با فاصله به آن نگاه میکنیم. بنابراین همه اتفاقات به سهم خود قابل مطالعه و جالب هستند، مهم این است که چقدر ما را در «شدن»مان یاری میکند.
بهترین کتاب عمرم؟ نمیتوان از یک کتاب خاص اسم برد. هرکدام از کتابها تفسیر ویژهای دارند و ما برایندی از مجموعهکتابهایی که میخوانیم را در خود داریم. یک زمان یک کتابی در یک زمان بر ما اثر خاصی دارد، که در زمان دیگری ندارد. اگر بخواهم بگویم چه کتابهایی بر من اثر گذاشتهاند، باید یک صفحه روزنامه را با آن پر کنید!
دغدغه اجتماعی اینروزهایم؟ دغدغههای بسیاری دارم. اما اینروزها به کمک دوست نازنینم، رضا کیانیان، مشغول پروژه «سین هشتم» هستم. هنرمند رسالت دارد که به مسائل اجتماعی پیرامونش توجه کند و دیگران را هم متوجه آن کند و موتور محرکه جامعهاش شود. این اتفاقی است که امیدوارم بتوان با یک برنامه خوب و فراگیر بهواسطه «سین هشتم» توجه صاحبان سرمایه را جلب کنیم تا اتفاق زشت بیخانمانی از سطح جامعه برچیده شود. ما در مقایسه با بیخانمانیای که در سطح بینالملل وجود دارد، بیخانمانهای خیلی کمتری داریم، اما همین مقدار را هم باید از بین ببریم. امیدوارم به نتایج خوبی برسیم. ما میخواهیم هنرمندان همراه این جریان شوند تا افراد متمکن هم پا پیش بگذارند و به این فکر کنند که چهره شهرهای ما، بهخصوص تهران، چطور زیبا میشود. هنرمند مبلغ زیبایی است. جایی که در آن زیست میکنیم باید از هرگونه پلشتی پاک شود و یکی از مصادیق این پاکشدن شهر از پلشتی، این است که در سطح آن دیگر نبینیم که کسی گرسنه بخوابد و بیپناه باشد.
عسل عباسیان: «حسین پاکدل»، نویسنده، کارگردان و بازیگر تئاتر که در آخرین روزهای زمستان گذشته نمایشی را در تماشاخانه ایرانشهر روی صحنه برد، در ادامه از امیدها و دغدغههایش گفته است.
اینروزها مشغول هستم به: آمادهکردن نمایش «امر ملوکانه» که متنش را اخیرا خودم نوشتهام و زبانی فاخر و طنز دارد. در این نمایش بناست عاطفه رضوی و مهدی پاکدل بازی کنند و فعلا فقط جمعهها در «کافه کتاب همیشه»، که کتابفروشی ما در کرج است، آن را اجرا میکنیم و تابستان هم در تهران روی صحنه خواهیم برد. بعد هم به یاری خدا برایش تور خارج از کشور خواهیم داشت.
تئاتری که بهتازگی بیشترین تأثیر را بر من گذاشت؛ «سقراط» ؛ آخرین کار قابلاعتنایی که برای بار دوم،«سقراط» با بازی فرهاد آئیش بود.
برای الهامگرفتن در فعالیتهای هنریام میروم به: به کافه کتاب خودمان و همینطور گالریها و کتابفروشیها. اینها همگی برای من منشأ الهام هستند. ارتباط با هنرمندان و گفتوگو با دوستانم هم برایم الهامبخش است.
اگر بخواهم هنر را در یک واژه خلاصه کنم، باید بگویم هنر عبارت است از: «خلق». خلق دوباره پدیدههای خداوندی. هنرمند خالق است و زندگی را با خلق هنر، قابل تحمل میکند.
اگر روزی به ثروتی هنگفت دست پیدا کنم چه شاهکار هنریای را برای خود خریداری میکنم؟ من ترجیح میدهم با واقعیتها زندگی کنم، اگر و اما در زندگی من جایی ندارد. با اینکه همیشه تلاش میکنم و مطمئنم هیچوقت پول هنگفت به دست نخواهم آورد. پس با واقعیتهایی که هست زندگی میکنم.
کارگردان یا بازیگری که تمایل دارم با او ناهار بخورم؟ همه دوستان هنرمندم هستند که سالهای سال است با آنها رفاقت دارم و همیشه دوست دارم ساعتها کنار آنها بنشینم و با هم گپ بزنیم.
