|

«حسین قندی» استاد روزنامه‌نگاری درگذشت

شرق: «هروقت یکی از حاضران کلاس مطلبی تند می‌نوشت و تأیید نمی‌شد و بعد خطاب به او می‌گفت: «پس استاد رسالت روزنامه‌نگاری چه می‌شود؟»، جواب می‌داد: «بعد از رسالت، مجیدیه و بعد از آن هم تهرانپارس است» و با لبخندی که صدای خفه خنده‌ای را هم همراه داشت، ادامه می‌داد: «روزنامه‌نگار که کارش این نیست. روزنامه‌نگار که بیانیه نمی‌دهد، روزنامه‌نگار اطلاع‌رسانی می‌کند. همین». این روایت یکی از خاطرات دانشجویان حسین قندی، استاد روزنامه‌نگاری و روزنامه‌نگار پیشکسوت درباره اوست. در دو روز اخیر، پس از مرگ حسین قندی، شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌های کشور از خاطرات خبرنگاران و دانشجویانش درباره او پر شده است. قندی در حالی‌که بر اثر سکته مغزی به کما رفته بود، روز پنجشنبه در ۶۴ سالگی در بیمارستان غیاثی دارفانی را وداع گفت. ویژه‌ترین مهارت استاد حسین قندی را انتخاب تیترهای مناسب برای مطالب مطبوعاتی می‌دانند. او مبدع تیترهای کوتاه و دوجمله‌ای بود. قندی از جمله روزنامه‌نگارانی بود که بسیار بر اخلاق روزنامه‌نگاری تأکید می‌کرد. او از اوایل دهه‌ ۵۰ تا اوایل دهه ۹۰ نزدیک به ۴۰سال فعالیت و تدریس روزنامه‌نگاری را در کارنامه خود داشت. قندی متولد اسفند ۱۳۳۰ در سبزوار و بزرگ‌شده تهران بود. سال 1349 دیپلم گرفت و وقتی برای بار دوم در کنکور دانشگاه شرکت کرد، در دو رشته زبان و ادبیات انگلیسی و روزنامه‌نگاری دانشکده علوم ارتباطات اجتماعی قبول شد و روزنامه‌نگاری را انتخاب کرد. قبل از دانشگاه، در یک گروه تحقیقاتی که همان زمان تشکیل شد و قرار بود مطالب روزنامه کیهان را از سال شروع این روزنامه (1321) تا سال (1349) به‌صورت کوتاه و خلاصه چاپ و منتشر کند، مسئولیت خلاصه‌کردن سرمقاله‌ها را برعهده گرفته بود که به گفته خودش این دوره خیلی به وی کمک کرد؛ چراکه در بازشدن ذهنیت روزنامه‌نگارانه و راه‌افتادن قلمش بسیار مؤثر بود. درست بعد از اتمام آن دوره (1351)، مؤسسه کیهان تصمیم به چاپ نشریه‌ای برای دو قاره (آمریکا و اروپا) گرفت و قرار شد کیهان هوایی را همان گروه تحقیقاتی دربیاورد. همان سال اولین شماره آن به سردبیری حسین عدل با همکاری سایر اعضا درآمد و قندی معاون سردبیر شد و علاوه‌برآن، مسئولیت بخش سیاسی نشریه نیز برعهده او گذاشته شد. اولین مطلب وی، سرمقاله‌ای بود درباره روابط ایران و هند که برای کیهان هوایی نوشت. در همان سال‌ها بعدازظهرها هم در تحریریه روزنامه کیهان مشغول به کار بود تا سال 56، بعد از اتمام دوره خدمت به آمریکا رفت و در رشته مدیریت بین‌الملل، کارشناسی‌ارشد گرفت و در سال 58 به ایران برگشت و البته به کیهان هوایی تا سال 1372.
