بانوی اول انقلاب
دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری
شش ماه بعد از این راهپیمایی خستهکننده به سمت جنوب بود که هوتزوچن چیزی را برای برطرفکردن اندوه خود پیدا کرد. بهصورت پرستاری درآمد که در حد امکان به بیماران رسیدگی کرده و آنها را مداوا میکرد. دلجویی از اطرافیان موجب کاهش دردهای او میشد، اما این فرصت چندان دوامی نداشت. تقریبا نیمههای ماه آوریل بود که در تاریکی ظلمات سه پرنده وابسته به حزب ناسیونالیست چین آمدند و آتش مسلسلها آسمان را شکافت. هوتزوچن زیر این گلوله بارانها دوید تا به یک افسر مجروح کمک کند. اما کمی بعد خود نیز با خونش گلگون شد زیرا آن پرستار تازهکار نیز از ناحیه سر و کمر هدف قرار گرفته و بیش از 12 ترکش یک نارنجک به بدنش اصابت کرده بود. یکی از پزشکان با موچین، دانهدانه آنها را درآورد. اما خونریزی همچنان ادامه داشت. فورا وضعیتش را به مائو خبر داد، اما درهمانحال احساس کرد او حاضر نخواهد شد. درعینحال، مائو بهمنظور مراعات حالش پزشک مخصوص خود را به همراه دو نفر باربر فرستاد تا او را منتقل کنند. درنهایت، وضعیت خطیر همسرش را دریافت و بعد از سه روز او را برگرداند. هوتزوچن دیگر از بیهوشی درآمده بود. اما هنوز نمیتوانست حرف بزند. تلاش کرد هرطور
شده خود را از مرگ نجات دهد، اما بعضی از ترکشها خارج نمیشد. یکی از آنها در سرش بود. چندهفته دیگر گذشت. نزدیک بود بمیرد. تنها شجاعت اسطورهایاش بود که او را در آخرین مرحله وارد راهپیمایی کرد. از شدت درد بیهوش میشد و دوباره به هوش میآمد. در آخرین مراحل آن حرکت شتابنده، یعنی در اکتبر سال 1935 بود که به خانم اول انقلاب شهرت پیدا کرد. مردم دیگر رنجها و محنتهایش را دهانبهدهان روایت میکردند.
سال 1937 بود که حیات دوباره به پیکر کوفته و لهیده هوتزوچن بازگشت. او دوباره حامله شد. کاسه صبرش لبریز شد. 28 سال داشت. نمیخواست از مردی حامله باشد که با او در هیچچیز مشارکت نداشت؛ مردی که او را در راهی دور بر لبه گور رها کرده بود. اما به کجا برود؟ بعد از چندماه فکرکردن، تصمیم خود را گرفت. نزدیک بود در راه بمیرد. دوباره در راه زایمان خواهد کرد. به مائو گفت میخواهد او را ترک کند. اوایل ماه آگوست بود که او را ترک کرد. هوتزوچن به سمت ارومکی در فاصله هزارو 600کیلومتری مشرق رفت گویی میخواست چنان فاصلهای بین خودش و او ایجاد کند که هرگز هوس بازگشت به سرش نزند. مائو نمیتوانست بدون هیچ واکنشی انتخابش را بپذیرد. طبعا کاری برای بازداشتن او از این سفر نکرد. حتی یک کلمه هم درباره آن حرف نزد، اما برای او جعبهای چوبی و سنتی فرستاد که در آن لوازم آرایش بود. آن را یکی از نگهبانان همراهش ساخته بود؛ بهاضافه کاردی میوهخوری و برخی لوازم دیگر که هوتزوچن به آنها احتیاج داشت. دلتنگی و پشیمانی دو ابزار وحشتناک برای تشویق این زن و بازداشتن او از تصمیمش تلقی میشد.
