|

محاکمه یک خائن

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

هوتزوچن دیگر یک زن کنارگذاشته‌شده بود. تنها ارتباطش با او، کودکانی بودند که آنها را هم از دست داده بود؛ پسربچه‌ای که یک سال نشده مرد و دختربچه‌ای که او را در راه گذاشته بود. این طلاق او را دچار فروپاشی عصبی کرد، تاآنجا‌که مقامات محلی تصمیم گرفتند او را به تیمارستان انتقال دهند. آیا این تصمیمی بود که مائو گرفته بود؟! بعد از 10 سال که از این ماجرا گذشت، در سال 1947، مائو دخالت کرد تا او را به چین بازگرداند. هوتزوچن خیلی رنج کشیده بود و امکان نداشت از آن بیماری خلاصی پیدا کند. تا پایان عمر این باور را داشت که پزشکان مائو می‌خواستند او را مسموم کنند.
«قاضی: ساکت شو!
جیانگ چینگ: این حق من است که تو را متهم کنم. من چنین حقی دارم.
لیوموشا: خفه‌شو. پست‌فطرت!
قاضی: خانم جیانگ چینگ. شما متهم هستید. فورا ساکت شوید.
جیانگ چینگ: من حرف می‌زنم! چه می‌توانی بکنی؟»
پکن، نوامبر سال 1980. دادگاهی که برای یک «باند چهارنفره» تشکیل شده بود، اتفاقی که چین را به‌شدت ملتهب کرد. همهمه حضار در دادگاه بلند بود. رئیس دادگاه در همان حال که زنگ کوچکی را به صدا درمی‌آورد، تلاش کرد دوباره آرامش را به دادگاه برگرداند. صدای کف‌زدن‌ها همچنان شنیده می‌شد. متهم جیانگ چینگ قوی بود و تسلیم نمی‌شد. یکی از قاضیان با مشت بر روی میز کوبید.
جیانگ چینگ: «من مخالفم. این شما هستید که مرتکب جنایت شدید [... ] حالا همه خائنان و جاسوسان را اینجا آورده‌اید تا شهادت بدهند. این مسئله برای من هیچ اهمیتی ندارد».
لیائو شائوچی پیش‌تر آمد تا در برابر قضات بایستد. او تنها فرد زنده و ازجمله نویسندگانی بود که در سال‌ 1960 به خود جرئت دادند تا به صورتی علنی از مائو بازخواست کنند. او، جیانگ چینگ را متهم به کشتار تعداد زیادی از کادرها و اهالی پکن می‌کرد. همچنین مدعی شد او تعداد زیادی از بی‌گناهان را بازداشت کرده است. می‌گفت: «من در صفوف این حزب رشد کرده و بزرگ شدم. حتی یک روز به اندازه یک بند انگشت از خطی که اداره من تعیین کرده بود، منحرف نشدم. حتی یک روز در زندگی‌ام... جیانگ چینگ داستان دروغی را درباره من سرهم کرد؛ داستانی که مبتنی بر ادعاهای باطلی بود. به این دلیل من سه سال زندانی شدم. سه سال دیگر را هم به روستا تبعید شدم تا با کارکردن ادب شوم. در زندان به شکل وحشیانه‌ای شکنجه شدم» سپس به‌شدت زد زیر گریه!
