|

تجهیز کمونیست‌ها

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

وانکا همان کسی بود که کاروانی را برای تجهیز کمونیست‌ها به سلاح، به راه انداخت و خود مدیر نیروهای دفاع محلی شد. مائو بلافاصله شیفته این دختر شده و به عشقش مبتلا شد. ابتدای سال 1928 بود که آن دو به صورت یک «زوج» درآمدند؛ هرچند هیچ مراسمی برای این امر در نظر گرفته نشد. فقط ولیمه‌ای گران‌سنگ دادند که آن را خانم یوآن فراهم کرده بود.
برخلاف «کای-های» که دلدادگی‌اش به مائو دست‌نیافتنی بود، به نظر می‌رسید هوتزوچن از روی عصبانیت با او ازدواج کرده باشد. خواستگاران بسیاری داشت درحالی‌که مائو در آن زمان تقریبا 34 سال داشت. به‌خصوص اینکه هوتزوچن یواشکی جوان دیگری را دوست می‌داشت که «سی دان» نام داشت و کوچک‌ترین برادر مائو به‌شمار می‌رفت. سی ‌دان نیز که از نظر فکری کاملا برجسته بود، به هوتزوچن ابراز علاقه می‌کرد. اما درباره او شائبه‌ای وجود داشت که در نظر آن دختر جوان، تمام ویژگی‌هایش از بین می‌رفت و آن اینکه ابهت یک رهبر را نداشت. هوتزوچن «به کسی نیاز داشت تا در بین محافل سیاسی از او حمایت کند».
در رابطه با مائو، اما این مسائل روشن‌تر بود. از همان اولین دیدار، این چشم‌های هوتزوچن بود که او را تحت‌تأثیر قرار می‌داد. می‌گفت شبیه به «یک جفت‌بلور» بود که با «روح انقلابی‌اش خویشاوندی» داشت. حتی وقتی با او ملاقات کرد، احساس کرد «مثل عسل شیرین است». قبل از هرچیز گونه‌های برجسته‌اش را دید که به چهره‌اش طراوت و تازگی خاصی می‌بخشید.
اندکی بعد از ازدواج‌شان، شایعه‌ای مطرح شد که دهن‌به‌دهن گشت. مسئله تفاوت سنی آن دو و نیز غیبت‌های مکرر مائو، میدان را به سخن‌چینان داد. می‌گفتند شاید هوتزوچن به‌لحاظ جنسی او را تأمین نمی‌کند. او اما زن صادقی بود. به شایعات توجهی نداشت. بیشتر به سراغ تنها فرزند باقی‌مانده‌شان یعنی «لی مین» می‌رفت. از اینکه سه فرزند دیگرش را پی‌درپی از دست داده بود، افسوس می‌خورد. بااین‌حال هوتزوچن به یک زن بیوه خانه‌دار تبدیل نشد. قبل از هرچیز، او نیز مانند همسرش، روحیه‌ای قوی داشت که راه‌حل‌های متوسط را نمی‌پذیرفت. او بعد از یک مشاجره به او گفت: «ما مثل آهن و فولاد هستیم. اگر یکی از ما به‌نفع دیگری کوتاه نیاید، هر دو آسیب خواهیم دید».
