اینترنت ایران در ابهام
صادق یوسفی
بر اساس برخی آمارهای موجود، ایران با حدود 70 میلیون نفر جمعیت، 23 میلیون کاربر اینترنت دارد که بالغ بر ۳۴درصد کل جمعیت است. سهم ایران از تعداد کاربران اینترنت در خاورمیانه بیش از ۵۰ درصد است و میزان رشد اینترنت در آن 100، 9درصد است که بالاترین سهم و میزان رشد را در خاورمیانه دارد زیرا تنها در فاصله هفت سال از دسامبر ۲۰۰۰ که میزان کاربران اینترنت ۲۵۰هزار نفر بود تا ۲۰۰۸ رشدی چشمگیر داشتهاست. رتبه ایران به لحاظ سرعت اینترنت خانگی، در بین ۱۵۲کشور در جایگاه ۱۴۴ قرار گرفتهاست. بر اساس آماری دیگر به نقل از گاردین، ایران زمانی با داشتن نزدیک به هفت میلیون و ۵۰۰هزار مصرفکننده اینترنت بعد از اسراییل بالاترین میزان استفاده از اینترنت را در خاورمیانه داشتهاست.
پیشینه اینترنت در ایران به دقت روشن نیست. پس از جنگ به جز مرکز تحقیقات فیزیک نظری و ریاضیات، نهادهای دیگری از طریق تماس تلفنی به شبکه وصل میشدند اما به سایرین خدمات نمیدادند. اینترنت به صورت عمومی از حدود سالهای ۱۹۹۳ (معادل ۱۳۷۲ خورشیدی) برای استفادههای دانشگاهی وارد ایران شد. در سال ۱۳۶۸ پس از افتتاح مرکز تحقیقات فیزیک نظری و ریاضیات، بنا بر درخواست استادهای دانشگاه که در خارج از ایران با پست الکترونیکی آشنا شده بودند، فکر برقراری این ارتباط شکل گرفت.
طی تماسهای محمد جواد لاریجانی با عبدالسلام، رییس مرکز تحقیقات فیزیک نظری ایتالیا، مرکز مشابه در ایران به مرکز آکادمیک و تحقیقات اروپا (EARN) معرفی شد تا دسترسی به شبکه بیتنت برای این مرکز فراهم شود. شبکه بیتنت با شبکه اینترنتی که امروز استفاده میشود تفاوتهای بسیاری داشت. استفاده اصلی که از آن میشد دریافت و ارسال نامههای الکترونیکی بود.
سیاوش شهشهانی، قائم مقام آن زمان مرکز تحقیقات فیزیک نظری و ریاضیات ایران، در مصاحبهای میگوید: «وقتی عضویت ما را تصویب کردند یک بند جدید هم به تعهدات اعضا اضافه کردند و آن اینکه از شبکه برای تبلیغات مذهبی استفاده نشود!» یکی دیگر از تعهدات این بود که هیج عضوی نباید جلو عبور اطلاعات از کشوری به کشور دیگر را بگیرد. محمدجواد لاریجانی فردی بود که تعهدات لازم را برای برقراری این اتصال پذیرفت و توافقنامه را امضا کرد. مرکز در ابتدا از طریق اتصال با شمارهگیری (dial-up) و با استفاده از خط تلفن به دانشگاهی در اتریش متصل شد. پس از آن یک خط استیجاری (leased line) با دانشگاه وین برقرار شد.
این اتصال از سال ۱۹۹۳ به شکل رسمی درآمد. شبکه بیتنت تنها از طریق سیستمعاملهای آیبیام و روی کامپیوترهای VAX قابل استفاده بود. پس از آگاهی از پروتکل اینترنتی TCP/IP، مرکز تحقیقات فیزیک نظری و ریاضیات ایران به سمت استفاده از اینترنت گام برداشت و از طریق همان دانشگاه وین به اینترنت نیز متصل شد. بعد از برقراری اتصال با اینترنت از طریق مرکز تحقیقات فیزیک نظری و ریاضیات خدمات فقط به کاربران دانشگاهی داده میشد و ندا رایانه بود که برای نخستین بار امکان استفاده از پستالکترونیکی اینترنتی را برای عموم فراهم آورد.
پیشینه اینترنت در ایران به دقت روشن نیست. پس از جنگ به جز مرکز تحقیقات فیزیک نظری و ریاضیات، نهادهای دیگری از طریق تماس تلفنی به شبکه وصل میشدند اما به سایرین خدمات نمیدادند. اینترنت به صورت عمومی از حدود سالهای ۱۹۹۳ (معادل ۱۳۷۲ خورشیدی) برای استفادههای دانشگاهی وارد ایران شد. در سال ۱۳۶۸ پس از افتتاح مرکز تحقیقات فیزیک نظری و ریاضیات، بنا بر درخواست استادهای دانشگاه که در خارج از ایران با پست الکترونیکی آشنا شده بودند، فکر برقراری این ارتباط شکل گرفت.
