کاندیدایی بدون رقیب
هنگامی که طرفداران «باراک اوباما» بعد از نهاییشدن پیروزی دموکراتها در انتخابات سال ۲۰۱۲ به جلو کاخ سفید رفته بودند تا ریاستجمهوری دوباره او را جشن بگیرند، در کنار عکسها و پلاکاردهای رئیسجمهوری و همسرش، عکس و پوستر یک نفر دیگر هم به چشم میآمد؛ «هیلاری کلینتون» وزیر خارجه وقت آمریکا، رقیب اوباما در رقابتهای مقدماتی ۲۰۰۸، سناتور پیشین ایالت نیویورک، همسر رئیسجمهور محبوب، «بیل کلینتون» و البته کاندیدای احتمالی دموکراتها در انتخابات چهار سال بعد یعنی ۲۰۱۶.
دو سال و نیم بعد از پیروزی اوباما در سال ۲۰۱۲، حالا این هیلاری کلینتون است که کاندیداتوریاش را برای رقابت با جمهوریخواهان در انتخابات سال ۲۰۱۶ اعلام میکند. او وارد انتخاباتی شده است که به نظر نمیرسد در مرحله مقدماتی رقیب چندان جدیای از درون حزب «دموکرات» داشته باشد. با وجود این برای انتخابات نهایی، رقبای «جمهوریخواه» از هماکنون خود را برای مبارزه با هیلاری کلینتون به عنوان اولین رئیسجمهور زن در تاریخ آمریکا، بعد از اولین رئیسجمهوری سیاه، آماده میکنند.
مهمترین رقیب انتخاباتی هیلاری کلینتون در حزب دموکرات میتوانست «الیزابت وارن» سناتور لیبرال ایالت «ماساچوست» باشد که البته گفته است قصد ندارد با هیلاری رقابت کند؛ هرچند چندان هم رابطه خوبی با خانم کلینتون ندارد. الیزابت وارن، محبوب جناح چپ حزب دموکرات است؛ دیدگاههای لیبرال دارد، خودش را نماینده طبقه متوسط آمریکا میداند و از دغدغههای اقتصادی آنان مانند افزایش حداقل حقوق دفاع میکند. بهشدت مخالف تأثیر بنگاههای مالی و اقتصادی و والاستریت بر اقتصاد آمریکاست و همینجا هم است که با خانم کلینتون به مشکل برمیخورد.
برخی از مخالفان جدی هیلاری کلینتون در جناح چپ حزب، طی یک سال گذشته تلاش زیادی کردند تا خانم وارن را راضی کنند تا در مرحله مقدماتی با کلینتون رقابت کند. آنها الیزابت وارن را اوبامای سال ۲۰۰۷ میدانند که میتواند مسیر کاندیداتوری هیلاری کلینتون را با مشکل مواجه کند، هرچند سناتور ماساچوست تاکنون و بهدرستی این امر را نپذیرفته است. او خودش هم میداند مزیتهای رقابتی باراک اوباما در سال ۲۰۰۷ را ندارد. الیزابت وارن جوان نیست و ۶۵ سال دارد، احتمال اینکه بتواند سران حزب را به حمایت از خود ترغیب کند، زیاد نیست، لزوما برتری رقابتی بر کلینتون در میان آمریکاییهای آفریقاییتبار ندارد، برای اکثر آمریکاییها چهره شناختهشدهای نیست و تلاشی هم نکرده است که خودش را برای انتخابات مقدماتی در ایالتهای اولیه مانند «آیوا» و «نیوهمشایر» آماده کند.
اما به نظر نمیرسد الیزابت وارن وارد رقابت با کلینتون شود؛ چون خودش هم احتمالا میداند با احتمال خیلی بالایی شکست میخورد و کاندیدای شکستخورده، کمتر میتواند اثرگذاریای را که پیش از شکست در صحنه سیاسی داشت، بازهم داشته باشد. او بیشتر از آنکه رقیب شکستخورده در مقابل هیلاری کلینتون باشد، میتواند با طرح دیدگاههای لیبرال، مواضع مورد انتقاد خانم کلینتون را که از او یک دموکرات میانهرو و طرفدار مذاکره و توافق ساخته است، بیشتر به سمت چپ حزب نزدیک کند.