دو پلیس مسلح با لباس نظامی‌شان جیانگ چینگ را در محاصره خود داشتند. بااین‌حال، او پیوسته به تمسخر لبخند می‌زد. سرش را بالا گرفته بود. چشمانش اطراف سالن را می‌کاوید. حدود 880 نفر در سالن حضور داشتند، به‌اضافه 70 حقوق‌دان که بر سکوی مخصوص نشسته بودند. مردم آمده بودند تا بزرگ‌ترین دادگاه در تاریخ چین جدید را ملاحظه کنند. همه یقین داشتند که او دارد مسخره‌شان می‌کند.
در چهره‌اش، این تحقیر جماعت کاملا مشهود بود. همچنین خرسندی‌اش را نسبت به اینکه آخرین فرصت به او داده شده است تا انتقام بگیرد. این او بود که مجبور شد 30 سال انتظار بکشد. کسی که سال‌ها در کنار مائو بود و حالا آمده بود تا چهره آن زن شهید و انقلابی، هوتزوچن را که در گذشته همسرش به آن افتخار می‌کرد، پاک کند. کسی که مجبور بود به‌دلیل تمام‌شدن تاریخ مصرفش در سایه بماند. این برای دومین‌بار بود که به صحنه می‌آمد تا نقش بزرگ خودش را در آخرین پرده بازی کند.
از زمان شروع دادگاه، قضات دریافتند که آنها یک حیوان وحشی را از قفس بیرون آورده و به او فرصت داده‌اند تا به‌صورتی مستقیم از تمام صفحات تلویزیون‌های جهان فریاد بزند! به این هنرپیشه سابق نمایش‌نامه «سیب آبی»، بیشترین مخاطبی را که در زندگی آرزو داشت اهدا کرده بودند. ده‌ها میلیون نفر در سراسر جهان در آخرین نقش‌آفرینی او حضور داشتند؛ پس او باید نقش خود را به‌خوبی بازی می‌کرد.
بااین‌حال، اتهاماتی که علیه او به کار گرفته شد درهم‌کوبنده بود. باند چینگ که مخالف جریان انقلاب معرفی شدند در آن دست داشتند: دام‌گذاشتن برای رهبران حزب و دولتمردان و کشتن آنها، توطئه برای براندازی قدرت سیاسی کشور، کشتن و سرکوب تعداد زیادی از کادرها و عموم مردم. همچنین در دادگاه به قربانی‌شدن دوهزارو 600 نفر از هنرمندان و نویسندگان اشاره شد. یا 142 هزار نفر دیگر در حوزه‌های آموزشی و 53 هزار نفر در حوزه‌های علمی و فناوری، 500 نفر در حوزه‌های پزشکی، 13 هزار نفر چینی در خارج از کشور. تنها قرائت اتهامات او، سه ساعت طول کشید، اما جیانگ چینگ به این کیفرخواست بی‌اعتنا بود و حتی در جریان آن می‌خواست از سالن خارج شود.

