|

مرگ یک سیاه‌پوست دیگر، آمریکایی‌ها را خشمگین کرد

آشوب در بالتیمور

بیایید نام‌ها را کناری گذاشته و تنها به تصویری بنگریم که شهروندان شهری مصیبت‌زده پس از آنکه صبح‌گاه دیروز از خانه‌های خود خارج شدند، با آن مواجه بودند: اتومبیل‌هایی تخریب‌شده، ساختمان‌هایی نیمه‌سوخته، فروشگاه‌هایی به‌غارت رفته و صدالبته امیدهای بربادرفته شهروندانی که به قول شهردار این شهر، شاهد ازدست‌رفتن دستاوردهایی بودند که نسل‌ها برای آن جنگیده‌اند. درست است، نظاره این تصاویر و خشونت نهفته آنها، راهی جز محکوم‌کردن مهاجمان و آشوب‌گران باقی نمی‌گذارد، اما آنچه اغلب از این معادله حذف می‌شود، درست همان نام‌هایی است که نه‌تنها دالی صرف، بلکه واجد سویه‌های تاریخی و انضمامی استثمار هستند: فرگوسن، اریک گارنر، پلیس، ایالات متحده، جامعه رنگین‌پوستان و حالا بالتیمور؛ شهری در 65 کیلومتری پایتخت آمریکا، که قرعه این‌بار به نام آن افتاد تا شاید از شانس بد متولیان و سرمایه‌دارانش، برای چندمین‌بار صحنه انفجار خشم انباشت‌شده رنگین‌پوستان از ساختارهای اجتماعی به‌غایت نژادپرستانه خود باشد. با وجود این، جرقه‌ای لازم بود تا این آتش گریزناپذیر، دامن‌گیر بالتیمور شود و آن چیزی نبود، جز مرگ فردی ‌گری، جوان سیاه‌پوست 25ساله‌ای، که 10 روز پیش در بازداشتگاه پلیس جان باخت. تصاویر ضبط‌شده از صحنه بازداشت ‌گری، که حکایت از کشیده‌شدن او به روی زمین و پرتاب به داخل ماشین ون توسط افسران پلیسی دارد که به فریادهای دردآمیز او وقعی ننهادند، تأییدی بر مدعای وکلای وی مبنی‌بر آسیب 80 درصدی نخاع ‌گری در داخل ماشین پلیس و درنهایت مرگ او بر اثر این عارضه در تاریخ نوزدهم ماه جاری میلادی است. پیکر ‌گری در حالی، روز دوشنبه و در حضور هزاران‌نفر از معترضان و فعالان حقوق رنگین‌پوستان، به خاک سپرده شد که پیام ماه‌ها مبارزه سرتاسری سیاه‌پوستان در
ایالات متحده بر فراز تابوت این جوان نقش بسته بود: «جان سیاه‌پوستان ارزش دارد». دراین‌میان، اریکا گارنر، فرزند اریک گارنر، که سال گذشته به‌علت خفگی حین بازداشت به دست پلیس نیویورک جان باخته بود، یکی از حاضرین این مراسم بود. او در گفت‌وگو با آسوشیتدپرس، ضمن اشاره به شباهت‌های فراوان صحنه مرگ پدرش با شیوه کشته‌شدن‌گری، از نبود عدالت و مسئولیت‌پذیری مجریان قانون سخن گفت و اذعان کرد گویا کشورش با عقب‌گردی تاریخی، به دهه 1950 و روزگار مبارزانی چون مارتین لوترکینگ بازگشته است. بیل مورفی، یکی از وکیل‌مدافعان وی، نیز با اشاره به اینکه اکنون زمان دستیابی به حق و حقیقت است، از شش افسر پلیسی که در ماجرای کشته‌شدن‌ گری دخالت داشته‌اند، خواست اگر بنابر روال همیشگی از پاسخ‌گویی به دستگاه قضائی ایالات‌ متحده معاف شدند، دست‌کم در پیشگاه عموم، پاسخ‌گوی وقایع آن