تلویزیون و رقابتهای انتخاباتی آمریکا
رها معتمدی: مبارزات انتخاباتی ریاستجمهوری آمریکا بار دیگر با ورود «هیلاری کلینتون»، بانوی اول سابق این کشور به این میدان کلید خورد. «باراک اوباما»، رئیسجمهوری کنونی آمریکا در دوره قبل این مبارزات، قصد داشت از مزیت بودن در کاخسفید بهترین بهره را ببرد. او خلاف گذشته که بیشتر در تلویزیون ظاهر میشد و سعی داشت از طریق جعبه جادویی نفوذ خود را بر آمریکاییها حفظ کند، اینبار در اندیشه تسخیر شبکههای اجتماعی بود. گروهی از تحلیلگران آمریکایی معتقدند اوباما بدون شک بهترین بهره را از بودن در قدرت برد و این مزیت درواقع مهمترین فرصت برای او بهشمار میرفت، چراکه امروزه در دستداشتن قدرت، یکی از مهمترین ویژگیها در انتخابات ایالاتمتحده آمریکا است؛ ویژگیای که اکنون میتواند از آن برای حفظ قدرت در دستان دموکراتها و پیروزی هیلاری کلینتون بهره ببرد.
تحقیقات زیادی نشان میدهد این ویژگی که در دهه 40 میلادی، حدود یک یا دو درصد به پیروزی در انتخابات کمک میکرد، در دهه 90 به هشت تا 10 درصد رسید و اکنون بین 40 تا 50 درصد شانس کاندیداها را برای پیروزی در رقابتها بالا میبرد. با وجود اینکه تحقیقات گستردهای درباره چگونگی و افزایش تأثیرگذاری این پدیده در ورود دوباره رئیسجمهوری به کاخ سفید انجام شده، اما هنوز پرسشهای زیادی بدون پاسخ مانده است. بررسیها نشان میدهد مزیت دردستداشتن قدرت، کمکم از موضوعی بدون ارزش به پدیدهای کلی تبدیل شده است. این مسئله برای نخستینبار در انتخابات ریاستجمهوری آمریکا در اواخر دهه 60 و اوایل دهه 70 مطرح شد و پس از آن، دولت فدرال و قانونگذاران محلی بیشتر به آن پرداختند. در این تحقیقات مشخص شد یکی از دلایل پیروزی کاندیداها در زمانی که قدرت را در دست دارند، رشد و افزایش بدون وقفه تلویزیونهاست.
«جان اریکسون»، یکی از محققان آمریکایی دراینباره میگوید: «بدون شک نمیتوان همزمانی رشد شبکههای تلویزیونی را با افزایش مدتزمان حضور دولتمردان در عرصههای دولتی نادیده گرفت». «روبرت لیشتر»، محقق رسانه نیز میگوید: «سال 1958 میلادی را میتوان سالی خواند که «عصر تلویزیون» در آن آغاز شده است؛ زمانی که تعداد دستگاههای تلویزیونی با تعداد خانهها در آمریکا برابری میکرد. شاید اتفاقی نباشد، اما در همین سال، بسیاری از مقامهای عالیرتبه توانستند کرسیهای خود را در سنا و مجلس نمایندگان حفظ کنند».
طبق تحقیقات منتشرشده، تلویزیون در سال 1960 توانست در مسائل سیاسی تأثیرگذاری زیادی داشته باشد و اگر بتوان از تلویزیون بهعنوان موتوری برای دوباره انتخابشدن یاد برد، پول نیز سوخت آن محسوب میشود. به گفته تحلیلگران، با تزریق کامل پول به کارمندان، صاحبان قدرت میتوانند بازی رقابتی خود را بهگونهای سازماندهی کنند که پیروز میدان باشند. دراینمیان، تلویزیون میتواند هم زمان و هم هزینه دستیابی به رایدهندگان را کاهش داده و در روند سیاسی نیز تصویری مناسب ارائه دهد. همچنین تحقیقات نشان میدهد ارتباط بیشتری بین تلویزیون و پیروزی در انتخابات وجود دارد. به عبارت کلی، صاحبان قدرت نسبت به رقبای خود، دسترسی بیشتر و البته آسانتری به شبکههای تلویزیونی دارند و از سوی دیگر، رایدهندگان به چهرههایی که آشناتر هستند، بهتر اعتماد میکنند. مدیران انتخاباتی معتقدند تلویزیون مهمترین راه ارتباطی است و صاحبان قدرت به جای چالش با رقبا، سعی میکنند بیشتر در جعبههای جادویی ظاهر شوند.
