|

همچنان گرسنه

جو مین پارک . ستون‌نویس رویترز

خبر‌ها تأکید می‌کنند رهبر جوان کره‌شمالی درنظر دارد اقتصاد فروپاشیده این کشور را اصلاح کند؛ اصلاحاتی که نخستین اثر خود را در‌‌‌ همان روزهای نخست برجا گذاشت و قیمت برنج را چنان افزایش داد که اکنون اکثر خانواده‌ها توان خریدن حتی کیلویی از آن را ندارند. مسئله‌ای که اکنون کاملا مشخص است، آن است «کیم‌جونگ‌اون» توان مقابله با افزایش قیمت‌ها را ندارد، چراکه حتی صندوق‌ ذخیره پیونگ‌یانگ نیز خالی‌تر از گذشته است. همچنین این مسئله نشان می‌دهد شرایط اقتصادی بسیار بحرانی است و من احساس می‌کنم که به نقطه حساسی رسیده و این رهبر جوان به‌خوبی می‌داند که بدون اصلاحات یا گشودن در‌های این کشور، پایانی برای تنها کشور کمونیستی جهان رقم خواهد خورد. او و اطرافیانش می‌گویند احتکار برنج، قیمت این محصول را افزایش داده است و اصلاحات می‌تواند رونق و سود را به کشور بازگرداند، اما آنان به‌خوبی آگاه هستند پیونگ‌یانگ دیگر قادر نیست در قبال فشارهای بین‌المللی ایستادگی کند و به باور من، کیم جوان از زمانی که قدرت را به دست گرفته، بادقت، حوادث بین‌المللی را تحت نظر دارد و او پس از تصمیم میانمار مبنی بر بازکردن درهایش به سمت کشورهای دیگر، مصمم شد میراث باقی‌مانده از پدرش را فراموش کند؛ هرچند هنوز هیچ‌خبری درباره بهبود شرایط منتشر نشده و هنوز در بسیاری بخش‌ها، هیچ‌نرمشی دیده نشده است. از سوی دیگر، با اعمال تحریم‌های بین‌المللی علیه برنامه تسلیحاتی و پافشاری این کشور در اولویت قراردادن تأمین منابع نظامی به جای تأمین مواد غذایی، کل جمعیت این کشور تا دهه‌های آینده همچنان در لبه پرتگاه قحطی قرار دارد. ارائه این تصویر از کره، رهبر جوان این کشور را وادار کرده است در مقابل آرزوهای خودش بایستد. به گفته افرادی که به‌تازگی از این کشور بازدید کرده‌اند، رشد فیزیکی مردم متوقف شده است و آنان کوتاه‌تر شده‌اند. همچنین گزارش‌ها حاکی از آن است شهروندان کره‌شمالی همواره با کمبود مواد غذایی روبه‌رو هستند این در حالی است که درحقیقت، مشکل اصلی آنان تولید مواد اولیه نیست، مشکل، منفعت‌طلبی افرادی است که به طبقه بالای جامعه تعلق دارند، زیرا فاصله طبقاتی بین ثروتمندان و فقرا به‌شدت افزایش یافته است. پیون‌گیانگ منابع خوبی در اختیار دارد، اما اکثر مناطق این کشور در شرایط بدی به‌سر می‌برند و قیمت یک کیلو برنج با حقوق یک‌ماهه بسیاری از شهروندان این کشور برابری می‌کند. در چنین شرایطی فرق نمی‌کند که کارمند دولت باشی یا کارگر، در هرصورت باید عصر‌ها نیز برای خود کار دومی دست‌‌وپا کنید. ازهمین‌رو، اکثر مردم این کشور در رستوران‌ها کار می‌کنند یا دست به خریدوفروش‌های جزئی می‌زنند که معمولا سودی در آنها نیست. درهمین‌حال، بسیاری از آنان و حتی مقام‌های عالی‌رتبه، تنها به مرزهای این کشور با چین چشم دوخته‌اند؛ تنها راهی که می‌توان از این شرایط خلاص شد. برخی از تحلیلگران نیز بر این باورند که سران کره‌شمالی می‌ترسند اصلاحات را به‌طورکامل اجرا کنند و ترجیح می‌دهند این کشور فاصله‌ خود را با کشورهای توسعه‌یافته مانند چین، ژاپن و کره‌جنوبی حفظ کند. ازهمین‌رو، اگر قرار باشد اصلاحاتی صورت گیرد، بسیار محدود خواهد بود، چراکه اگر در‌های این کشور به طور کامل باز شود، این رژیم از هم می‌پاشد. از سوی دیگر، مردم به دلیل تجربه سال ۲۰۰۹ میلادی، به رژیم این کشور اعتماد ندارند و می‌ترسند این اقدامات شرایط را از قبل بحرانی‌تر کند.