اما، سایر رقبای هیلاری کلینتون مزیتهای رقابتی الیزابت وارن را هم ندارند، یعنی به عبارت بهتر، کسی وجود ندارد که بتواند کاندیداتوری او را درون حزب دموکرات با چالش روبهرو کند. سایر کاندیداهای احتمالی از جمله «جیم وب» سناتور پیشین «ویرجینیا» و «برنی سندرز» سناتور مستقل ایالت «ورمانت» هم گفتهاند، به کاندیداتوری در سال ۲۰۱۶ فکر میکنند، اما خب، هیچیک رقیب جدی خانم کلینتون نیستند. البته یک نام معروف دیگر هم وجود دارد؛ «جو بایدن» معاون رئیسجمهور اوباما و رقیب اوباما و هیلاری در سال ۲۰۰۸، اما احتمال کاندیداتوری و همچنین پیروزی او زیاد نیست. بااینحال به همان اندازه که کاندیداتوری خانم کلینتون در میان دموکراتها سهل و محتمل است، در رقابتهای نهایی، داستان به کلی عوض خواهد شد. اگرچه دموکراتها به لحاظ دموگرافیک بر جمهوریخواهان برتری دارند و رأی اقلیتهای اسپانیاییتبار و آمریکاییهای آفریقاییتبار به همراه جوانان و زنان را با خود خواهند داشت، اما او شاید نتواند به آن اندازهای که باراک اوباما در میان اقلیتها محبوب بود، حمایت آنها را به خود جلب کند. هرچند از طرف دیگر به آن اندازه که باراک اوباما در میان
بخشهایی از جامعه آمریکایی مانند سفیدپوستان محافظهکار منفور است، هیلاری کلینتون منفور نیست.
اما مسئله مهم دیگر برای کمپین هیلاری چگونگی ارائه تصویر رهبر آینده حزب دموکرات و کاندیدای ریاستجمهوری است. در رقابتهای مقدماتی سال ۲۰۰۷ در مقابل چهره جوان، مردمی و دوستداشتنی باراک اوباما، کمپین هیلاری کلینتون سعی کرد او را یک رهبر مقتدر و تصمیمگیر جلوه دهد؛ با این توجیه که آمریکاییها باید به رهبر زن اعتماد پیدا میکردند و اگر زنی مقتدر نباشد؛ به او رأی نمیدهند. برای انتخابات سال ۲۰۱۶ کمپین هیلاری کلینتون تاکتیک خودش را تغییر داده است. هیلاری این بار باید دوستداشتنی به نظر برسد. استراتژیستهای کمپین هیلاری اعتقاد دارند، او با مسئولیتهای متعدد در ساختار سیاسی آمریکا به اندازهای شناخته شده هست که قدرت رهبری و مدیریت او زیر سئوال نرود. حالا باید کاری کنند که رأیدهندگان آمریکایی او دوست داشته باشند. زنی دوست داشتنی، رهبری مسئول و شاید مادربزرگی مهربان؛ امری که به نظر میرسد بعد از اتفاقات اخیر و انتقادهای تند جمهوریخواهان علیه کلینتون، تا حدی در میان رأیدهندگان تأثیر داشته است.
اما با تمام اینها، مسیر پیروزی هیلاری کلینتون برای رسیدن به کاخ سفید حتما از رقبای جمهوریخواهش راحتتر است. البته این مسیر پیروزی را یک نفر شاید بیشتر از دیگران با خطر مواجه کند؛ «جب بوش» برادر «جورج بوش» رئیسجمهوری سابق آمریکا که اتفاقا از معدود کاندیداهای جمهوریخواهی است که در میان اقلیتتبارها محبوب است.
