عملکرد سؤالبرانگیز
مهدی زعیمزاده
قبل از استقرار محمود گودرزی در ساختمان سئول، ورزش ایران 12 سال از اینکه فرد اولش بیگانه با ورزش بود متضرر شد. محسن مهرعلیزاده، محمد علیآبادی، علی سعیدلو و محمد عباسی هریک در دوره ریاستشان، بعضا تصمیماتی گرفتند که خسارت قابلتوجهی به ورزش وارد کرد. اینبار پس از انتخاب یک چهره ورزشی بهعنوان وزیر ورزش و جوانان این امیدواری بهوجود آمد که دیگر شاهد تصمیمات زیانبار، اظهارنظرهای نسنجیده و خودزنی در سطح کلان نخواهیم بود. صحبتهای محمود گودرزی درباره کارلوس کیروش و انتقاد از اینکه چرا دولت اجازه دخالت در امور فدراسیون فوتبال را ندارد، حرفهایی است که اگر در دولت قبل گفته میشد جای تعجب نداشت. اظهارنظر چهارشنبه آقای وزیر درباره سرمربی تیم ملی آنچنان فضای فوتبال و تیم ملی را دگرگون کرد که باخت 8-صفر مقابل عراق هم نمیتوانست چنین کاری کند. بعد از آن واقعه چهارشنبه، مسئولان وزارت تلاش کردند تا به هر طریقی که شده، مسئله را جمع کنند. وزیر عنوان میکند نامی از کیروش نبرده. یقینا منظور گودرزی از آن صحبتها علیه مربی خارجی و استفاده از عبارت «لمپن بینالمللی» قاعدتا مربی خارجی تیم ووشوی بانوان نبوده و آن آدرس فقط به کیروش میرسد. سؤال اینجاست هدف وزیر از این حملات کمسابقه چیست؟
اصلا چه لزومی دارد وزیر ورزش که باید به امور کلان رسیدگی کند، هفتهای یکبار با مربیای که در جامعه و رسانهها مقبول است درگیر شود؟ برای چه وزیر اصرار به دخالت در امور فوتبال دارد؟ رفتارهایی که هیچ همخوانیای با گفتمان اصلاحات و تدبیر و امید ندارد. فراموش نکردیم که همین آقای وزیر چند ماه پیش در اشاره به مربیان خارجی از حضور «ویچهای بیخاصیت» در فوتبال ایران گلایه کرده بود. این جمله در این سالها بارها از چند مربی و کارشناس داخلی شنیده شده بود. سخنی غیرکارشناسانه. هر کارشناس منصفی میداند که در دو دهه اخیر مربیان کروات اثرات مثبتی در فوتبال ایران بهجا گذاشتند و خاصیت آنها از خیلی از مربیان ایرانی بیشتر بوده. حال چطور وزیری که خودش مربی ورزش است و دارای تحصیلات عالی است، میآید و طوری صحبت میکند که با هیچ منطقی جور در نمیآید. مطمئنا شأن وزیر ورزش باید بالاتر از این باشد که خود را درگیر این حواشی کند و کاری کند که عملکردش با اظهارنظرش درباره سرمربی تیم ملی و خریدار پرسپولیس سنجیده شود.
اگر اسلاف گودرزی به این روش رفتار میکردند، قابلدرک و هضم بود. همین رفتارها موجب شده وزیر ورزش و جوانان در اینروزها سیبل انتقاد رسانهها و مردم شود. محمود گودرزی که مدیری سالم و دلسوز است حتما میداند فوتبال، ویترین ورزش است. بهترین و منطقیترین کار این است که ایشان کاری به امور فوتبال نداشته باشند و به سروساماندادن زیرساختها، ورزش پایه، ورزش همگانی، ورزش قهرمانی و سایر حوزهها بپردازد. نتیجه اظهارنظرهای ایشان درباره فوتبال مشخص است؛ نگرانی مردم، بههمخوردن آرامش تیم ملی و قضاوت سطحی درباره قابلیتهای ایشان. حتی اگر نظرات وزیر کاملا صحیح هم باشد راهی که این وزارت پیش گرفته با تدبیر میانهای ندارد. فراموش نشود در آینده در کارنامه وزارت ورزش و جوانان دولت تدبیر و امید ثبت میشود که مدیران این وزارت کارلوس کیروش را از تیم ملی فوتبال فراری دادند و بنا بر دلایل عجیب، اجازه حضور زلاتکو کرانچار را در تیم امید ندادند.
