رخشان در نگاه دیگران
افتخار به زن بودن
فرزانه طاهری : رخشان بنیاعتماد همواره یکی از نشانههایی بوده که با نگاه به او توانستهام باوجود همهچیز، به زنبودن در اینجا و اکنون بنازم و به وجود زنی چون او که هست، ببالم. فیلمسازی که، ضمن سلطه بر ابزار کار خود و زبان هنرش، هرگز معنای عمیق تعهد انسانی، اجتماعی و اخلاقی را در کارهایش از یاد نبرده است؛ تعهدی فارغ از شعارزدگی و سطحینگریهای مرسوم. فیلمساز زنی با دغدغههایی که در عمق جانش، هر روز زندگیاش، حضور اجتماعیاش و آثارش جای دارد. [... ] خوشا ما که در هیاهوی خودنماییها و بیاصلیها و فریبکاریها و ادعاهای سطحی و توخالی میتوانیم با دلی محکم و قرص، به صدای شما [رخشان بنیاعتماد] گوش بسپاریم و به یاد بیاوریم که باوجود همهچیز، میتوان ماند و کار خوب کرد و مؤثر بود، ذرهای را اینجا و ذرهای را آنجا بهتر کرد، در تنگناها، روزنی هرچند خرد گشود و حصارهای بیچرا را اندکی عقب راند. شما که یکی از بهترین نمونههایش هستید، زنده باشید و پایدار، سالهای سال و جوشان بماند سرچشمه خصال انسانی و هنریتان.
تلاش برای زیستن در کنار مردم
مینو مرتاضیلنگرودی : بنیاعتماد هنرمندانه و آگاهانه، کار زدودن غبار عادت از نگاه و رفتار خود و مردم شهر و دیارش را بر دوش میکشد. علاوه بر دانایی و توانایی رخشان بنیاعتماد و بدعت و نوآوری تأثیرگذارش در پیگیری سرنوشت قهرمانان قصههایش که روح ما را تسخیر میکند، آن چه در بنیاعتماد ستودنی است، نفسنفسزدنهای او برای زیستن و زندگی در کنار و همراه (نه در فراز و پیشتاز) مردم است و قصههایش را براساس تجارب زیسته آنهایی میسازد که همه ما هم روزمره کنار خود میبینیم اما از فرط آشنایی و عادتوارگی به چشممان نمیآیند.
تابلوی نفیس
فخرالسادات محتشمیپور: ما نیازمند تعریف از اوییم، چون جامعه بیمار ما به ارائه الگوهایی نیاز دارد که دلیل و نشانه راه باشند. نسل امروز ما؛ خاصه دخترکان سرزمین پاک نیاکان سختکوشمان، در لابهلای سختی و زبری مشهود وقایع اتفاقیه و در میان بنجلهای بازار مکاره فرهنگی، باید تابلوهای نفیس را ببینند.
آدمهای گرفتار جامعهای نابرابر
سوسن شریعتی: رخشان معلوم است که نگاهی وفادار به آدمها و به خودش دارد؛ به دیروز خودش و امیدها و آرزوهایش. نوستالوژیک نیست، چراکه دیروز را رها کرده، ازمدافتاده نیست، چراکه پابهپای روز، تابه امروز است، آلامد هم آمده نیست، چراکه با چرخشهای مدام گفتمانهای رنگارنگی که هربار مسلط میشوند، نه رنگ عوض کرده و نه پوستین وارونه ساخته است. سینمای رخشان، ترسیم موقعیت آدمهایی گرفتار در جامعهای نابرابر با مناسباتی ناعادلانه است و امیدوار است با معرفی آنها، ضرورت تغییر را گوشزد کند. این درک از تصویر، مخاطبان آثارش را وامیدارد چشمدرچشم واقعیتهای تلخ شهر و پابهپای آدمهای تلخ شهری، ساعاتی را طی کنند. اذیت میشوند؟ هدف همین است.