هنگامی که طرفداران «باراک اوباما» بعد از نهاییشدن پیروزی دموکراتها در انتخابات سال ۲۰۱۲ به جلو کاخ سفید رفته بودند تا ریاستجمهوری دوباره او را جشن بگیرند، در کنار عکسها و پلاکاردهای رئیسجمهوری و همسرش، عکس و پوستر یک نفر دیگر هم به چشم میآمد؛ «هیلاری کلینتون» وزیر خارجه وقت آمریکا، رقیب اوباما در رقابتهای مقدماتی ۲۰۰۸، سناتور پیشین ایالت نیویورک، همسر رئیسجمهور محبوب، «بیل کلینتون» و البته کاندیدای احتمالی دموکراتها در انتخابات چهار سال بعد یعنی ۲۰۱۶.
دو سال و نیم بعد از پیروزی اوباما در سال ۲۰۱۲، حالا این هیلاری کلینتون است که کاندیداتوریاش را برای رقابت با جمهوریخواهان در انتخابات سال ۲۰۱۶ اعلام میکند. او وارد انتخاباتی شده است که به نظر نمیرسد در مرحله مقدماتی رقیب چندان جدیای از درون حزب «دموکرات» داشته باشد. با وجود این برای انتخابات نهایی، رقبای «جمهوریخواه» از هماکنون خود را برای مبارزه با هیلاری کلینتون به عنوان اولین رئیسجمهور زن در تاریخ آمریکا، بعد از اولین رئیسجمهوری سیاه، آماده میکنند.
مهمترین رقیب انتخاباتی هیلاری کلینتون در حزب دموکرات میتوانست «الیزابت وارن» سناتور لیبرال ایالت «ماساچوست» باشد که البته گفته است قصد ندارد با هیلاری رقابت کند؛ هرچند چندان هم رابطه خوبی با خانم کلینتون ندارد. الیزابت وارن، محبوب جناح چپ حزب دموکرات است؛ دیدگاههای لیبرال دارد، خودش را نماینده طبقه متوسط آمریکا میداند و از دغدغههای اقتصادی آنان مانند افزایش حداقل حقوق دفاع میکند. بهشدت مخالف تأثیر بنگاههای مالی و اقتصادی و والاستریت بر اقتصاد آمریکاست و همینجا هم است که با خانم کلینتون به مشکل برمیخورد.
برخی از مخالفان جدی هیلاری کلینتون در جناح چپ حزب، طی یک سال گذشته تلاش زیادی کردند تا خانم وارن را راضی کنند تا در مرحله مقدماتی با کلینتون رقابت کند. آنها الیزابت وارن را اوبامای سال ۲۰۰۷ میدانند که میتواند مسیر کاندیداتوری هیلاری کلینتون را با مشکل مواجه کند، هرچند سناتور ماساچوست تاکنون و بهدرستی این امر را نپذیرفته است. او خودش هم میداند مزیتهای رقابتی باراک اوباما در سال ۲۰۰۷ را ندارد. الیزابت وارن جوان نیست و ۶۵ سال دارد، احتمال اینکه بتواند سران حزب را به حمایت از خود ترغیب کند، زیاد نیست، لزوما برتری رقابتی بر کلینتون در میان آمریکاییهای آفریقاییتبار ندارد، برای اکثر آمریکاییها چهره شناختهشدهای نیست و تلاشی هم نکرده است که خودش را برای انتخابات مقدماتی در ایالتهای اولیه مانند «آیوا» و «نیوهمشایر» آماده کند.
اما به نظر نمیرسد الیزابت وارن وارد رقابت با کلینتون شود؛ چون خودش هم احتمالا میداند با احتمال خیلی بالایی شکست میخورد و کاندیدای شکستخورده، کمتر میتواند اثرگذاریای را که پیش از شکست در صحنه سیاسی داشت، بازهم داشته باشد. او بیشتر از آنکه رقیب شکستخورده در مقابل هیلاری کلینتون باشد، میتواند با طرح دیدگاههای لیبرال، مواضع مورد انتقاد خانم کلینتون را که از او یک دموکرات میانهرو و طرفدار مذاکره و توافق ساخته است، بیشتر به سمت چپ حزب نزدیک کند.