رها معتمدی: مبارزات انتخاباتی ریاستجمهوری آمریکا بار دیگر با ورود «هیلاری کلینتون»، بانوی اول سابق این کشور به این میدان کلید خورد. «باراک اوباما»، رئیسجمهوری کنونی آمریکا در دوره قبل این مبارزات، قصد داشت از مزیت بودن در کاخسفید بهترین بهره را ببرد. او خلاف گذشته که بیشتر در تلویزیون ظاهر میشد و سعی داشت از طریق جعبه جادویی نفوذ خود را بر آمریکاییها حفظ کند، اینبار در اندیشه تسخیر شبکههای اجتماعی بود. گروهی از تحلیلگران آمریکایی معتقدند اوباما بدون شک بهترین بهره را از بودن در قدرت برد و این مزیت درواقع مهمترین فرصت برای او بهشمار میرفت، چراکه امروزه در دستداشتن قدرت، یکی از مهمترین ویژگیها در انتخابات ایالاتمتحده آمریکا است؛ ویژگیای که اکنون میتواند از آن برای حفظ قدرت در دستان دموکراتها و پیروزی هیلاری کلینتون بهره ببرد.
تحقیقات زیادی نشان میدهد این ویژگی که در دهه 40 میلادی، حدود یک یا دو درصد به پیروزی در انتخابات کمک میکرد، در دهه 90 به هشت تا 10 درصد رسید و اکنون بین 40 تا 50 درصد شانس کاندیداها را برای پیروزی در رقابتها بالا میبرد. با وجود اینکه تحقیقات گستردهای درباره چگونگی و افزایش تأثیرگذاری این پدیده در ورود دوباره رئیسجمهوری به کاخ سفید انجام شده، اما هنوز پرسشهای زیادی بدون پاسخ مانده است. بررسیها نشان میدهد مزیت دردستداشتن قدرت، کمکم از موضوعی بدون ارزش به پدیدهای کلی تبدیل شده است. این مسئله برای نخستینبار در انتخابات ریاستجمهوری آمریکا در اواخر دهه 60 و اوایل دهه 70 مطرح شد و پس از آن، دولت فدرال و قانونگذاران محلی بیشتر به آن پرداختند. در این تحقیقات مشخص شد یکی از دلایل پیروزی کاندیداها در زمانی که قدرت را در دست دارند، رشد و افزایش بدون وقفه تلویزیونهاست.
«جان اریکسون»، یکی از محققان آمریکایی دراینباره میگوید: «بدون شک نمیتوان همزمانی رشد شبکههای تلویزیونی را با افزایش مدتزمان حضور دولتمردان در عرصههای دولتی نادیده گرفت». «روبرت لیشتر»، محقق رسانه نیز میگوید: «سال 1958 میلادی را میتوان سالی خواند که «عصر تلویزیون» در آن آغاز شده است؛ زمانی که تعداد دستگاههای تلویزیونی با تعداد خانهها در آمریکا برابری میکرد. شاید اتفاقی نباشد، اما در همین سال، بسیاری از مقامهای عالیرتبه توانستند کرسیهای خود را در سنا و مجلس نمایندگان حفظ کنند».
طبق تحقیقات منتشرشده، تلویزیون در سال 1960 توانست در مسائل سیاسی تأثیرگذاری زیادی داشته باشد و اگر بتوان از تلویزیون بهعنوان موتوری برای دوباره انتخابشدن یاد برد، پول نیز سوخت آن محسوب میشود. به گفته تحلیلگران، با تزریق کامل پول به کارمندان، صاحبان قدرت میتوانند بازی رقابتی خود را بهگونهای سازماندهی کنند که پیروز میدان باشند. دراینمیان، تلویزیون میتواند هم زمان و هم هزینه دستیابی به رایدهندگان را کاهش داده و در روند سیاسی نیز تصویری مناسب ارائه دهد. همچنین تحقیقات نشان میدهد ارتباط بیشتری بین تلویزیون و پیروزی در انتخابات وجود دارد. به عبارت کلی، صاحبان قدرت نسبت به رقبای خود، دسترسی بیشتر و البته آسانتری به شبکههای تلویزیونی دارند و از سوی دیگر، رایدهندگان به چهرههایی که آشناتر هستند، بهتر اعتماد میکنند. مدیران انتخاباتی معتقدند تلویزیون مهمترین راه ارتباطی است و صاحبان قدرت به جای چالش با رقبا، سعی میکنند بیشتر در جعبههای جادویی ظاهر شوند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.