افتخار به زن بودن
فرزانه طاهری : رخشان بنیاعتماد همواره یکی از نشانههایی بوده که با نگاه به او توانستهام باوجود همهچیز، به زنبودن در اینجا و اکنون بنازم و به وجود زنی چون او که هست، ببالم. فیلمسازی که، ضمن سلطه بر ابزار کار خود و زبان هنرش، هرگز معنای عمیق تعهد انسانی، اجتماعی و اخلاقی را در کارهایش از یاد نبرده است؛ تعهدی فارغ از شعارزدگی و سطحینگریهای مرسوم. فیلمساز زنی با دغدغههایی که در عمق جانش، هر روز زندگیاش، حضور اجتماعیاش و آثارش جای دارد. [... ] خوشا ما که در هیاهوی خودنماییها و بیاصلیها و فریبکاریها و ادعاهای سطحی و توخالی میتوانیم با دلی محکم و قرص، به صدای شما [رخشان بنیاعتماد] گوش بسپاریم و به یاد بیاوریم که باوجود همهچیز، میتوان ماند و کار خوب کرد و مؤثر بود، ذرهای را اینجا و ذرهای را آنجا بهتر کرد، در تنگناها، روزنی هرچند خرد گشود و حصارهای بیچرا را اندکی عقب راند. شما که یکی از بهترین نمونههایش هستید، زنده باشید و پایدار، سالهای سال و جوشان بماند سرچشمه خصال انسانی و هنریتان.
تلاش برای زیستن در کنار مردم
مینو مرتاضیلنگرودی : بنیاعتماد هنرمندانه و آگاهانه، کار زدودن غبار عادت از نگاه و رفتار خود و مردم شهر و دیارش را بر دوش میکشد. علاوه بر دانایی و توانایی رخشان بنیاعتماد و بدعت و نوآوری تأثیرگذارش در پیگیری سرنوشت قهرمانان قصههایش که روح ما را تسخیر میکند، آن چه در بنیاعتماد ستودنی است، نفسنفسزدنهای او برای زیستن و زندگی در کنار و همراه (نه در فراز و پیشتاز) مردم است و قصههایش را براساس تجارب زیسته آنهایی میسازد که همه ما هم روزمره کنار خود میبینیم اما از فرط آشنایی و عادتوارگی به چشممان نمیآیند.
تابلوی نفیس
فخرالسادات محتشمیپور: ما نیازمند تعریف از اوییم، چون جامعه بیمار ما به ارائه الگوهایی نیاز دارد که دلیل و نشانه راه باشند. نسل امروز ما؛ خاصه دخترکان سرزمین پاک نیاکان سختکوشمان، در لابهلای سختی و زبری مشهود وقایع اتفاقیه و در میان بنجلهای بازار مکاره فرهنگی، باید تابلوهای نفیس را ببینند.
آدمهای گرفتار جامعهای نابرابر
سوسن شریعتی: رخشان معلوم است که نگاهی وفادار به آدمها و به خودش دارد؛ به دیروز خودش و امیدها و آرزوهایش. نوستالوژیک نیست، چراکه دیروز را رها کرده، ازمدافتاده نیست، چراکه پابهپای روز، تابه امروز است، آلامد هم آمده نیست، چراکه با چرخشهای مدام گفتمانهای رنگارنگی که هربار مسلط میشوند، نه رنگ عوض کرده و نه پوستین وارونه ساخته است. سینمای رخشان، ترسیم موقعیت آدمهایی گرفتار در جامعهای نابرابر با مناسباتی ناعادلانه است و امیدوار است با معرفی آنها، ضرورت تغییر را گوشزد کند. این درک از تصویر، مخاطبان آثارش را وامیدارد چشمدرچشم واقعیتهای تلخ شهر و پابهپای آدمهای تلخ شهری، ساعاتی را طی کنند. اذیت میشوند؟ هدف همین است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.