|

از میلاد تا میرا

وحید معتمدنژاد: دیری نمی‌پاید تا به دنیای پررمزوراز پا نهاده و چشم بگشاییم و با دغدغه‌های بی‌شمار مادر و تلاش وافر پدر، از نوزادی به کودکی و سپس به جوانی رسیده، آنگاه سوار بر آمال و آرزوهای شیرین دورانی شویم که در آن از بلوغ و نبوغ، کمال و جمال، ملک و اموال، این همه، نوید یک زندگی سرشار از امید را به ما هدیه کند. به پیش می‌رانیم تا سپیده، هر روز فردای بهتری را پیش‌رویمان روشن کند. از تاریکی نمی‌هراسیم که خود مکمل روز است. در شهرمان برج می‌سازیم تا از فراز آن بر قدرت لایتناهی او که در کوه‌های سربه‌فلک‌کشیده البرز متجلی است خیره شویم. در شهرمان برج می‌سازیم تا در کنار مناره‌های توحید به وحدانیت او برسیم و برسیم به اینکه او فقط ناظر است بر بنده و بندگانی که در جامعه اسلامی با چه مشقتی، روزی خود از سفره‌ای برداشته و شبانگاهان در کنار خانواده خویش اطعام می‌کنند و در همین شهرمان برجی می‌سازیم که بر فراز آن، طعم طلا در چاشنی سفره‌های رنگین فلان نکوداشت و بزرگداشت، به پس‌مانده‌های غذا، تلألو درخشان بخشیده، بی‌خبر از آنکه شاید، رهگذری گرسنه، هنوز در این شهر، طلا را نمی‌فهمد. اما گاه، بسیاری در خلوت خود به پرواز هم می‌اندیشیم. سخن از پرواز است، سخن از پروازی بی‌برگشت است؛ سخن از به آسمان‌رسیده‌ای است که نامعلوم از «برج میلاد تهران» به زندگی 48ساله خویش پایان داد و زمین را مقصود کرد! چرا هر از گاهی شاهد چنین رخدادهایی هستیم که فردی رخ به زمین کوبیده و بی‌رخصت از او، نقش بر زمین می‌شود؛ زمینی که میعادگاه وصل خالق و مخلوق است؟ و ما را چه می‌شود که هرروز بی‌اعتنا به این‌دست از «خودکشی‌»‌ها، به خود و دیگران نمی‌اندیشیم و بی‌خیال از درد دیگران، به «خودپروری» مشغولیم؟!

وحید معتمدنژاد: دیری نمی‌پاید تا به دنیای پررمزوراز پا نهاده و چشم بگشاییم و با دغدغه‌های بی‌شمار مادر و تلاش وافر پدر، از نوزادی به کودکی و سپس به جوانی رسیده، آنگاه سوار بر آمال و آرزوهای شیرین دورانی شویم که در آن از بلوغ و نبوغ، کمال و جمال، ملک و اموال، این همه، نوید یک زندگی سرشار از امید را به ما هدیه کند. به پیش می‌رانیم تا سپیده، هر روز فردای بهتری را پیش‌رویمان روشن کند. از تاریکی نمی‌هراسیم که خود مکمل روز است. در شهرمان برج می‌سازیم تا از فراز آن بر قدرت لایتناهی او که در کوه‌های سربه‌فلک‌کشیده البرز متجلی است خیره شویم. در شهرمان برج می‌سازیم تا در کنار مناره‌های توحید به وحدانیت او برسیم و برسیم به اینکه او فقط ناظر است بر بنده و بندگانی که در جامعه اسلامی با چه مشقتی، روزی خود از سفره‌ای برداشته و شبانگاهان در کنار خانواده خویش اطعام می‌کنند و در همین شهرمان برجی می‌سازیم که بر فراز آن، طعم طلا در چاشنی سفره‌های رنگین فلان نکوداشت و بزرگداشت، به پس‌مانده‌های غذا، تلألو درخشان بخشیده، بی‌خبر از آنکه شاید، رهگذری گرسنه، هنوز در این شهر، طلا را نمی‌فهمد. اما گاه، بسیاری در خلوت خود به پرواز هم می‌اندیشیم. سخن از پرواز است، سخن از پروازی بی‌برگشت است؛ سخن از به آسمان‌رسیده‌ای است که نامعلوم از «برج میلاد تهران» به زندگی 48ساله خویش پایان داد و زمین را مقصود کرد! چرا هر از گاهی شاهد چنین رخدادهایی هستیم که فردی رخ به زمین کوبیده و بی‌رخصت از او، نقش بر زمین می‌شود؛ زمینی که میعادگاه وصل خالق و مخلوق است؟ و ما را چه می‌شود که هرروز بی‌اعتنا به این‌دست از «خودکشی‌»‌ها، به خود و دیگران نمی‌اندیشیم و بی‌خیال از درد دیگران، به «خودپروری» مشغولیم؟!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.