|

گمراهی اقتصاد در بیراهه توهم

ولی فهیمی . کارشناس برنامه‌ریزی

توهم بی‌بنیاد و تخیلات آشفته و آغشته به منیت رهاشده در فضای تقابل، کمتر از یک دهه، مبانی و پشتوانه‌های توسعه را تخریب و اقتدار تولید را تضعیف و تهدیدی مهلک و هائل را بر نسل‌های آینده تحمیل کرد و با شعارهای تهی از تدبیر و تعقل، عصر عصیان بیکاری را بارز و سرانجام و عاقبت تولید و اشتغال را با بحران گسترده و مزمن مواجه کرد و مصرف‌گرایی و روزمرگی را بر تولید و آینده‌نگری غالب و سستی در راه طلب برای رسیدن به رفاه بی‌رنج‌وزحمت را با توزیع پول به کارکردی موفق وانمود کرد که بیان مصادیق تأسف‌بارش را مجالی و مقالی دیگر باید و با این روند بدفرجام، جامعه را در انتظار لقمه‌ای آماده ناکارآمد و غیرمولد و بی‌هدف و سرگردان به بیراهه‌های گمراه‌کننده و سراب‌گونه هدایت کرد که مخاطرات و آسیب‌های آن را نمی‌توان پیش‌بینی کرد و زیان‌های اجتماعی، اقتصادی و تاریخی آن قابل‌محاسبه نیست، زیرا به جای سکوت و تلاش برای کار و تولید به‌منظور رسیدن به استقلال اقتصادی و ثبات و امنیت اشتغال ماندگار، با شعارها و گفتارهای تحریک‌آمیز، دشمن را به ستیزه‌جویی و جسارت تشویق و به حریم خود نزدیک کرد و منابع و منافع ملی را آسیب‌پذیرتر ساخت تا افکارعمومی را علیه منافع ما در جوامع هدف و حامیان تحریف‌شده تحریک و راه‌های رسیدن به مطامع خود را هموار کنند.
آیا بهتر و سنجیده‌تر نبود که تمام توان و امکانات خود را در جست‌وجوی منافع بیشتر در حوزه نفوذ وسیع‌تر تجهیز کرده و در جغرافیای سیاسی و اقتصادی، خود را با شوروشوق برای استقلال مبتنی بر تولید و اشتغال آماده مقابله با تهدیدهای پیش‌رو می‌کردیم و دشمن و دشمنی را در سکوت مولد با کار و تلاش و توسعه، پاسخ می‌دادیم و به آینده‌سازان میدان و فرصت حضور داده می‌شد.
دراین‌باره سعدی، شاعر جهان‌دیده، عالم جامعه‌شناس و خردمندی دقیق و عمیق به مفاهیم کلام، در رابطه با تدبیر در پیکار با حریف چنین می‌سراید و اندرز می‌دهد تا دچار ندامت نشویم. / چو کردی با کلوخ‌انداز پیکار- به نادانی سر خود را شکستی.
قطعا این رویکرد با اهداف توسعه سازگار نبوده و سری که سودای سالاری دارد، شایسته نخواهد بود تا با تنش‌آفرینی و رجزخوانی‌های بی‌اساس و غیرضرور خود را درگیر درمان‌های بی‌جواب کند و فرصت‌سوزی‌های دوران بهبود یا توقف هدف‌های پیش‌رو را در پی داشته باشد که نهایت خواست و نقشه‌های دشمنان است.
درحالی‌که با پیشگیری، تدبیر و تعمق کافی، امکان انتخاب راه‌های بهتری وجود داشته و دارد و بسیار عجیب می‌نماید که ماحصل عملکرد تندروی‌ها با رفتارهای عجولانه و احساساتی، دقیقا منطبق با اهداف و برنامه‌های دشمن در جهت تضییع حقوق و تیرگی آینده مردم رقم می‌خورد و دشمن را برای حفظ و دوام این روند خودویرانگری تشویق می‌کند تا با کارکردهای هزینه‌بر شتاب بخشد که وجه غالب آن، سوءمدیریت و بی‌توجهی به شرایط احراز شغل در بازارهای کاملا انحصاری است و ناپایداری توسعه را به‌دنبال دارد. دراین‌راستا برای عبور از وضع موجود، هفت‌سین توسعه در سال 94 پیشنهاد می‌شود تا انشاءالله اهلیت خواص بر جاه‌طلبی آنها فائق‌ آید:
1- سلامت‌محوری و شفافیت‌طلبی با اعتباربخشیدن به پاک‌دستی و صداقت در تمامی امور براساس ضابطه‌گرایی و قاعده‌پذیری مبتنی بر امکان‌سنجی شرایط توفیق عملکرد مدیریت کشور.