بعد از بازگشت به ایران در روزنامه‌های کیهان، ابرار، اخبار، انتخاب و ... و بالاخره جام‌جم در سمت‌های مختلفی مشغول به کار نویسندگی و ایفای مسئولیت شد. او از اواسط دهه 60 رو به تدریس آورد و سال‌ها تدریس علوم ارتباطات در دانشگاه علامه طباطبایی حاصلش آموزش به صدها خبرنگار و روزنامه‌نگار شاغل در روابط‌عمومی‌ها و رسانه‌های کشور بود که همگی به نیکی از او یاد می‌کنند. قندی به همراه فریدون صدیقی در دوره‌های مختلف کارگاه‌های مختلفی در کشور ازجمله در اهواز، برای آموزش روزنامه‌نگاری راه‌اندازی می‌کردند. او در گفت‌وگویی با روزنامه «شرق» در رابطه با تحریریه‌های استان‌ها بیان کرده بود به واسطه او و دو نفر از دوستانش در خوزستان یک تحریریه تربیت شد و روزنامه «همسایه‌ها» را به عنوان حرفه‌ای‌ترین نشریه در سطح شهرستان‌ها معرفی کرد. قندی یکی از نمونه‌های برجسته روزنامه‌نگاری حرفه‌ای بود. کسی که زندگی‌اش را وقف روزنامه‌نگاری کرده بود و همه زندگی‌اش، چه به لحاظ حرفه‌ای و چه به‌لحاظ عملی با آن پیوند خورده بود. محمدمهدی فرقانی استاد روزنامه‌نگاری در گفت‌وگو با ایسنا از قندی این‌گونه یاد کرده است: «به تمام معنی یک روزنامه‌نگار بود؛ عنوانی که امروز خیلی ارزان شده است و به هرکسی اطلاق می‌شود. این عنوان را در مرحله تکامل حرفه‌ای یک انسان می‌شود اطلاق کرد. روزنامه‌نگار، کسی است که بر همه فنون روزنامه‌نگاری مسلط است و به مسئولیت‌ها و تعهدات این رشته هم پایبند و همه زندگی‌اش با آن پیوند خورده است».دکتر بیژن نفیسی از او به‌عنوان یکی از زبده‌ترین روزنامه‌نگاران ایرانی یاد می‌کند که سعی کرد تئوری و عمل را توأمان در روزنامه‌نگاری ایران به کار گیرد. اگر کسی بتواند تئوری و عمل را نزدیک کند، حقیقتا کار بسیار مهمی انجام داده است که درحقیقت میزان موفقیت در عمل و آموزش را بالا می‌برد و مرحوم قندی در طول فعالیت روزنامه‌نگاری‌اش، این کار را به‌خوبی انجام داد و شاگردانی را تربیت کرد که در حوزه عمل هم بتوانند مباحث تئوریک را پیاده کنند. ازجمله آثار قندی به کتاب روزنامه‌نگاری نوین و مقاله‌نویسی در مطبوعات می‌توان اشاره کرد، ‌کتاب روزنامه‌نگاری تخصصی هم حاصل چندین‌سال تدریس و تجربه حرفه‌ای اوست که گام مؤثری در درک پایه‌ای و مقدماتی از مطبوعات تخصصی، نحوه انتشار و فعالیت ثمربخش برای دانش‌پژوهان ارتباطات و به‌خصوص روزنامه‌نگاران است. تخیل در روزنامه‌نگاری، مقالات ادبیات مطبوعات، آموزش روزنامه‌نگاری، کاریکاتورهای خبری و... هم ازجمله، دیگر آثار قندی است. استاد حسین قندی پس از آنکه در دولت گذشته از تدریس در دانشگاه علامه طباطبایی محروم شد، نزدیک به پنج سال به‌دلیل ابتلا به بیماری نادر مغزی حافظه خود را از دست داد و در کنار خانواده ضمن پیگیری درمان خود، با مشکلات متعددی دست‌وپنجه نرم می‌کرد. قندی همیشه در کلاس‌هایش می‌گفت: «شغل روزنامه‌نگاری هیچ چیزی ندارد، نه پول، نه موقعیت و پست‌ومقام و حتی نه امنیت. این راه را باید با پای پیاده رفت... با پای عشق».مراسم تشییع این استاد برجسته روزنامه‌نگاری کشورمان، امروز شنبه - پنجم اردیبهشت - ساعت 9 صبح از مقابل دفتر مطالعات و برنامه‌ریزی رسانه به نشانی خیابان شهیدبهشتی، خیابان پاکستان، کوچه دوم، شماره 12 برگزار خواهد شد.

