|

صندل‌های سفید

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

بعد شروع به فریادکشیدن کرد که «خدای من، این زن گردنبند دارد! او مرا فریب داده است!» و بعد تمام جمعیت یک‌صدا با فریادشان او را تأیید کردند.
جیانگ، به‌عنوان همسر بالاترین مقام رسمی، معمولا لباس‌های بسیار سنتی می‌پوشید. یک شلوار خاکستری‌رنگ و کت متناسب با آنکه روی یک پیراهن سفید از جنس حریر می‌پوشید. مانند بقیه مردم صندل‌های پلاستیکی به پا می‌کرد. اما صندل‌های او خلاف بقیه رنگ سفید داشت. رنگ صندل‌هایش با رنگ کیف‌دستی پلاستیکی‌اش هماهنگ بود. به‌ندرت این کیف‌دستی را از خود دور می‌کرد. این طرز لباس‌پوشیدن ساده و پیش‌پاافتاده، مقام او را بالاتر می‌برد. برای همین او نمی‌توانست تحمل کند که هیچ زن دیگری مافوق او قرار گیرد. اگر زنی غربی با قامتی بلند‌تر در کنارش می‌ایستاد، مسخره‌اش می‌کرد و به بلندی پاشنه‌هایش ‌گیر می‌داد. به نظر او، گانگمای خیلی از این مرزها را رد کرده بود.
لیوشائوچی و همسرش، محکوم به اقامت اجباری شدند. یکی از روزها، تلفن زنگ زد. گانگمای گوشی را برداشت. دخترش تینگ‌تینگ، درحالی‌که می‌گریست، خبر بدی به او داد: خواهرش پینگ‌پینگ تصادف کرده است. زن و شوهر به طرف بیمارستان شتافتند. اما این یک توطئه از پیش طراحی شده بود. گارد سرخ که تحت فرمان جیانگ بود، انتظار آن دو را می‌کشید. برای گانگمای حکم «حبس انقلابی» صادر شد. در طول یک شبانه‌روز داشت به گناهانش اعتراف می‌کرد و جیانگ هرساعت، اعترافات او را تحویل می‌گرفت.
سپس گانگمای را مجبور کرد در برابر مردم یک دامن سنتی که برایش تنگ هم بود، روی لباس‌های گشاد خودش بپوشد. به‌علاوه یک کلاه هم بر سرش گذاشتند.
دادستان: این دامن را بپوش!
وانگ: نمی‌خواهم.
دادستان: چاره‌ای جز این نداری.
وانگ: چیزی را که پوشیده‌ام، برای پذیرایی از میهمانان کافی است.
دادستان: پذیرایی از میهمانان؟ امروز تو یک متهم هستی.
وانگ: من این دامن را نمی‌پوشم. این شایسته من نیست.
دادستان: پس چرا در اندونزی آن را پوشیدی؟
وانگ: تابستان بود، من هرگز آن را نمی‌پوشم. هرچه می‌خواهی بگو.