قبل از استقرار محمود گودرزی در ساختمان سئول، ورزش ایران 12 سال از اینکه فرد اولش بیگانه با ورزش بود متضرر شد. محسن مهرعلیزاده، محمد علیآبادی، علی سعیدلو و محمد عباسی هریک در دوره ریاستشان، بعضا تصمیماتی گرفتند که خسارت قابلتوجهی به ورزش وارد کرد. اینبار پس از انتخاب یک چهره ورزشی بهعنوان وزیر ورزش و جوانان این امیدواری بهوجود آمد که دیگر شاهد تصمیمات زیانبار، اظهارنظرهای نسنجیده و خودزنی در سطح کلان نخواهیم بود. صحبتهای محمود گودرزی درباره کارلوس کیروش و انتقاد از اینکه چرا دولت اجازه دخالت در امور فدراسیون فوتبال را ندارد، حرفهایی است که اگر در دولت قبل گفته میشد جای تعجب نداشت. اظهارنظر چهارشنبه آقای وزیر درباره سرمربی تیم ملی آنچنان فضای فوتبال و تیم ملی را دگرگون کرد که باخت 8-صفر مقابل عراق هم نمیتوانست چنین کاری کند. بعد از آن واقعه چهارشنبه، مسئولان وزارت تلاش کردند تا به هر طریقی که شده، مسئله را جمع کنند. وزیر عنوان میکند نامی از کیروش نبرده. یقینا منظور گودرزی از آن صحبتها علیه مربی خارجی و استفاده از عبارت «لمپن بینالمللی» قاعدتا مربی خارجی تیم ووشوی بانوان نبوده و آن آدرس فقط به کیروش میرسد. سؤال اینجاست هدف وزیر از این حملات کمسابقه چیست؟
اصلا چه لزومی دارد وزیر ورزش که باید به امور کلان رسیدگی کند، هفتهای یکبار با مربیای که در جامعه و رسانهها مقبول است درگیر شود؟ برای چه وزیر اصرار به دخالت در امور فوتبال دارد؟ رفتارهایی که هیچ همخوانیای با گفتمان اصلاحات و تدبیر و امید ندارد. فراموش نکردیم که همین آقای وزیر چند ماه پیش در اشاره به مربیان خارجی از حضور «ویچهای بیخاصیت» در فوتبال ایران گلایه کرده بود. این جمله در این سالها بارها از چند مربی و کارشناس داخلی شنیده شده بود. سخنی غیرکارشناسانه. هر کارشناس منصفی میداند که در دو دهه اخیر مربیان کروات اثرات مثبتی در فوتبال ایران بهجا گذاشتند و خاصیت آنها از خیلی از مربیان ایرانی بیشتر بوده. حال چطور وزیری که خودش مربی ورزش است و دارای تحصیلات عالی است، میآید و طوری صحبت میکند که با هیچ منطقی جور در نمیآید. مطمئنا شأن وزیر ورزش باید بالاتر از این باشد که خود را درگیر این حواشی کند و کاری کند که عملکردش با اظهارنظرش درباره سرمربی تیم ملی و خریدار پرسپولیس سنجیده شود.
اگر اسلاف گودرزی به این روش رفتار میکردند، قابلدرک و هضم بود. همین رفتارها موجب شده وزیر ورزش و جوانان در اینروزها سیبل انتقاد رسانهها و مردم شود. محمود گودرزی که مدیری سالم و دلسوز است حتما میداند فوتبال، ویترین ورزش است. بهترین و منطقیترین کار این است که ایشان کاری به امور فوتبال نداشته باشند و به سروساماندادن زیرساختها، ورزش پایه، ورزش همگانی، ورزش قهرمانی و سایر حوزهها بپردازد. نتیجه اظهارنظرهای ایشان درباره فوتبال مشخص است؛ نگرانی مردم، بههمخوردن آرامش تیم ملی و قضاوت سطحی درباره قابلیتهای ایشان. حتی اگر نظرات وزیر کاملا صحیح هم باشد راهی که این وزارت پیش گرفته با تدبیر میانهای ندارد. فراموش نشود در آینده در کارنامه وزارت ورزش و جوانان دولت تدبیر و امید ثبت میشود که مدیران این وزارت کارلوس کیروش را از تیم ملی فوتبال فراری دادند و بنا بر دلایل عجیب، اجازه حضور زلاتکو کرانچار را در تیم امید ندادند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.