|

سهم دولت و مجلس در مرگ‌های جاده‌ای

سعید صادقیه‌اهری .دانشیار گروه پزشکی اجتماعی دانشگاه علوم پزشکی اردبیل

مرگ دلخراش تعدادی از مسافران بازمانده از پرواز مشهد - ساری در جاده محور فیروزکوه، موجی از اندوه را در دل مردم ایجاد کرد. این حادثه و حوادث قبل و بعد، سؤالی‌هایی را در مورد سهم دولت و مجلس در حوادث جاده‌ای کشور مطرح می‌کند. دولت و مجلس در چند سال گذشته چه گام‌هایی برای کاهش مرگ‌های ناشی از تصادف‌های جاده‌ای برداشته‌اند؟ با چند درصد پول نفت کشور در 40 سال گذشته می‌شد حداقل مراکز استان‌ها را با خط آهن به‌هم وصل کرد؟ این خطوط آهن می‌توانست از مرگ و جراحت چند صد هزار کشته و معلول در جاده‌های کشور پیشگیری کند؟ با لحاظ این واقعیت که سفر با قطار 70 برابر ایمن‌تر از سفر خودرویی است، می‌توانستیم از مرگ و معلولیت چند صد هزار ایرانی در جاده‌های متراکم از خودرو و اتوبوس، آن‌هم در جاده‌هایی که عمر بسیاری از پرترددترین آنها مانند جاده‌های شمال کشور به چند ده سال می‌رسد، پیشگیری کنیم. همیشه وقتی حوادث دلخراشی مانند حادثه اتوبوس اخیر، سوختن خانواده‌های مردم در اتوبوس‌های جاده قم در سال گذشته یا... پیش می‌آید، بلافاصله سراغ رانندگان می‌رویم و مرتب توصیه به رعایت قوانین رانندگی و آموزش آنها می‌کنیم. غافل از اینکه در دنیا برای کاهش مرگ‌های جاده‌ای صرفا راننده را مقصر معرفی نمی‌کنند و سیاست کاهش مرگ‌های جاده‌ای را با آموزش مردم و افزایش جریمه‌های رانندگی مختومه نمی‌کنند، بلکه زیرساخت‌هایی مانند خطوط گسترده راه‌آهن در بین شهرها و مترو در داخل شهرها فراهم می‌کنند تا مردم ایمن، راحت، ارزان و لذت‌بخش و البته با کمترین آلایندگی برای محیط‌زیست سفر کنند و مثلا از پنج روز تعطیلی ایام نوروز، 24 ساعت در خودروهای خود محبوس نشوند و با اعصاب خراب مجبور به رانندگی و هر لحظه در معرض مرگ و معلولیت خود و عزیزانشان نباشند. به‌راستی کجای دنیا شما ترافیک سنگین بین‌شهری مانند جاده‌های ما در ایامی از سال سراغ دارید؟ اینها همه محصول در اولویت‌نبودن ایجاد زیرساخت‌هایی مانند خطوط راه‌آهن است که می‌توانست سفرهایی با ایمنی بالا و مرگ و معلولیت پایین به‌همراه داشته باشد.

مرگ دلخراش تعدادی از مسافران بازمانده از پرواز مشهد - ساری در جاده محور فیروزکوه، موجی از اندوه را در دل مردم ایجاد کرد. این حادثه و حوادث قبل و بعد، سؤالی‌هایی را در مورد سهم دولت و مجلس در حوادث جاده‌ای کشور مطرح می‌کند. دولت و مجلس در چند سال گذشته چه گام‌هایی برای کاهش مرگ‌های ناشی از تصادف‌های جاده‌ای برداشته‌اند؟ با چند درصد پول نفت کشور در 40 سال گذشته می‌شد حداقل مراکز استان‌ها را با خط آهن به‌هم وصل کرد؟ این خطوط آهن می‌توانست از مرگ و جراحت چند صد هزار کشته و معلول در جاده‌های کشور پیشگیری کند؟ با لحاظ این واقعیت که سفر با قطار 70 برابر ایمن‌تر از سفر خودرویی است، می‌توانستیم از مرگ و معلولیت چند صد هزار ایرانی در جاده‌های متراکم از خودرو و اتوبوس، آن‌هم در جاده‌هایی که عمر بسیاری از پرترددترین آنها مانند جاده‌های شمال کشور به چند ده سال می‌رسد، پیشگیری کنیم. همیشه وقتی حوادث دلخراشی مانند حادثه اتوبوس اخیر، سوختن خانواده‌های مردم در اتوبوس‌های جاده قم در سال گذشته یا... پیش می‌آید، بلافاصله سراغ رانندگان می‌رویم و مرتب توصیه به رعایت قوانین رانندگی و آموزش آنها می‌کنیم. غافل از اینکه در دنیا برای کاهش مرگ‌های جاده‌ای صرفا راننده را مقصر معرفی نمی‌کنند و سیاست کاهش مرگ‌های جاده‌ای را با آموزش مردم و افزایش جریمه‌های رانندگی مختومه نمی‌کنند، بلکه زیرساخت‌هایی مانند خطوط گسترده راه‌آهن در بین شهرها و مترو در داخل شهرها فراهم می‌کنند تا مردم ایمن، راحت، ارزان و لذت‌بخش و البته با کمترین آلایندگی برای محیط‌زیست سفر کنند و مثلا از پنج روز تعطیلی ایام نوروز، 24 ساعت در خودروهای خود محبوس نشوند و با اعصاب خراب مجبور به رانندگی و هر لحظه در معرض مرگ و معلولیت خود و عزیزانشان نباشند. به‌راستی کجای دنیا شما ترافیک سنگین بین‌شهری مانند جاده‌های ما در ایامی از سال سراغ دارید؟ اینها همه محصول در اولویت‌نبودن ایجاد زیرساخت‌هایی مانند خطوط راه‌آهن است که می‌توانست سفرهایی با ایمنی بالا و مرگ و معلولیت پایین به‌همراه داشته باشد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.