طی تماسهای محمد جواد لاریجانی با عبدالسلام، رییس مرکز تحقیقات فیزیک نظری ایتالیا، مرکز مشابه در ایران به مرکز آکادمیک و تحقیقات اروپا (EARN) معرفی شد تا دسترسی به شبکه بیتنت برای این مرکز فراهم شود. شبکه بیتنت با شبکه اینترنتی که امروز استفاده میشود تفاوتهای بسیاری داشت. استفاده اصلی که از آن میشد دریافت و ارسال نامههای الکترونیکی بود.
سیاوش شهشهانی، قائم مقام آن زمان مرکز تحقیقات فیزیک نظری و ریاضیات ایران، در مصاحبهای میگوید: «وقتی عضویت ما را تصویب کردند یک بند جدید هم به تعهدات اعضا اضافه کردند و آن اینکه از شبکه برای تبلیغات مذهبی استفاده نشود!» یکی دیگر از تعهدات این بود که هیج عضوی نباید جلو عبور اطلاعات از کشوری به کشور دیگر را بگیرد. محمدجواد لاریجانی فردی بود که تعهدات لازم را برای برقراری این اتصال پذیرفت و توافقنامه را امضا کرد. مرکز در ابتدا از طریق اتصال با شمارهگیری (dial-up) و با استفاده از خط تلفن به دانشگاهی در اتریش متصل شد. پس از آن یک خط استیجاری (leased line) با دانشگاه وین برقرار شد.
این اتصال از سال ۱۹۹۳ به شکل رسمی درآمد. شبکه بیتنت تنها از طریق سیستمعاملهای آیبیام و روی کامپیوترهای VAX قابل استفاده بود. پس از آگاهی از پروتکل اینترنتی TCP/IP، مرکز تحقیقات فیزیک نظری و ریاضیات ایران به سمت استفاده از اینترنت گام برداشت و از طریق همان دانشگاه وین به اینترنت نیز متصل شد. بعد از برقراری اتصال با اینترنت از طریق مرکز تحقیقات فیزیک نظری و ریاضیات خدمات فقط به کاربران دانشگاهی داده میشد و ندا رایانه بود که برای نخستین بار امکان استفاده از پستالکترونیکی اینترنتی را برای عموم فراهم آورد.
کارشناس فناوری اطلاعات
بر اساس برخی آمارهای موجود، ایران با حدود 70 میلیون نفر جمعیت، 23 میلیون کاربر اینترنت دارد که بالغ بر ۳۴درصد کل جمعیت است. سهم ایران از تعداد کاربران اینترنت در خاورمیانه بیش از ۵۰ درصد است و میزان رشد اینترنت در آن 100، 9درصد است که بالاترین سهم و میزان رشد را در خاورمیانه دارد زیرا تنها در فاصله هفت سال از دسامبر ۲۰۰۰ که میزان کاربران اینترنت ۲۵۰هزار نفر بود تا ۲۰۰۸ رشدی چشمگیر داشتهاست. رتبه ایران به لحاظ سرعت اینترنت خانگی، در بین ۱۵۲کشور در جایگاه ۱۴۴ قرار گرفتهاست. بر اساس آماری دیگر به نقل از گاردین، ایران زمانی با داشتن نزدیک به هفت میلیون و ۵۰۰هزار مصرفکننده اینترنت بعد از اسراییل بالاترین میزان استفاده از اینترنت را در خاورمیانه داشتهاست.
پیشینه اینترنت در ایران به دقت روشن نیست. پس از جنگ به جز مرکز تحقیقات فیزیک نظری و ریاضیات، نهادهای دیگری از طریق تماس تلفنی به شبکه وصل میشدند اما به سایرین خدمات نمیدادند. اینترنت به صورت عمومی از حدود سالهای ۱۹۹۳ (معادل ۱۳۷۲ خورشیدی) برای استفادههای دانشگاهی وارد ایران شد. در سال ۱۳۶۸ پس از افتتاح مرکز تحقیقات فیزیک نظری و ریاضیات، بنا بر درخواست استادهای دانشگاه که در خارج از ایران با پست الکترونیکی آشنا شده بودند، فکر برقراری این ارتباط شکل گرفت.
طی تماسهای محمد جواد لاریجانی با عبدالسلام، رییس مرکز تحقیقات فیزیک نظری ایتالیا، مرکز مشابه در ایران به مرکز آکادمیک و تحقیقات اروپا (EARN) معرفی شد تا دسترسی به شبکه بیتنت برای این مرکز فراهم شود. شبکه بیتنت با شبکه اینترنتی که امروز استفاده میشود تفاوتهای بسیاری داشت. استفاده اصلی که از آن میشد دریافت و ارسال نامههای الکترونیکی بود.