روز باشند. او در حالی انگیزه حضور پرشمار عزاداران را نه آشنایی صرف با «فردی گری»، بلکه گرامیداشت یاد صدها «فردی گری» دیگری دانست که روزانه به دست پلیس ایالات‌ متحده کشته می‌شوند. جسی جکسون، از رهبران پرسابقه جنبش برابر‌خواهی نژادی نیز در سخنانی بر نقش پررنگ پیش‌داوری و تعصب نهادینه‌شده علیه زنان و مردان سیاه‌پوست آمریکایی در تغذیه و شدت‌بخشی به فجایع نژادی کنونی تأکید کرد. او با اشاره به تاریخ طولانی تفرقه و تنش‌های نژادی، اجتماعی و اقتصادی در
ایالات متحده و به‌خصوص بالتیمور، نرخ 25درصدی بیکاری و 16هزار خانه متروک شهر را نشانی از نیاز روزافزون جامعه رنگین‌پوستان به شغل و امنیت اقتصادی دانست؛ نیازی که پاسخی جز تقویت سازوبرگ‌های امنیتی و افزایش نیروهای پلیس از سوی دولت ایالات متحده نیافته است. درنتیجه جای تعجب نیست که سیاه‌پوستان بالتیمور پس از یک هفته اعتراضات مسالمت‌آمیز، برخیزند تا شاید به قول جکسون، برای یک‌بار هم شده در جامعه‌ای بیمار و ازنفس‌افتاده، دیگر این بی‌گناهان نباشند که قربانی می‌شوند. جوانان بالتیموری در حالی از عصر روز دوشنبه با تجمع در مناطق شمال غربی شهر با پلیس درگیر شده‌اند که تاکنون 27 نفر از آنان بازداشت و حدود 15 افسر پلیس به شدت مجروح شده‌اند. این در حالی‌ است که لری هوگان، فرماندار بالتیمور، ضمن اعلام وضعیت اضطراری، نیروهای گارد ملی متشکل از 5 هزار سرباز تقویتی را به بالتیمور فراخوانده است. راولینگ بلیک، شهردار بالتیمور نیز پس از وضع قانون منع یک‌هفته‌ای رفت‌وآمد شبانه، معترضان را عده‌ای دزد و آشوبگر خوانده و آشوب‌های شب ‌گذشته را موجد هیچ راه‌حلی ندانست. این در حالی است که بسیاری از ساکنین بالتیمور و معترضان سیاه‌پوست، ازجمله خانواده قربانیان خشونت پلیس در ایالات‌ متحده، آشوب‌های شب گذشته را محکوم کرده و از آن به‌عنوان صفحه‌ای تاریک در مبارزات دامنه‌دار خود نام برده‌اند، اما هم‌زمان وقوع چنین آشوب‌هایی را گریزناپذیر دانسته‌اند. آنان هم‌صدا با نسل جدید فعالان سیاه‌پوست که بعضا در قالب گروه‌های رادیکال شبه‌نظامی سازمان یافته‌اند، از احیای دوباره طبقه‌بندی‌های نژادی سخن می‌گویند که به سیاق آپارتاید، بیش از هر چیز ریشه در نابرابری‌های اقتصادی دارد. در شرایطی که 30 الی 40 درصد بودجه سالانه دولت ایالات متحده از محل جریمه‌ها و زندانی‌کردن افراد تأمین شده، برای مثال درحال‌حاضر و تنها در شهر بالتیمور، به طور متوسط، سه حکم قانونی به ازای هر خانوار سیاه‌پوست صادر شده و رسیدگی به دو پرونده در دادگاه این شهر در جریان است، جای تعجب نیست اگر در آینده نزدیک شاهد آن باشیم که نوک پیکان جنبش سیاه‌پوستان، نه نظام دادگستری و بی‌عدالتی قضائی، که هیبتی گسترده‌تر از قدرت سیاسی در ایالات‌ متحده را هدف گیرد.