شاید تولد یک کودک جدید بتواند ارتباط بین دو زن و شوهر را ترمیم کند. نظام کمونیستی در ابتدای کارش سردرگم بود، مائو هنوز آن مرکزیتی را که در آرزویش بود نداشت. بنابراین باید در حزب از مزاحمت‌های داخلی به‌دور می‌بود تا می‌توانست خودش را به‌عنوان یک رهبر میهنی مطرح کند. در اکتبر سال 1934 بود که هوتزوچن حامله شد. همسرش از آن زمان استفاده کرد تا راهپیمایی طولانی خود را شروع کند؛ همان راهپیمایی‌ای که او را به یک اسطوره تبدیل کرد. سرنوشت انقلاب چین به همین راهپیمایی بستگی داشت که 12 ماه طول کشید و 12هزار کیلومتر را درنوردید. از تمام کسانی که داوطلب این کار شده بودند، تنها 30هزار نفر مرد از بین 130هزار نفر موفق شدند تا آخر همراه شوند.
وقتی این راهپیمایی شروع شد، هوتزوچن در ماه پنجم حاملگی‌اش بود. این وضعیت به او اجازه نمی‌داد تا زمانی طولانی را در کنار مائو باشد. از آن گذشته سوارشدن بر اسب نیز برای او دشوار و حتی خطرناک بود. از ابتدای ماه دسامبر مدتی را در این راهپیمایی شرکت کرد که روی گاری دستی می‌نشست. یعنی در کنار افراد بیمار و 30 زنی بود که جزء همسران حاکمان به‌شمار رفته و جایگاهی بلند داشتند.
در پانزدهم مارس سال 1935 وقتی به روستای کوچکی به نام «شن‌های سفید» رسیدند، وضع‌حمل کرد. هوتزوچن چندساعت از کاروان جدا شد و دختری را به دنیا آورد. دختر خواهرشوهرش نیز او را در این کار کمک کرد. کودک تازه‌متولدشده را با اولین پارچه‌ای که دم‌دست داشت پیچیده و تقدیم او کرد. هرچند ارتش روز را در همان روستا گذراند ولی مائو همسرش را آنجا ندید. به‌سرعت ادامه راهپیمایی از سرگرفته شد. به‌احتمال‌زیاد اینچنین شرایطی، آن کودک را از پا درمی‌آورد. بنابراین هوتزوچن مجبور شد دخترش را بگذارد. او را نزد زنی گذاشت و او را مأمور نگهداری این کودک درمقابل مقداری پول و موادمخدر کرد. آن زن از هوتزوچن خواست پیش از ترک آنجا نامی روی دخترش بگذارد. اما او مخالفت کرد. اندوهی در دل داشت که وصف‌ناپذیر بود. تنها چندروز بعد بود که مائو را ملاقات کرد. کیلومتر‌ها از آنجا دورتر شده بودند. در حالی که می‌گریست، این خبر را به او داد و گفت که بچه را گذاشته است. مائو در پاسخ او تنها گفت: «احسنت. باید همین کار را می‌کردی».