دادستان: تکرار می‌کنم. امروز تو در اینجا یک متهم هستی. وای بر تو اگر با ما روراست نباشی.
وانگ: حتی اگر محکوم به مرگ شوم، نمی‌پوشم، برایم مهم نیست».
دامن تنگ بود. به‌نظر می‌رسید در آن پیچیده شده باشد. جیانگ دلش غنج می‌رفت. از آن گذشته، دو ردیف توپ پینگ‌پنگ طلایی‌رنگ به‌عنوان گردنبند مروارید بر گردنش آویختند. از این اتفاق تصویربرداری شد. گانگمای زندانی و شکنجه شد و همان‌جا بود تا اینکه در سال 1979 آزاد شد. اما لیوشائوچی به همراه برخی از فرزندانش به‌دار آویخته شد. بعد از این ماجرا، بر همگان آشکار شد کسی نمی‌تواند جلو حسادت جیانگ‌چینگ نسبت به زنانی را بگیرد که ممکن بود بر او تفوق داشته باشند. به‌این‌ترتیب، بیوه خودشیفته مائو، علیه همسر یکی از شوهران سابقش یعنی «یوکیوای» اقامه دعوا کرد. در یک شامگاه سرد ماه اکتبر سال 1966 بود که در سالن بزرگ خلق، آن زن را به صحنه بازی آوردند. موهایش نامرتب و ژولیده بود. سربازی دست‌هایش را از پشت‌سر گرفته بود. جیانگ از این صحنه نیز لذت می‌برد. نام آن زن «وان جین» بود؛ نویسنده یک روزنامه عصر به نام «پکن ایویننگ‌نیوز». همچنین معاونت رئیس شهرداری را هم برعهده داشت. یکی از جرائم او این بود که در دوران ماقبل مائو، یعنی در اوایل سال‌های 1960 شعری را سروده و در آن از ابروباران صحبت کرده بود. چون در ادبیات چینی این‌دو عنصر به معنای داشتن روابط جنسی است، بنابراین شعر محتوایی سمبولیک پیدا کرده و این‌گونه تعبیر می‌شد که جیانگ را یک زن روسپی توصیف کرده است. جرم دیگر این زن، تقریبا مجهول بود. اما به‌هرحال گناهی به‌شمار می‌رفت که در نظر جیانگ غیرقابل بخشش بود. شاید دلیلش این بود که بعد از او با یوکیوای ازدواج کرده و جایگزین جیانگ شده بود. آیا هنوز آن مرد را دوست داشت یا اینکه تنها انگیزه‌هایش حسادت و سلطه‌جویی بود؟ اما وان جین، تا مرگ یعنی سال 1958، به آن مرد وفادار ماند. بعد از آن بود که با یک افسر نیروی هوایی ازدواج کرد. بعد از دستگیری، این مرد را مجبور کردند تا آن زن را طلاق دهد. وان جین اندکی حرف زد و بعد جان‌به‌جان‌آفرین تسلیم کرد. به‌این‌ترتیب، تمایلات شخصی جیانگ به قانونی برای دولت جدید کمونیستی در چین تبدیل می‌شد.