بیایید نام‌ها را کناری گذاشته و تنها به تصویری بنگریم که شهروندان شهری مصیبت‌زده پس از آنکه صبح‌گاه دیروز از خانه‌های خود خارج شدند، با آن مواجه بودند: اتومبیل‌هایی تخریب‌شده، ساختمان‌هایی نیمه‌سوخته، فروشگاه‌هایی به‌غارت رفته و صدالبته امیدهای بربادرفته شهروندانی که به قول شهردار این شهر، شاهد ازدست‌رفتن دستاوردهایی بودند که نسل‌ها برای آن جنگیده‌اند. درست است، نظاره این تصاویر و خشونت نهفته آنها، راهی جز محکوم‌کردن مهاجمان و آشوب‌گران باقی نمی‌گذارد، اما آنچه اغلب از این معادله حذف می‌شود، درست همان نام‌هایی است که نه‌تنها دالی صرف، بلکه واجد سویه‌های تاریخی و انضمامی استثمار هستند: فرگوسن، اریک گارنر، پلیس، ایالات متحده، جامعه رنگین‌پوستان و حالا بالتیمور؛ شهری در 65 کیلومتری پایتخت آمریکا، که قرعه این‌بار به نام آن افتاد تا شاید از شانس بد متولیان و سرمایه‌دارانش، برای چندمین‌بار صحنه انفجار خشم انباشت‌شده رنگین‌پوستان از ساختارهای اجتماعی به‌غایت نژادپرستانه خود باشد. با وجود این، جرقه‌ای لازم بود تا این آتش گریزناپذیر، دامن‌گیر بالتیمور شود و آن چیزی نبود، جز مرگ فردی ‌گری، جوان سیاه‌پوست 25ساله‌ای، که 10 روز پیش در بازداشتگاه پلیس جان باخت. تصاویر ضبط‌شده از صحنه بازداشت ‌گری، که حکایت از کشیده‌شدن او به روی زمین و پرتاب به داخل ماشین ون توسط افسران پلیسی دارد که به فریادهای دردآمیز او وقعی ننهادند، تأییدی بر مدعای وکلای وی مبنی‌بر آسیب 80 درصدی نخاع ‌گری در داخل ماشین پلیس و درنهایت مرگ او بر اثر این عارضه در تاریخ نوزدهم ماه جاری میلادی است. پیکر ‌گری در حالی، روز دوشنبه و در حضور هزاران‌نفر از معترضان و فعالان حقوق رنگین‌پوستان، به خاک سپرده شد که پیام ماه‌ها مبارزه سرتاسری سیاه‌پوستان در
ایالات متحده بر فراز تابوت این جوان نقش بسته بود: «جان سیاه‌پوستان ارزش دارد». دراین‌میان، اریکا گارنر، فرزند اریک گارنر، که سال گذشته به‌علت خفگی حین بازداشت به دست پلیس نیویورک جان باخته بود، یکی از حاضرین این مراسم بود. او در گفت‌وگو با آسوشیتدپرس، ضمن اشاره به شباهت‌های فراوان صحنه مرگ پدرش با شیوه کشته‌شدن‌گری، از نبود عدالت و مسئولیت‌پذیری مجریان قانون سخن گفت و اذعان کرد گویا کشورش با عقب‌گردی تاریخی، به دهه 1950 و روزگار مبارزانی چون مارتین لوترکینگ بازگشته است. بیل مورفی، یکی از وکیل‌مدافعان وی، نیز با اشاره به اینکه اکنون زمان دستیابی به حق و حقیقت است، از شش افسر پلیسی که در ماجرای کشته‌شدن‌ گری دخالت داشته‌اند، خواست اگر بنابر روال همیشگی از پاسخ‌گویی به دستگاه قضائی ایالات‌ متحده معاف شدند، دست‌کم در پیشگاه عموم، پاسخ‌گوی وقایع آن روز باشند. او در حالی انگیزه حضور پرشمار عزاداران را نه آشنایی