سیاوش شهشهانی، قائم مقام آن زمان مرکز تحقیقات فیزیک نظری و ریاضیات ایران، در مصاحبهای میگوید: «وقتی عضویت ما را تصویب کردند یک بند جدید هم به تعهدات اعضا اضافه کردند و آن اینکه از شبکه برای تبلیغات مذهبی استفاده نشود!» یکی دیگر از تعهدات این بود که هیج عضوی نباید جلو عبور اطلاعات از کشوری به کشور دیگر را بگیرد. محمدجواد لاریجانی فردی بود که تعهدات لازم را برای برقراری این اتصال پذیرفت و توافقنامه را امضا کرد. مرکز در ابتدا از طریق اتصال با شمارهگیری (dial-up) و با استفاده از خط تلفن به دانشگاهی در اتریش متصل شد. پس از آن یک خط استیجاری (leased line) با دانشگاه وین برقرار شد.
این اتصال از سال ۱۹۹۳ به شکل رسمی درآمد. شبکه بیتنت تنها از طریق سیستمعاملهای آیبیام و روی کامپیوترهای VAX قابل استفاده بود. پس از آگاهی از پروتکل اینترنتی TCP/IP، مرکز تحقیقات فیزیک نظری و ریاضیات ایران به سمت استفاده از اینترنت گام برداشت و از طریق همان دانشگاه وین به اینترنت نیز متصل شد. بعد از برقراری اتصال با اینترنت از طریق مرکز تحقیقات فیزیک نظری و ریاضیات خدمات فقط به کاربران دانشگاهی داده میشد و ندا رایانه بود که برای نخستین بار امکان استفاده از پستالکترونیکی اینترنتی را برای عموم فراهم آورد.
پیشینه اینترنت در ایران به دقت روشن نیست. پس از جنگ به جز مرکز تحقیقات فیزیک نظری و ریاضیات، نهادهای دیگری از طریق تماس تلفنی به شبکه وصل میشدند اما به سایرین خدمات نمیدادند. اینترنت به صورت عمومی از حدود سالهای ۱۹۹۳ (معادل ۱۳۷۲ خورشیدی) برای استفادههای دانشگاهی وارد ایران شد. در سال ۱۳۶۸ پس از افتتاح مرکز تحقیقات فیزیک نظری و ریاضیات، بنا بر درخواست استادهای دانشگاه که در خارج از ایران با پست الکترونیکی آشنا شده بودند، فکر برقراری این ارتباط شکل گرفت.
طی تماسهای محمد جواد لاریجانی با عبدالسلام، رییس مرکز تحقیقات فیزیک نظری ایتالیا، مرکز مشابه در ایران به مرکز آکادمیک و تحقیقات اروپا (EARN) معرفی شد تا دسترسی به شبکه بیتنت برای این مرکز فراهم شود. شبکه بیتنت با شبکه اینترنتی که امروز استفاده میشود تفاوتهای بسیاری داشت. استفاده اصلی که از آن میشد دریافت و ارسال نامههای الکترونیکی بود.
سیاوش شهشهانی، قائم مقام آن زمان مرکز تحقیقات فیزیک نظری و ریاضیات ایران، در مصاحبهای میگوید: «وقتی عضویت ما را تصویب کردند یک بند جدید هم به تعهدات اعضا اضافه کردند و آن اینکه از شبکه برای تبلیغات مذهبی استفاده نشود!» یکی دیگر از تعهدات این بود که هیج عضوی نباید جلو عبور اطلاعات از کشوری به کشور دیگر را بگیرد. محمدجواد لاریجانی فردی بود که تعهدات لازم را برای برقراری این اتصال پذیرفت و توافقنامه را امضا کرد. مرکز در ابتدا از طریق اتصال با شمارهگیری (dial-up) و با استفاده از خط تلفن به دانشگاهی در اتریش متصل شد. پس از آن یک خط استیجاری (leased line) با دانشگاه وین برقرار شد.
این اتصال از سال ۱۹۹۳ به شکل رسمی درآمد. شبکه بیتنت تنها از طریق سیستمعاملهای آیبیام و روی کامپیوترهای VAX قابل استفاده بود. پس از آگاهی از پروتکل اینترنتی TCP/IP، مرکز تحقیقات فیزیک نظری و ریاضیات ایران به سمت استفاده از اینترنت گام برداشت و از طریق همان دانشگاه وین به اینترنت نیز متصل شد. بعد از برقراری اتصال با اینترنت از طریق مرکز تحقیقات فیزیک نظری و ریاضیات خدمات فقط به کاربران دانشگاهی داده میشد و ندا رایانه بود که برای نخستین بار امکان استفاده از پستالکترونیکی اینترنتی را برای عموم فراهم آورد.
کارشناس فناوری اطلاعات
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.