بزرگترین معلمم: مادرم بود؛ چون هزاربار جملههای نغز به من گفته که در زندگیام کارکرد داشته. یکی از آموزههایش به من این است که هیچوقت جایی ننشین که کسی به خودش اجازه بدهد به تو بگوید بلند شو، وقتی هم نشستی، آنقدر محکم بنشین که کسی جرأت نکند تو را بلند کند و این یکی از بزرگترین آموزههای من است. برای همین از احدالناسی غیر از خدا نمیترسم.
بزرگترین سوءتفاهم درباره من این است که چهچیز دربارهام گفته شود؟ هر کس هرچیز دوست دارد بگوید. برایم اهمیتی ندارد کسی چه میگوید. من کار خودم را میکنم و اهل بهادادن به سوءتفاهمات نیستم. وقتی آدم وارد هنر میشود و کار هنری میکند، این کار هنری برای آدم نام میآورد و طبیعتا عدهای از این نام خوششان نمیآید و قضاوت میکنند. وقتی وارد این حرفه میشویم، خودمان را در معرض قضاوت قرار میدهیم و نباید نگران قضاوتها باشیم و به آنها فکر کنیم.
اصل مهم برای اینکه در دنیای هنر ماندگار شد: زحمت، تلاش، پیگیری و رسیدن به جاودانگی. کاری که بابتش زحمت میکشی و تلاش میکنی، با خودش جاودانگی میآورد. مگر میشود بشری مثلا به اسم شجریان شب بخوابد و صبح بیدار شود، بشود شجریان؟ او در بستر زمان شجریان شده و بابت هرروزش زحمت کشیده. باید تا آخر عمر هم زحمت کشید. کافی است هنرمند با خودش روراست باشد. نباید منتظر معجزه بود و انتظاری از کسی داشت.
اگر در رشته هنریام به عقب برگردم، آرزو میکنم که: همین مسیری را که تا حالا رفتهام، دوباره بروم. اصلا فکر نمیکنم کار دیگری خواهم کرد. مسیرم را به شکل طبیعی طی کردم و فکر میکنم بهترین نوع هم همین پیمودن مسیر طبیعی است.
چهکاره بودم اگر کسی نمیشدم که حالا هستم: همینی که هستم. با همین قاطعیت.
آرزوی زندگیام: این است که رؤیاسازی کنم و برای جامعه خودم و برای مردمم رؤیا تولید کنم.
جالبترین اتفاقی که در این سالها در سینما و تئاتر برایم افتاده؟ هر لحظه برایم جالب بوده. ما بهعنوان هنرمند تمام اتفاقات را پدیده میبینیم برای همین احساساتی نمیشویم و با فاصله به آن نگاه میکنیم. بنابراین همه اتفاقات به سهم خود قابل مطالعه و جالب هستند، مهم این است که چقدر ما را در «شدن»مان یاری میکند.
بهترین کتاب عمرم؟ نمیتوان از یک کتاب خاص اسم برد. هرکدام از کتابها تفسیر ویژهای دارند و ما برایندی از مجموعهکتابهایی که میخوانیم را در خود داریم. یک زمان یک کتابی در یک زمان بر ما اثر خاصی دارد، که در زمان دیگری ندارد. اگر بخواهم بگویم چه کتابهایی بر من اثر گذاشتهاند، باید یک صفحه روزنامه را با آن پر کنید!
دغدغه اجتماعی اینروزهایم؟ دغدغههای بسیاری دارم. اما اینروزها به کمک دوست نازنینم، رضا کیانیان، مشغول پروژه «سین هشتم» هستم. هنرمند رسالت دارد که به مسائل اجتماعی پیرامونش توجه کند و دیگران را هم متوجه آن کند و موتور محرکه جامعهاش شود. این اتفاقی است که امیدوارم بتوان با یک برنامه خوب و فراگیر بهواسطه «سین هشتم» توجه صاحبان سرمایه را جلب کنیم تا اتفاق زشت بیخانمانی از سطح جامعه برچیده شود. ما در مقایسه با بیخانمانیای که در سطح بینالملل وجود دارد، بیخانمانهای خیلی کمتری داریم، اما همین مقدار را هم باید از بین ببریم. امیدوارم به نتایج خوبی برسیم. ما میخواهیم هنرمندان همراه این جریان شوند تا افراد متمکن هم پا پیش بگذارند و به این فکر کنند که چهره شهرهای ما، بهخصوص تهران، چطور زیبا میشود. هنرمند مبلغ زیبایی است. جایی که در آن زیست میکنیم باید از هرگونه پلشتی پاک شود و یکی از مصادیق این پاکشدن شهر از پلشتی، این است که در سطح آن دیگر نبینیم که کسی گرسنه بخوابد و بیپناه باشد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.