صرف با «فردی گری»، بلکه گرامیداشت یاد صدها «فردی گری» دیگری دانست که روزانه به دست پلیس ایالات‌ متحده کشته می‌شوند. جسی جکسون، از رهبران پرسابقه جنبش برابر‌خواهی نژادی نیز در سخنانی بر نقش پررنگ پیش‌داوری و تعصب نهادینه‌شده علیه زنان و مردان سیاه‌پوست آمریکایی در تغذیه و شدت‌بخشی به فجایع نژادی کنونی تأکید کرد. او با اشاره به تاریخ طولانی تفرقه و تنش‌های نژادی، اجتماعی و اقتصادی در
ایالات متحده و به‌خصوص بالتیمور، نرخ 25درصدی بیکاری و 16هزار خانه متروک شهر را نشانی از نیاز روزافزون جامعه رنگین‌پوستان به شغل و امنیت اقتصادی دانست؛ نیازی که پاسخی جز تقویت سازوبرگ‌های امنیتی و افزایش نیروهای پلیس از سوی دولت ایالات متحده نیافته است. درنتیجه جای تعجب نیست که سیاه‌پوستان بالتیمور پس از یک هفته اعتراضات مسالمت‌آمیز، برخیزند تا شاید به قول جکسون، برای یک‌بار هم شده در جامعه‌ای بیمار و ازنفس‌افتاده، دیگر این بی‌گناهان نباشند که قربانی می‌شوند. جوانان بالتیموری در حالی از عصر روز دوشنبه با تجمع در مناطق شمال غربی شهر با پلیس درگیر شده‌اند که تاکنون 27 نفر از آنان بازداشت و حدود 15 افسر پلیس به شدت مجروح شده‌اند. این در حالی‌ است که لری هوگان، فرماندار بالتیمور، ضمن اعلام وضعیت اضطراری، نیروهای گارد ملی متشکل از 5 هزار سرباز تقویتی را به بالتیمور فراخوانده است. راولینگ بلیک، شهردار بالتیمور نیز پس از وضع قانون منع یک‌هفته‌ای رفت‌وآمد شبانه، معترضان را عده‌ای دزد و آشوبگر خوانده و آشوب‌های شب ‌گذشته را موجد هیچ راه‌حلی ندانست. این در حالی است که بسیاری از ساکنین بالتیمور و معترضان سیاه‌پوست، ازجمله خانواده قربانیان خشونت پلیس در ایالات‌ متحده، آشوب‌های شب گذشته را محکوم کرده و از آن به‌عنوان صفحه‌ای تاریک در مبارزات دامنه‌دار خود نام برده‌اند، اما هم‌زمان وقوع چنین آشوب‌هایی را گریزناپذیر دانسته‌اند. آنان هم‌صدا با نسل جدید فعالان سیاه‌پوست که بعضا در قالب گروه‌های رادیکال شبه‌نظامی سازمان یافته‌اند، از احیای دوباره طبقه‌بندی‌های نژادی سخن می‌گویند که به سیاق آپارتاید، بیش از هر چیز ریشه در نابرابری‌های اقتصادی دارد. در شرایطی که 30 الی 40 درصد بودجه سالانه دولت ایالات متحده از محل جریمه‌ها و زندانی‌کردن افراد تأمین شده، برای مثال درحال‌حاضر و تنها در شهر بالتیمور، به طور متوسط، سه حکم قانونی به ازای هر خانوار سیاه‌پوست صادر شده و رسیدگی به دو پرونده در دادگاه این شهر در جریان است، جای تعجب نیست اگر در آینده نزدیک شاهد آن باشیم که نوک پیکان جنبش سیاه‌پوستان، نه نظام دادگستری و بی‌عدالتی قضائی، که هیبتی گسترده‌تر از قدرت سیاسی در ایالات‌ متحده را هدف گیرد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.