شرق: «هروقت یکی از حاضران کلاس مطلبی تند می‌نوشت و تأیید نمی‌شد و بعد خطاب به او می‌گفت: «پس استاد رسالت روزنامه‌نگاری چه می‌شود؟»، جواب می‌داد: «بعد از رسالت، مجیدیه و بعد از آن هم تهرانپارس است» و با لبخندی که صدای خفه خنده‌ای را هم همراه داشت، ادامه می‌داد: «روزنامه‌نگار که کارش این نیست. روزنامه‌نگار که بیانیه نمی‌دهد، روزنامه‌نگار اطلاع‌رسانی می‌کند. همین». این روایت یکی از خاطرات دانشجویان حسین قندی، استاد روزنامه‌نگاری و روزنامه‌نگار پیشکسوت درباره اوست. در دو روز اخیر، پس از مرگ حسین قندی، شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌های کشور از خاطرات خبرنگاران و دانشجویانش درباره او پر شده است. قندی در حالی‌که بر اثر سکته مغزی به کما رفته بود، روز پنجشنبه در ۶۴ سالگی در بیمارستان غیاثی دارفانی را وداع گفت. ویژه‌ترین مهارت استاد حسین قندی را انتخاب تیترهای مناسب برای مطالب مطبوعاتی می‌دانند. او مبدع تیترهای کوتاه و دوجمله‌ای بود. قندی از جمله روزنامه‌نگارانی بود که بسیار بر اخلاق روزنامه‌نگاری تأکید می‌کرد. او از اوایل دهه‌ ۵۰ تا اوایل دهه ۹۰ نزدیک به ۴۰سال فعالیت و تدریس روزنامه‌نگاری را در کارنامه خود داشت. قندی متولد اسفند ۱۳۳۰ در سبزوار و بزرگ‌شده تهران بود. سال 1349 دیپلم گرفت و وقتی برای بار دوم در کنکور دانشگاه شرکت کرد، در دو رشته زبان و ادبیات انگلیسی و روزنامه‌نگاری دانشکده علوم ارتباطات اجتماعی قبول شد و روزنامه‌نگاری را انتخاب کرد. قبل از دانشگاه، در یک گروه تحقیقاتی که همان زمان تشکیل شد و قرار بود مطالب روزنامه کیهان را از سال شروع این روزنامه (1321) تا سال (1349) به‌صورت کوتاه و خلاصه چاپ و منتشر کند، مسئولیت خلاصه‌کردن سرمقاله‌ها را برعهده گرفته بود که به گفته خودش این دوره خیلی به وی کمک کرد؛ چراکه در بازشدن ذهنیت روزنامه‌نگارانه و راه‌افتادن قلمش بسیار مؤثر بود. درست بعد از اتمام آن دوره (1351)، مؤسسه کیهان تصمیم به چاپ نشریه‌ای برای دو قاره (آمریکا و اروپا) گرفت و قرار شد کیهان هوایی را همان گروه تحقیقاتی دربیاورد. همان سال اولین شماره آن به سردبیری حسین عدل با همکاری سایر اعضا درآمد و قندی معاون سردبیر شد و علاوه‌برآن، مسئولیت بخش سیاسی نشریه نیز برعهده او گذاشته شد. اولین مطلب وی، سرمقاله‌ای بود درباره روابط ایران و هند که برای کیهان هوایی نوشت. در همان سال‌ها بعدازظهرها هم در تحریریه روزنامه کیهان مشغول به کار بود تا سال 56، بعد از اتمام دوره خدمت به آمریکا رفت و در رشته مدیریت بین‌الملل، کارشناسی‌ارشد گرفت و در سال 58 به ایران برگشت و البته به کیهان هوایی تا سال 1372.