2- سرمایه‌گذاری و آینده‌نگری با برنامه‌ریزی و نگاه بلندمدت مبتنی بر تولید ملی با استفاده از توان کارآفرینان و طراحان اقتصاد ملی.
3-سمت‌شناسی و جهت‌یابی با بهره‌گیری از خروجی واحدهای تحقیق و توسعه (R&D) و بازخوردگیری و اصلاح عملکرد در راستای اهداف ازپیش تدوین‌شده در برنامه‌های توسعه ملی.
4- سوارکاری و فرصت‌یابی یا مهارت‌آموزی و یادگیری استفاده از مرکب زمان و مقابله با سوء مدیریت در تمامی مراحل گردش کار توسعه اقتصادی با اتکا به مواضع اقتصاد مقاومتی.
5- سیستمی کارکردن و سازماندهی و ساماندهی نیازها و بهادادن به مشارکت عقلا و اندیشه‌ورزان دلسوز جامعه.
6-سواد‌پذیری و علم‌گرایی یا دانش‌محوری و استقبال از یافته‌های علوم انسانی در کنار علوم‌وفنون مهندسی و پزشکی و تشویق استعدادها به ادامه تحصیل در گرایش‌های علوم انسانی در جهت حذف انحصارات رابطه‌مدار.
7- سلاح‌جویی توسعه با انتخاب ابزارهای مناسب و مسلح و مجهزشدن به روش‌های نوین و تکنولوژی پیشرفته و کارآمد در رسیدن به اهداف توسعه ملی.

توهم بی‌بنیاد و تخیلات آشفته و آغشته به منیت رهاشده در فضای تقابل، کمتر از یک دهه، مبانی و پشتوانه‌های توسعه را تخریب و اقتدار تولید را تضعیف و تهدیدی مهلک و هائل را بر نسل‌های آینده تحمیل کرد و با شعارهای تهی از تدبیر و تعقل، عصر عصیان بیکاری را بارز و سرانجام و عاقبت تولید و اشتغال را با بحران گسترده و مزمن مواجه کرد و مصرف‌گرایی و روزمرگی را بر تولید و آینده‌نگری غالب و سستی در راه طلب برای رسیدن به رفاه بی‌رنج‌وزحمت را با توزیع پول به کارکردی موفق وانمود کرد که بیان مصادیق تأسف‌بارش را مجالی و مقالی دیگر باید و با این روند بدفرجام، جامعه را در انتظار لقمه‌ای آماده ناکارآمد و غیرمولد و بی‌هدف و سرگردان به بیراهه‌های گمراه‌کننده و سراب‌گونه هدایت کرد که مخاطرات و آسیب‌های آن را نمی‌توان پیش‌بینی کرد و زیان‌های اجتماعی، اقتصادی و تاریخی آن قابل‌محاسبه نیست، زیرا به جای سکوت و تلاش برای کار و تولید به‌منظور رسیدن به استقلال اقتصادی و ثبات و امنیت اشتغال ماندگار، با شعارها و گفتارهای تحریک‌آمیز، دشمن را به ستیزه‌جویی و جسارت تشویق و به حریم خود نزدیک کرد و منابع و منافع ملی را آسیب‌پذیرتر ساخت تا افکارعمومی را علیه منافع ما در جوامع هدف و حامیان تحریف‌شده تحریک و راه‌های رسیدن به مطامع خود را هموار کنند.