اما، سایر رقبای هیلاری کلینتون مزیتهای رقابتی الیزابت وارن را هم ندارند، یعنی به عبارت بهتر، کسی وجود ندارد که بتواند کاندیداتوری او را درون حزب دموکرات با چالش روبهرو کند. سایر کاندیداهای احتمالی از جمله «جیم وب» سناتور پیشین «ویرجینیا» و «برنی سندرز» سناتور مستقل ایالت «ورمانت» هم گفتهاند، به کاندیداتوری در سال ۲۰۱۶ فکر میکنند، اما خب، هیچیک رقیب جدی خانم کلینتون نیستند. البته یک نام معروف دیگر هم وجود دارد؛ «جو بایدن» معاون رئیسجمهور اوباما و رقیب اوباما و هیلاری در سال ۲۰۰۸، اما احتمال کاندیداتوری و همچنین پیروزی او زیاد نیست. بااینحال به همان اندازه که کاندیداتوری خانم کلینتون در میان دموکراتها سهل و محتمل است، در رقابتهای نهایی، داستان به کلی عوض خواهد شد. اگرچه دموکراتها به لحاظ دموگرافیک بر جمهوریخواهان برتری دارند و رأی اقلیتهای اسپانیاییتبار و آمریکاییهای آفریقاییتبار به همراه جوانان و زنان را با خود خواهند داشت، اما او شاید نتواند به آن اندازهای که باراک اوباما در میان اقلیتها محبوب بود، حمایت آنها را به خود جلب کند. هرچند از طرف دیگر به آن اندازه که باراک اوباما در میان
بخشهایی از جامعه آمریکایی مانند سفیدپوستان محافظهکار منفور است، هیلاری کلینتون منفور نیست.
اما مسئله مهم دیگر برای کمپین هیلاری چگونگی ارائه تصویر رهبر آینده حزب دموکرات و کاندیدای ریاستجمهوری است. در رقابتهای مقدماتی سال ۲۰۰۷ در مقابل چهره جوان، مردمی و دوستداشتنی باراک اوباما، کمپین هیلاری کلینتون سعی کرد او را یک رهبر مقتدر و تصمیمگیر جلوه دهد؛ با این توجیه که آمریکاییها باید به رهبر زن اعتماد پیدا میکردند و اگر زنی مقتدر نباشد؛ به او رأی نمیدهند. برای انتخابات سال ۲۰۱۶ کمپین هیلاری کلینتون تاکتیک خودش را تغییر داده است. هیلاری این بار باید دوستداشتنی به نظر برسد. استراتژیستهای کمپین هیلاری اعتقاد دارند، او با مسئولیتهای متعدد در ساختار سیاسی آمریکا به اندازهای شناخته شده هست که قدرت رهبری و مدیریت او زیر سئوال نرود. حالا باید کاری کنند که رأیدهندگان آمریکایی او دوست داشته باشند. زنی دوست داشتنی، رهبری مسئول و شاید مادربزرگی مهربان؛ امری که به نظر میرسد بعد از اتفاقات اخیر و انتقادهای تند جمهوریخواهان علیه کلینتون، تا حدی در میان رأیدهندگان تأثیر داشته است.
اما با تمام اینها، مسیر پیروزی هیلاری کلینتون برای رسیدن به کاخ سفید حتما از رقبای جمهوریخواهش راحتتر است. البته این مسیر پیروزی را یک نفر شاید بیشتر از دیگران با خطر مواجه کند؛ «جب بوش» برادر «جورج بوش» رئیسجمهوری سابق آمریکا که اتفاقا از معدود کاندیداهای جمهوریخواهی است که در میان اقلیتتبارها محبوب است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.