ادامه دارد...

هوتزوچن دیگر یک زن کنارگذاشته‌شده بود. تنها ارتباطش با او، کودکانی بودند که آنها را هم از دست داده بود؛ پسربچه‌ای که یک سال نشده مرد و دختربچه‌ای که او را در راه گذاشته بود. این طلاق او را دچار فروپاشی عصبی کرد، تاآنجا‌که مقامات محلی تصمیم گرفتند او را به تیمارستان انتقال دهند. آیا این تصمیمی بود که مائو گرفته بود؟! بعد از 10 سال که از این ماجرا گذشت، در سال 1947، مائو دخالت کرد تا او را به چین بازگرداند. هوتزوچن خیلی رنج کشیده بود و امکان نداشت از آن بیماری خلاصی پیدا کند. تا پایان عمر این باور را داشت که پزشکان مائو می‌خواستند او را مسموم کنند.
«قاضی: ساکت شو!
جیانگ چینگ: این حق من است که تو را متهم کنم. من چنین حقی دارم.
لیوموشا: خفه‌شو. پست‌فطرت!
قاضی: خانم جیانگ چینگ. شما متهم هستید. فورا ساکت شوید.
جیانگ چینگ: من حرف می‌زنم! چه می‌توانی بکنی؟»
پکن، نوامبر سال 1980. دادگاهی که برای یک «باند چهارنفره» تشکیل شده بود، اتفاقی که چین را به‌شدت ملتهب کرد. همهمه حضار در دادگاه بلند بود. رئیس دادگاه در همان حال که زنگ کوچکی را به صدا درمی‌آورد، تلاش کرد دوباره آرامش را به دادگاه برگرداند. صدای کف‌زدن‌ها همچنان شنیده می‌شد. متهم جیانگ چینگ قوی بود و تسلیم نمی‌شد. یکی از قاضیان با مشت بر روی میز کوبید.
جیانگ چینگ: «من مخالفم. این شما هستید که مرتکب جنایت شدید [... ] حالا همه خائنان و جاسوسان را اینجا آورده‌اید تا شهادت بدهند. این مسئله برای من هیچ اهمیتی ندارد».
لیائو شائوچی پیش‌تر آمد تا در برابر قضات بایستد. او تنها فرد زنده و ازجمله نویسندگانی بود که در سال‌ 1960 به خود جرئت دادند تا به صورتی علنی از مائو بازخواست کنند. او، جیانگ چینگ را متهم به کشتار تعداد زیادی از کادرها و اهالی پکن می‌کرد. همچنین مدعی شد او تعداد زیادی از بی‌گناهان را بازداشت کرده است. می‌گفت: «من در صفوف این حزب رشد کرده و بزرگ شدم. حتی یک روز به اندازه یک بند انگشت از خطی که اداره من تعیین کرده بود، منحرف نشدم. حتی یک روز در زندگی‌ام... جیانگ چینگ داستان دروغی را درباره من سرهم کرد؛ داستانی که مبتنی بر ادعاهای باطلی بود. به این دلیل من سه سال زندانی شدم. سه سال دیگر را هم به روستا تبعید شدم تا با کارکردن ادب شوم. در زندان به شکل وحشیانه‌ای شکنجه شدم» سپس به‌شدت زد زیر گریه!
دو پلیس مسلح با لباس نظامی‌شان جیانگ چینگ را در محاصره خود داشتند. بااین‌حال، او پیوسته به تمسخر لبخند می‌زد. سرش را بالا گرفته بود. چشمانش اطراف سالن را می‌کاوید. حدود 880 نفر در سالن حضور داشتند، به‌اضافه 70 حقوق‌دان که بر سکوی مخصوص نشسته بودند. مردم آمده بودند تا بزرگ‌ترین دادگاه در تاریخ چین جدید را ملاحظه کنند. همه یقین داشتند که او دارد مسخره‌شان می‌کند.
در چهره‌اش، این تحقیر جماعت کاملا مشهود بود. همچنین خرسندی‌اش را نسبت به اینکه آخرین فرصت به او داده شده است تا انتقام بگیرد. این او بود که مجبور شد 30 سال انتظار بکشد. کسی که سال‌ها در کنار مائو بود و حالا آمده بود تا چهره آن زن شهید و انقلابی، هوتزوچن را که در گذشته همسرش به آن افتخار می‌کرد، پاک کند. کسی که مجبور بود به‌دلیل تمام‌شدن تاریخ مصرفش در سایه بماند. این برای دومین‌بار بود که به صحنه می‌آمد تا نقش بزرگ خودش را در آخرین پرده بازی کند.
از زمان شروع دادگاه، قضات دریافتند که آنها یک حیوان وحشی را از قفس بیرون آورده و به او فرصت داده‌اند تا به‌صورتی مستقیم از تمام صفحات تلویزیون‌های جهان فریاد بزند! به این هنرپیشه سابق نمایش‌نامه «سیب آبی»، بیشترین مخاطبی را که در زندگی آرزو داشت اهدا کرده بودند. ده‌ها میلیون نفر در سراسر جهان در آخرین نقش‌آفرینی او حضور داشتند؛ پس او باید نقش خود را به‌خوبی بازی می‌کرد.
بااین‌حال، اتهاماتی که علیه او به کار گرفته شد درهم‌کوبنده بود. باند چینگ که مخالف جریان انقلاب معرفی شدند در آن دست داشتند: دام‌گذاشتن برای رهبران حزب و دولتمردان و کشتن آنها، توطئه برای براندازی قدرت سیاسی کشور، کشتن و سرکوب تعداد زیادی از کادرها و عموم مردم. همچنین در دادگاه به قربانی‌شدن دوهزارو 600 نفر از هنرمندان و نویسندگان اشاره شد. یا 142 هزار نفر دیگر در حوزه‌های آموزشی و 53 هزار نفر در حوزه‌های علمی و فناوری، 500 نفر در حوزه‌های پزشکی، 13 هزار نفر چینی در خارج از کشور. تنها قرائت اتهامات او، سه ساعت طول کشید، اما جیانگ چینگ به این کیفرخواست بی‌اعتنا بود و حتی در جریان آن می‌خواست از سالن خارج شود.

ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.