ادامه دارد...

وانکا همان کسی بود که کاروانی را برای تجهیز کمونیست‌ها به سلاح، به راه انداخت و خود مدیر نیروهای دفاع محلی شد. مائو بلافاصله شیفته این دختر شده و به عشقش مبتلا شد. ابتدای سال 1928 بود که آن دو به صورت یک «زوج» درآمدند؛ هرچند هیچ مراسمی برای این امر در نظر گرفته نشد. فقط ولیمه‌ای گران‌سنگ دادند که آن را خانم یوآن فراهم کرده بود.
برخلاف «کای-های» که دلدادگی‌اش به مائو دست‌نیافتنی بود، به نظر می‌رسید هوتزوچن از روی عصبانیت با او ازدواج کرده باشد. خواستگاران بسیاری داشت درحالی‌که مائو در آن زمان تقریبا 34 سال داشت. به‌خصوص اینکه هوتزوچن یواشکی جوان دیگری را دوست می‌داشت که «سی دان» نام داشت و کوچک‌ترین برادر مائو به‌شمار می‌رفت. سی ‌دان نیز که از نظر فکری کاملا برجسته بود، به هوتزوچن ابراز علاقه می‌کرد. اما درباره او شائبه‌ای وجود داشت که در نظر آن دختر جوان، تمام ویژگی‌هایش از بین می‌رفت و آن اینکه ابهت یک رهبر را نداشت. هوتزوچن «به کسی نیاز داشت تا در بین محافل سیاسی از او حمایت کند».
در رابطه با مائو، اما این مسائل روشن‌تر بود. از همان اولین دیدار، این چشم‌های هوتزوچن بود که او را تحت‌تأثیر قرار می‌داد. می‌گفت شبیه به «یک جفت‌بلور» بود که با «روح انقلابی‌اش خویشاوندی» داشت. حتی وقتی با او ملاقات کرد، احساس کرد «مثل عسل شیرین است». قبل از هرچیز گونه‌های برجسته‌اش را دید که به چهره‌اش طراوت و تازگی خاصی می‌بخشید.
اندکی بعد از ازدواج‌شان، شایعه‌ای مطرح شد که دهن‌به‌دهن گشت. مسئله تفاوت سنی آن دو و نیز غیبت‌های مکرر مائو، میدان را به سخن‌چینان داد. می‌گفتند شاید هوتزوچن به‌لحاظ جنسی او را تأمین نمی‌کند. او اما زن صادقی بود. به شایعات توجهی نداشت. بیشتر به سراغ تنها فرزند باقی‌مانده‌شان یعنی «لی مین» می‌رفت. از اینکه سه فرزند دیگرش را پی‌درپی از دست داده بود، افسوس می‌خورد. بااین‌حال هوتزوچن به یک زن بیوه خانه‌دار تبدیل نشد. قبل از هرچیز، او نیز مانند همسرش، روحیه‌ای قوی داشت که راه‌حل‌های متوسط را نمی‌پذیرفت. او بعد از یک مشاجره به او گفت: «ما مثل آهن و فولاد هستیم. اگر یکی از ما به‌نفع دیگری کوتاه نیاید، هر دو آسیب خواهیم دید».
شاید تولد یک کودک جدید بتواند ارتباط بین دو زن و شوهر را ترمیم کند. نظام کمونیستی در ابتدای کارش سردرگم بود، مائو هنوز آن مرکزیتی را که در آرزویش بود نداشت. بنابراین باید در حزب از مزاحمت‌های داخلی به‌دور می‌بود تا می‌توانست خودش را به‌عنوان یک رهبر میهنی مطرح کند. در اکتبر سال 1934 بود که هوتزوچن حامله شد. همسرش از آن زمان استفاده کرد تا راهپیمایی طولانی خود را شروع کند؛ همان راهپیمایی‌ای که او را به یک اسطوره تبدیل کرد. سرنوشت انقلاب چین به همین راهپیمایی بستگی داشت که 12 ماه طول کشید و 12هزار کیلومتر را درنوردید. از تمام کسانی که داوطلب این کار شده بودند، تنها 30هزار نفر مرد از بین 130هزار نفر موفق شدند تا آخر همراه شوند.
وقتی این راهپیمایی شروع شد، هوتزوچن در ماه پنجم حاملگی‌اش بود. این وضعیت به او اجازه نمی‌داد تا زمانی طولانی را در کنار مائو باشد. از آن گذشته سوارشدن بر اسب نیز برای او دشوار و حتی خطرناک بود. از ابتدای ماه دسامبر مدتی را در این راهپیمایی شرکت کرد که روی گاری دستی می‌نشست. یعنی در کنار افراد بیمار و 30 زنی بود که جزء همسران حاکمان به‌شمار رفته و جایگاهی بلند داشتند.
در پانزدهم مارس سال 1935 وقتی به روستای کوچکی به نام «شن‌های سفید» رسیدند، وضع‌حمل کرد. هوتزوچن چندساعت از کاروان جدا شد و دختری را به دنیا آورد. دختر خواهرشوهرش نیز او را در این کار کمک کرد. کودک تازه‌متولدشده را با اولین پارچه‌ای که دم‌دست داشت پیچیده و تقدیم او کرد. هرچند ارتش روز را در همان روستا گذراند ولی مائو همسرش را آنجا ندید. به‌سرعت ادامه راهپیمایی از سرگرفته شد. به‌احتمال‌زیاد اینچنین شرایطی، آن کودک را از پا درمی‌آورد. بنابراین هوتزوچن مجبور شد دخترش را بگذارد. او را نزد زنی گذاشت و او را مأمور نگهداری این کودک درمقابل مقداری پول و موادمخدر کرد. آن زن از هوتزوچن خواست پیش از ترک آنجا نامی روی دخترش بگذارد. اما او مخالفت کرد. اندوهی در دل داشت که وصف‌ناپذیر بود. تنها چندروز بعد بود که مائو را ملاقات کرد. کیلومتر‌ها از آنجا دورتر شده بودند. در حالی که می‌گریست، این خبر را به او داد و گفت که بچه را گذاشته است. مائو در پاسخ او تنها گفت: «احسنت. باید همین کار را می‌کردی».

ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.