بعد از بازگشت به ایران در روزنامه‌های کیهان، ابرار، اخبار، انتخاب و ... و بالاخره جام‌جم در سمت‌های مختلفی مشغول به کار نویسندگی و ایفای مسئولیت شد. او از اواسط دهه 60 رو به تدریس آورد و سال‌ها تدریس علوم ارتباطات در دانشگاه علامه طباطبایی حاصلش آموزش به صدها خبرنگار و روزنامه‌نگار شاغل در روابط‌عمومی‌ها و رسانه‌های کشور بود که همگی به نیکی از او یاد می‌کنند. قندی به همراه فریدون صدیقی در دوره‌های مختلف کارگاه‌های مختلفی در کشور ازجمله در اهواز، برای آموزش روزنامه‌نگاری راه‌اندازی می‌کردند. او در گفت‌وگویی با روزنامه «شرق» در رابطه با تحریریه‌های استان‌ها بیان کرده بود به واسطه او و دو نفر از دوستانش در خوزستان یک تحریریه تربیت شد و روزنامه «همسایه‌ها» را به عنوان حرفه‌ای‌ترین نشریه در سطح شهرستان‌ها معرفی کرد. قندی یکی از نمونه‌های برجسته روزنامه‌نگاری حرفه‌ای بود. کسی که زندگی‌اش را وقف روزنامه‌نگاری کرده بود و همه زندگی‌اش، چه به لحاظ حرفه‌ای و چه به‌لحاظ عملی با آن پیوند خورده بود. محمدمهدی فرقانی استاد روزنامه‌نگاری در گفت‌وگو با ایسنا از قندی این‌گونه یاد کرده است: «به تمام معنی یک روزنامه‌نگار بود؛ عنوانی که امروز خیلی ارزان شده است و به هرکسی اطلاق می‌شود. این عنوان را در مرحله تکامل حرفه‌ای یک انسان می‌شود اطلاق کرد. روزنامه‌نگار، کسی است که بر همه فنون روزنامه‌نگاری مسلط است و به مسئولیت‌ها و تعهدات این رشته هم پایبند و همه زندگی‌اش با آن پیوند خورده است».دکتر بیژن نفیسی از او به‌عنوان یکی از زبده‌ترین روزنامه‌نگاران ایرانی یاد می‌کند که سعی کرد تئوری و عمل را توأمان در روزنامه‌نگاری ایران به کار گیرد. اگر کسی بتواند تئوری و عمل را نزدیک کند، حقیقتا کار بسیار مهمی انجام داده است که درحقیقت میزان موفقیت در عمل و آموزش را بالا می‌برد و مرحوم قندی در طول فعالیت روزنامه‌نگاری‌اش، این کار را به‌خوبی انجام داد و شاگردانی را تربیت کرد که در حوزه عمل هم بتوانند مباحث تئوریک را پیاده کنند. ازجمله آثار قندی به کتاب روزنامه‌نگاری نوین و مقاله‌نویسی در مطبوعات می‌توان اشاره کرد، ‌کتاب روزنامه‌نگاری تخصصی هم حاصل چندین‌سال تدریس و تجربه حرفه‌ای اوست که گام مؤثری در درک پایه‌ای و مقدماتی از مطبوعات تخصصی، نحوه انتشار و فعالیت ثمربخش برای دانش‌پژوهان ارتباطات و به‌خصوص روزنامه‌نگاران است. تخیل در روزنامه‌نگاری، مقالات ادبیات مطبوعات، آموزش روزنامه‌نگاری، کاریکاتورهای خبری و... هم ازجمله، دیگر آثار قندی است. استاد حسین قندی پس از آنکه در دولت گذشته از تدریس در دانشگاه علامه طباطبایی محروم شد، نزدیک به پنج سال به‌دلیل ابتلا به بیماری نادر مغزی حافظه خود را از دست داد و در کنار خانواده ضمن پیگیری درمان خود، با مشکلات متعددی دست‌وپنجه نرم می‌کرد. قندی همیشه در کلاس‌هایش می‌گفت: «شغل روزنامه‌نگاری هیچ چیزی ندارد، نه پول، نه موقعیت و پست‌ومقام و حتی نه امنیت. این راه را باید با پای پیاده رفت... با پای عشق».مراسم تشییع این استاد برجسته روزنامه‌نگاری کشورمان، امروز شنبه - پنجم اردیبهشت - ساعت 9 صبح از مقابل دفتر مطالعات و برنامه‌ریزی رسانه به نشانی خیابان شهیدبهشتی، خیابان پاکستان، کوچه دوم، شماره 12 برگزار خواهد شد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.