آیا بهتر و سنجیده‌تر نبود که تمام توان و امکانات خود را در جست‌وجوی منافع بیشتر در حوزه نفوذ وسیع‌تر تجهیز کرده و در جغرافیای سیاسی و اقتصادی، خود را با شوروشوق برای استقلال مبتنی بر تولید و اشتغال آماده مقابله با تهدیدهای پیش‌رو می‌کردیم و دشمن و دشمنی را در سکوت مولد با کار و تلاش و توسعه، پاسخ می‌دادیم و به آینده‌سازان میدان و فرصت حضور داده می‌شد.
دراین‌باره سعدی، شاعر جهان‌دیده، عالم جامعه‌شناس و خردمندی دقیق و عمیق به مفاهیم کلام، در رابطه با تدبیر در پیکار با حریف چنین می‌سراید و اندرز می‌دهد تا دچار ندامت نشویم. / چو کردی با کلوخ‌انداز پیکار- به نادانی سر خود را شکستی.
قطعا این رویکرد با اهداف توسعه سازگار نبوده و سری که سودای سالاری دارد، شایسته نخواهد بود تا با تنش‌آفرینی و رجزخوانی‌های بی‌اساس و غیرضرور خود را درگیر درمان‌های بی‌جواب کند و فرصت‌سوزی‌های دوران بهبود یا توقف هدف‌های پیش‌رو را در پی داشته باشد که نهایت خواست و نقشه‌های دشمنان است.
درحالی‌که با پیشگیری، تدبیر و تعمق کافی، امکان انتخاب راه‌های بهتری وجود داشته و دارد و بسیار عجیب می‌نماید که ماحصل عملکرد تندروی‌ها با رفتارهای عجولانه و احساساتی، دقیقا منطبق با اهداف و برنامه‌های دشمن در جهت تضییع حقوق و تیرگی آینده مردم رقم می‌خورد و دشمن را برای حفظ و دوام این روند خودویرانگری تشویق می‌کند تا با کارکردهای هزینه‌بر شتاب بخشد که وجه غالب آن، سوءمدیریت و بی‌توجهی به شرایط احراز شغل در بازارهای کاملا انحصاری است و ناپایداری توسعه را به‌دنبال دارد. دراین‌راستا برای عبور از وضع موجود، هفت‌سین توسعه در سال 94 پیشنهاد می‌شود تا انشاءالله اهلیت خواص بر جاه‌طلبی آنها فائق‌ آید:
1- سلامت‌محوری و شفافیت‌طلبی با اعتباربخشیدن به پاک‌دستی و صداقت در تمامی امور براساس ضابطه‌گرایی و قاعده‌پذیری مبتنی بر امکان‌سنجی شرایط توفیق عملکرد مدیریت کشور.
2- سرمایه‌گذاری و آینده‌نگری با برنامه‌ریزی و نگاه بلندمدت مبتنی بر تولید ملی با استفاده از توان کارآفرینان و طراحان اقتصاد ملی.
3-سمت‌شناسی و جهت‌یابی با بهره‌گیری از خروجی واحدهای تحقیق و توسعه (R&D) و بازخوردگیری و اصلاح عملکرد در راستای اهداف ازپیش تدوین‌شده در برنامه‌های توسعه ملی.
4- سوارکاری و فرصت‌یابی یا مهارت‌آموزی و یادگیری استفاده از مرکب زمان و مقابله با سوء مدیریت در تمامی مراحل گردش کار توسعه اقتصادی با اتکا به مواضع اقتصاد مقاومتی.
5- سیستمی کارکردن و سازماندهی و ساماندهی نیازها و بهادادن به مشارکت عقلا و اندیشه‌ورزان دلسوز جامعه.
6-سواد‌پذیری و علم‌گرایی یا دانش‌محوری و استقبال از یافته‌های علوم انسانی در کنار علوم‌وفنون مهندسی و پزشکی و تشویق استعدادها به ادامه تحصیل در گرایش‌های علوم انسانی در جهت حذف انحصارات رابطه‌مدار.
7- سلاح‌جویی توسعه با انتخاب ابزارهای مناسب و مسلح و مجهزشدن به روش‌های نوین و تکنولوژی پیشرفته و کارآمد در رسیدن به اهداف توسعه ملی.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.