آرزوی شلیک به مأمور پلیس
شرق: تونی موریسون، اولینهای زیادی را با خود یدک میکشد؛ او اولین زن سیاهپوستی است که در دانشگاههای آمریکا یک کرسی به نام خود دارد و اولین زن سیاهپوست آمریکایی برنده جایزه نوبل است. موریسون در گفتوگو با گاردین، از نژادپرستی اینروزهای آمریکا گفت: «من برخلاف اکثر نویسندگان از اینکه برچسب سیاه دنباله نامم بیاید، ناراحت نمیشوم؛ من برای سیاهپوستان مینویسم. در حقیقت شخصیتهای سفیدپوست بسیاری در کتابهای من وجود دارند اما نکته این است که من در مورد سیاهپوستان مینویسم. واقعیت این است که یک مرد سفید کوچک در درون تمام ما وجود دارد که هنوز از عهده آن برنیامدهایم. من در یک محله مختلط از لحاظ نژادی بزرگ شدم؛ جایی که لهستانیها، ایتالیاییها و آمریکاییهای آفریقاییتبار در کنار هم زندگی میکردند. تلاش و اعتمادبهنفس من در این محیط باعث شد تا رشد کنم و سپس وارد دانشگاه هاروارد شدم. بعد از آن دوره کارشناسیارشد را در دانشگاه کرونل به پایان رساندم».
در سال 1987 رمانی از موریسون در مورد یک زن برده که مجبور شده بود کودک خود را به قتل برساند، به چاپ رسید و وقتی این رمان جایزه ملی کتاب سال را دریافت نکرد، 48 نویسنده سیاه و سفید به نتایج این مسابقه اعتراض کردند. او همیشه علیه نژادپرستی و سختیهای مردم سیاهپوست نوشته است. «دوست دارم شاهد دو رویداد در زندگیام باشم؛ یکی بچه سفیدپوستی که با شلیک مأمور پلیس از پشت کشته میشود و دوم اینکه یک مرد سفیدپوست به خاطر تجاوز به یک زن سیاهپوست محکوم شود! این دو اتفاق در طول تاریخ عجیب آمریکا تاکنون رخ نداده است!» این جمله موریسون در فضایی که ماجرای بالتیمور و کشتهشدن یک سیاهپوست به دست نیروهای پلیس شنیده میشود، بار معنایی بیشتری مییابد.
«امروز مطبوعات در مورد خشونتهایی که پلیس علیه سیاهپوستها انجام میدهد، واکنش نشان میدهد اما من خودم دو فرزند پسر دارم. وقتی پلیس آنها را متوقف میکند، لحن آنها با دوستان سفیدپوستشان متفاوت است. آنها باید پلیس را «آقا» صدا کنند. به نظر من دوران ریاستجمهوری اوباما، یک دوران قابل ذکر در تاریخ آمریکاست؛ نهتنها برای کارهایی که او علیه نژادپرستی کرد بلکه برای کارهایی که او در مقابلشان ایستاد».
شرق: تونی موریسون، اولینهای زیادی را با خود یدک میکشد؛ او اولین زن سیاهپوستی است که در دانشگاههای آمریکا یک کرسی به نام خود دارد و اولین زن سیاهپوست آمریکایی برنده جایزه نوبل است. موریسون در گفتوگو با گاردین، از نژادپرستی اینروزهای آمریکا گفت: «من برخلاف اکثر نویسندگان از اینکه برچسب سیاه دنباله نامم بیاید، ناراحت نمیشوم؛ من برای سیاهپوستان مینویسم. در حقیقت شخصیتهای سفیدپوست بسیاری در کتابهای من وجود دارند اما نکته این است که من در مورد سیاهپوستان مینویسم. واقعیت این است که یک مرد سفید کوچک در درون تمام ما وجود دارد که هنوز از عهده آن برنیامدهایم. من در یک محله مختلط از لحاظ نژادی بزرگ شدم؛ جایی که لهستانیها، ایتالیاییها و آمریکاییهای آفریقاییتبار در کنار هم زندگی میکردند. تلاش و اعتمادبهنفس من در این محیط باعث شد تا رشد کنم و سپس وارد دانشگاه هاروارد شدم. بعد از آن دوره کارشناسیارشد را در دانشگاه کرونل به پایان رساندم».
در سال 1987 رمانی از موریسون در مورد یک زن برده که مجبور شده بود کودک خود را به قتل برساند، به چاپ رسید و وقتی این رمان جایزه ملی کتاب سال را دریافت نکرد، 48 نویسنده سیاه و سفید به نتایج این مسابقه اعتراض کردند. او همیشه علیه نژادپرستی و سختیهای مردم سیاهپوست نوشته است. «دوست دارم شاهد دو رویداد در زندگیام باشم؛ یکی بچه سفیدپوستی که با شلیک مأمور پلیس از پشت کشته میشود و دوم اینکه یک مرد سفیدپوست به خاطر تجاوز به یک زن سیاهپوست محکوم شود! این دو اتفاق در طول تاریخ عجیب آمریکا تاکنون رخ نداده است!» این جمله موریسون در فضایی که ماجرای بالتیمور و کشتهشدن یک سیاهپوست به دست نیروهای پلیس شنیده میشود، بار معنایی بیشتری مییابد.
«امروز مطبوعات در مورد خشونتهایی که پلیس علیه سیاهپوستها انجام میدهد، واکنش نشان میدهد اما من خودم دو فرزند پسر دارم. وقتی پلیس آنها را متوقف میکند، لحن آنها با دوستان سفیدپوستشان متفاوت است. آنها باید پلیس را «آقا» صدا کنند. به نظر من دوران ریاستجمهوری اوباما، یک دوران قابل ذکر در تاریخ آمریکاست؛ نهتنها برای کارهایی که او علیه نژادپرستی کرد بلکه برای کارهایی که او در مقابلشان ایستاد».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.