خبر‌ها تأکید می‌کنند رهبر جوان کره‌شمالی درنظر دارد اقتصاد فروپاشیده این کشور را اصلاح کند؛ اصلاحاتی که نخستین اثر خود را در‌‌‌ همان روزهای نخست برجا گذاشت و قیمت برنج را چنان افزایش داد که اکنون اکثر خانواده‌ها توان خریدن حتی کیلویی از آن را ندارند. مسئله‌ای که اکنون کاملا مشخص است، آن است «کیم‌جونگ‌اون» توان مقابله با افزایش قیمت‌ها را ندارد، چراکه حتی صندوق‌ ذخیره پیونگ‌یانگ نیز خالی‌تر از گذشته است. همچنین این مسئله نشان می‌دهد شرایط اقتصادی بسیار بحرانی است و من احساس می‌کنم که به نقطه حساسی رسیده و این رهبر جوان به‌خوبی می‌داند که بدون اصلاحات یا گشودن در‌های این کشور، پایانی برای تنها کشور کمونیستی جهان رقم خواهد خورد. او و اطرافیانش می‌گویند احتکار برنج، قیمت این محصول را افزایش داده است و اصلاحات می‌تواند رونق و سود را به کشور بازگرداند، اما آنان به‌خوبی آگاه هستند پیونگ‌یانگ دیگر قادر نیست در قبال فشارهای بین‌المللی ایستادگی کند و به باور من، کیم جوان از زمانی که قدرت را به دست گرفته، بادقت، حوادث بین‌المللی را تحت نظر دارد و او پس از تصمیم میانمار مبنی بر بازکردن درهایش به سمت کشورهای دیگر، مصمم شد میراث باقی‌مانده از پدرش را فراموش کند؛ هرچند هنوز هیچ‌خبری درباره بهبود شرایط منتشر نشده و هنوز در بسیاری بخش‌ها، هیچ‌نرمشی دیده نشده است. از سوی دیگر، با اعمال تحریم‌های بین‌المللی علیه برنامه تسلیحاتی و پافشاری این کشور در اولویت قراردادن تأمین منابع نظامی به جای تأمین مواد غذایی، کل جمعیت این کشور تا دهه‌های آینده همچنان در لبه پرتگاه قحطی قرار دارد. ارائه این تصویر از کره، رهبر جوان این کشور را وادار کرده است در مقابل آرزوهای خودش بایستد. به گفته افرادی که به‌تازگی از این کشور بازدید کرده‌اند، رشد فیزیکی مردم متوقف شده است و آنان کوتاه‌تر شده‌اند. همچنین گزارش‌ها حاکی از آن است شهروندان کره‌شمالی همواره با کمبود مواد غذایی روبه‌رو هستند این در حالی است که درحقیقت، مشکل اصلی آنان تولید مواد اولیه نیست، مشکل، منفعت‌طلبی افرادی است که به طبقه بالای جامعه تعلق دارند، زیرا فاصله طبقاتی بین ثروتمندان و فقرا به‌شدت افزایش یافته است. پیون‌گیانگ منابع خوبی در اختیار دارد، اما اکثر مناطق این کشور در شرایط بدی به‌سر می‌برند و قیمت یک کیلو برنج با حقوق یک‌ماهه بسیاری از شهروندان این کشور برابری می‌کند. در چنین شرایطی فرق نمی‌کند که کارمند دولت باشی یا کارگر، در هرصورت باید عصر‌ها نیز برای خود کار دومی دست‌‌وپا کنید. ازهمین‌رو، اکثر مردم این کشور در رستوران‌ها کار می‌کنند یا دست به خریدوفروش‌های جزئی می‌زنند که معمولا سودی در آنها نیست. درهمین‌حال، بسیاری از آنان و حتی مقام‌های عالی‌رتبه، تنها به مرزهای این کشور با چین چشم دوخته‌اند؛ تنها راهی که می‌توان از این شرایط خلاص شد. برخی از تحلیلگران نیز بر این باورند که سران کره‌شمالی می‌ترسند اصلاحات را به‌طورکامل اجرا کنند و ترجیح می‌دهند این کشور فاصله‌ خود را با کشورهای توسعه‌یافته مانند چین، ژاپن و کره‌جنوبی حفظ کند. ازهمین‌رو، اگر قرار باشد اصلاحاتی صورت گیرد، بسیار محدود خواهد بود، چراکه اگر در‌های این کشور به طور کامل باز شود، این رژیم از هم می‌پاشد. از سوی دیگر، مردم به دلیل تجربه سال ۲۰۰۹ میلادی، به رژیم این کشور اعتماد ندارند و می‌ترسند این اقدامات شرایط را از قبل بحرانی‌تر کند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.