ادامه دارد...

بعد شروع به فریادکشیدن کرد که «خدای من، این زن گردنبند دارد! او مرا فریب داده است!» و بعد تمام جمعیت یک‌صدا با فریادشان او را تأیید کردند.
جیانگ، به‌عنوان همسر بالاترین مقام رسمی، معمولا لباس‌های بسیار سنتی می‌پوشید. یک شلوار خاکستری‌رنگ و کت متناسب با آنکه روی یک پیراهن سفید از جنس حریر می‌پوشید. مانند بقیه مردم صندل‌های پلاستیکی به پا می‌کرد. اما صندل‌های او خلاف بقیه رنگ سفید داشت. رنگ صندل‌هایش با رنگ کیف‌دستی پلاستیکی‌اش هماهنگ بود. به‌ندرت این کیف‌دستی را از خود دور می‌کرد. این طرز لباس‌پوشیدن ساده و پیش‌پاافتاده، مقام او را بالاتر می‌برد. برای همین او نمی‌توانست تحمل کند که هیچ زن دیگری مافوق او قرار گیرد. اگر زنی غربی با قامتی بلند‌تر در کنارش می‌ایستاد، مسخره‌اش می‌کرد و به بلندی پاشنه‌هایش ‌گیر می‌داد. به نظر او، گانگمای خیلی از این مرزها را رد کرده بود.
لیوشائوچی و همسرش، محکوم به اقامت اجباری شدند. یکی از روزها، تلفن زنگ زد. گانگمای گوشی را برداشت. دخترش تینگ‌تینگ، درحالی‌که می‌گریست، خبر بدی به او داد: خواهرش پینگ‌پینگ تصادف کرده است. زن و شوهر به طرف بیمارستان شتافتند. اما این یک توطئه از پیش طراحی شده بود. گارد سرخ که تحت فرمان جیانگ بود، انتظار آن دو را می‌کشید. برای گانگمای حکم «حبس انقلابی» صادر شد. در طول یک شبانه‌روز داشت به گناهانش اعتراف می‌کرد و جیانگ هرساعت، اعترافات او را تحویل می‌گرفت.
سپس گانگمای را مجبور کرد در برابر مردم یک دامن سنتی که برایش تنگ هم بود، روی لباس‌های گشاد خودش بپوشد. به‌علاوه یک کلاه هم بر سرش گذاشتند.
دادستان: این دامن را بپوش!
وانگ: نمی‌خواهم.
دادستان: چاره‌ای جز این نداری.
وانگ: چیزی را که پوشیده‌ام، برای پذیرایی از میهمانان کافی است.
دادستان: پذیرایی از میهمانان؟ امروز تو یک متهم هستی.
وانگ: من این دامن را نمی‌پوشم. این شایسته من نیست.
دادستان: پس چرا در اندونزی آن را پوشیدی؟
وانگ: تابستان بود، من هرگز آن را نمی‌پوشم. هرچه می‌خواهی بگو.
دادستان: تکرار می‌کنم. امروز تو در اینجا یک متهم هستی. وای بر تو اگر با ما روراست نباشی.
وانگ: حتی اگر محکوم به مرگ شوم، نمی‌پوشم، برایم مهم نیست».
دامن تنگ بود. به‌نظر می‌رسید در آن پیچیده شده باشد. جیانگ دلش غنج می‌رفت. از آن گذشته، دو ردیف توپ پینگ‌پنگ طلایی‌رنگ به‌عنوان گردنبند مروارید بر گردنش آویختند. از این اتفاق تصویربرداری شد. گانگمای زندانی و شکنجه شد و همان‌جا بود تا اینکه در سال 1979 آزاد شد. اما لیوشائوچی به همراه برخی از فرزندانش به‌دار آویخته شد. بعد از این ماجرا، بر همگان آشکار شد کسی نمی‌تواند جلو حسادت جیانگ‌چینگ نسبت به زنانی را بگیرد که ممکن بود بر او تفوق داشته باشند. به‌این‌ترتیب، بیوه خودشیفته مائو، علیه همسر یکی از شوهران سابقش یعنی «یوکیوای» اقامه دعوا کرد. در یک شامگاه سرد ماه اکتبر سال 1966 بود که در سالن بزرگ خلق، آن زن را به صحنه بازی آوردند. موهایش نامرتب و ژولیده بود. سربازی دست‌هایش را از پشت‌سر گرفته بود. جیانگ از این صحنه نیز لذت می‌برد. نام آن زن «وان جین» بود؛ نویسنده یک روزنامه عصر به نام «پکن ایویننگ‌نیوز». همچنین معاونت رئیس شهرداری را هم برعهده داشت. یکی از جرائم او این بود که در دوران ماقبل مائو، یعنی در اوایل سال‌های 1960 شعری را سروده و در آن از ابروباران صحبت کرده بود. چون در ادبیات چینی این‌دو عنصر به معنای داشتن روابط جنسی است، بنابراین شعر محتوایی سمبولیک پیدا کرده و این‌گونه تعبیر می‌شد که جیانگ را یک زن روسپی توصیف کرده است. جرم دیگر این زن، تقریبا مجهول بود. اما به‌هرحال گناهی به‌شمار می‌رفت که در نظر جیانگ غیرقابل بخشش بود. شاید دلیلش این بود که بعد از او با یوکیوای ازدواج کرده و جایگزین جیانگ شده بود. آیا هنوز آن مرد را دوست داشت یا اینکه تنها انگیزه‌هایش حسادت و سلطه‌جویی بود؟ اما وان جین، تا مرگ یعنی سال 1958، به آن مرد وفادار ماند. بعد از آن بود که با یک افسر نیروی هوایی ازدواج کرد. بعد از دستگیری، این مرد را مجبور کردند تا آن زن را طلاق دهد. وان جین اندکی حرف زد و بعد جان‌به‌جان‌آفرین تسلیم کرد. به‌این‌ترتیب، تمایلات شخصی جیانگ به قانونی برای دولت جدید کمونیستی در چین تبدیل می‌شد.

ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.