اما او همچنان به سفرش بدون مائو ادامه داد، البته اینبار تنها نبود، زیرا کودکش را نیز بههمراه داشت. راهپیمایی طولانی هوتزوچن او را به اتحاد جماهیر شوروی کشاند؛ جاییکه درنهایت توانست پزشک خوبی پیدا کرده و ترکشهایی را که هنوز در بدنش بود، خارج کند. اقامتش در مسکو موجب تحرک تازهای نشد، بلکه فروپاشی و یأس بهدنبال داشت. کودکی که اندکی بعد از اقامت در مسکو به دنیا آورد، کمی شبیه پدرش بود. هوتزوچن این مطلب را برای مائو نوشت و او را باخبر کرد، اما آن کودک بلافاصله از بیماری التهاب ریه مرد، طوریکه حتی برای نخستین سال تولدش کسی جشن نگرفت.
دوست کسی است که پیوسته جلوی ضربههای کوبنده را میگیرد. هوتزوچن در مسکو با چینیهای دیگر تماس گرفت. آنها به روسی حرف نمیزدند و باید کسی از روزنامههای شوروی چیزهایی را به زبان خودشان قرائت میکرد. یک روز این مترجم سرخود مقالهای را به قلم «رومن کارمن»، هنرمند سینماگر روسی، قرائت کرد که بهتازگی با مائو دیدار کرده بود. نویسنده گفته بود مائو بههمراه «همسرش» او را در نور مهتاب به خانه بردند. همسرش؟ کدام همسرش؟ وقتی هوتزوچن این کلمات را شنید همهچیز در درونش فروریخت. سرنوشت او نیز تکرار همان سرنوشت کایهای شده بود...
شادابی و سرزندگیاش را دیگر کاملا از دست داد. بعد از خواب، از اشتهایش نیز کاسته شد. تنها یک امید برای او باقی مانده بود: شاید مائو به طرفش بیاید؟ اما وقتی آن نامه را از همسرش دریافت کرد، چه حالی داشت. لحن آن به گونهای نبود که خواستار احیای دوباره روابط باشد. در آن نامه بهصورتی خلاصه فسخ ازدواجشان اعلام شده بود: «از امروز به بعد دیگر ما فقط دو رفیق هستیم»!
ادامه دارد...
شش ماه بعد از این راهپیمایی خستهکننده به سمت جنوب بود که هوتزوچن چیزی را برای برطرفکردن اندوه خود پیدا کرد. بهصورت پرستاری درآمد که در حد امکان به بیماران رسیدگی کرده و آنها را مداوا میکرد. دلجویی از اطرافیان موجب کاهش دردهای او میشد، اما این فرصت چندان دوامی نداشت. تقریبا نیمههای ماه آوریل بود که در تاریکی ظلمات سه پرنده وابسته به حزب ناسیونالیست چین آمدند و آتش مسلسلها آسمان را شکافت. هوتزوچن زیر این گلوله بارانها دوید تا به یک افسر مجروح کمک کند. اما کمی بعد خود نیز با خونش گلگون شد زیرا آن پرستار تازهکار نیز از ناحیه سر و کمر هدف قرار گرفته و بیش از 12 ترکش یک نارنجک به بدنش اصابت کرده بود. یکی از پزشکان با موچین، دانهدانه آنها را درآورد. اما خونریزی همچنان ادامه داشت. فورا وضعیتش را به مائو خبر داد، اما درهمانحال احساس کرد او حاضر نخواهد شد. درعینحال، مائو بهمنظور مراعات حالش پزشک مخصوص خود را به همراه دو نفر باربر فرستاد تا او را منتقل کنند. درنهایت، وضعیت خطیر همسرش را دریافت و بعد از سه روز او را برگرداند. هوتزوچن دیگر از بیهوشی درآمده بود. اما هنوز نمیتوانست حرف بزند. تلاش کرد هرطور
شده خود را از مرگ نجات دهد، اما بعضی از ترکشها خارج نمیشد. یکی از آنها در سرش بود. چندهفته دیگر گذشت. نزدیک بود بمیرد. تنها شجاعت اسطورهایاش بود که او را در آخرین مرحله وارد راهپیمایی کرد. از شدت درد بیهوش میشد و دوباره به هوش میآمد. در آخرین مراحل آن حرکت شتابنده، یعنی در اکتبر سال 1935 بود که به خانم اول انقلاب شهرت پیدا کرد. مردم دیگر رنجها و محنتهایش را دهانبهدهان روایت میکردند.
سال 1937 بود که حیات دوباره به پیکر کوفته و لهیده هوتزوچن بازگشت. او دوباره حامله شد. کاسه صبرش لبریز شد. 28 سال داشت. نمیخواست از مردی حامله باشد که با او در هیچچیز مشارکت نداشت؛ مردی که او را در راهی دور بر لبه گور رها کرده بود. اما به کجا برود؟ بعد از چندماه فکرکردن، تصمیم خود را گرفت. نزدیک بود در راه بمیرد. دوباره در راه زایمان خواهد کرد. به مائو گفت میخواهد او را ترک کند. اوایل ماه آگوست بود که او را ترک کرد. هوتزوچن به سمت ارومکی در فاصله هزارو 600کیلومتری مشرق رفت گویی میخواست چنان فاصلهای بین خودش و او ایجاد کند که هرگز هوس بازگشت به سرش نزند. مائو نمیتوانست بدون هیچ واکنشی انتخابش را بپذیرد. طبعا کاری برای بازداشتن او از این سفر نکرد. حتی یک کلمه هم درباره آن حرف نزد، اما برای او جعبهای چوبی و سنتی فرستاد که در آن لوازم آرایش بود. آن را یکی از نگهبانان همراهش ساخته بود؛ بهاضافه کاردی میوهخوری و برخی لوازم دیگر که هوتزوچن به آنها احتیاج داشت. دلتنگی و پشیمانی دو ابزار وحشتناک برای تشویق این زن و بازداشتن او از تصمیمش تلقی میشد.
اما او همچنان به سفرش بدون مائو ادامه داد، البته اینبار تنها نبود، زیرا کودکش را نیز بههمراه داشت. راهپیمایی طولانی هوتزوچن او را به اتحاد جماهیر شوروی کشاند؛ جاییکه درنهایت توانست پزشک خوبی پیدا کرده و ترکشهایی را که هنوز در بدنش بود، خارج کند. اقامتش در مسکو موجب تحرک تازهای نشد، بلکه فروپاشی و یأس بهدنبال داشت. کودکی که اندکی بعد از اقامت در مسکو به دنیا آورد، کمی شبیه پدرش بود. هوتزوچن این مطلب را برای مائو نوشت و او را باخبر کرد، اما آن کودک بلافاصله از بیماری التهاب ریه مرد، طوریکه حتی برای نخستین سال تولدش کسی جشن نگرفت.
دوست کسی است که پیوسته جلوی ضربههای کوبنده را میگیرد. هوتزوچن در مسکو با چینیهای دیگر تماس گرفت. آنها به روسی حرف نمیزدند و باید کسی از روزنامههای شوروی چیزهایی را به زبان خودشان قرائت میکرد. یک روز این مترجم سرخود مقالهای را به قلم «رومن کارمن»، هنرمند سینماگر روسی، قرائت کرد که بهتازگی با مائو دیدار کرده بود. نویسنده گفته بود مائو بههمراه «همسرش» او را در نور مهتاب به خانه بردند. همسرش؟ کدام همسرش؟ وقتی هوتزوچن این کلمات را شنید همهچیز در درونش فروریخت. سرنوشت او نیز تکرار همان سرنوشت کایهای شده بود...
شادابی و سرزندگیاش را دیگر کاملا از دست داد. بعد از خواب، از اشتهایش نیز کاسته شد. تنها یک امید برای او باقی مانده بود: شاید مائو به طرفش بیاید؟ اما وقتی آن نامه را از همسرش دریافت کرد، چه حالی داشت. لحن آن به گونهای نبود که خواستار احیای دوباره روابط باشد. در آن نامه بهصورتی خلاصه فسخ ازدواجشان اعلام شده بود: «از امروز به بعد دیگر ما فقط دو رفیق هستیم»!
ادامه دارد...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.