|

خرده‌جنایت‌های زن و شوهری

رویا صدر


در یک روز بهاری اتفاق افتاد...
یک‌روز نه‌چندان معتدل بهاری که هوای فروش کالاهای فرهنگی بس ناجوانمردانه سرد است، روی جلد نشریه پرتیراژی به کاریکاتور یک زوج معروف تازه طلاق‌گرفته وطنی مزین می‌شود. حروف روی جلد، وام‌گرفته از نمایشنامه معروف امانوئل اشمیت (خرده‌جنایت‌های زن‌وشوهری) است، تا مخاطب خیال نکند که با مجله زرد سروکار دارد.
داخل مجله، گزارش این ماجراست که بالاخره چه کسی پای چشم آن‌یکی بادمجان کاشت تا احیانا هم‌وطنان انگشت‌شماری که تابه‌حال موفق نشده‌اند از طریق مجامع خانوادگی، دوستانه، کاری، فیس‌بوک، اینستاگرام، وایبر، نشریات و دیگر رسانه‌های دنیای مجازی و حقیقی در جریان ریز ماجرا قرار گیرند، خدای‌ناکرده بی‌اطلاع از دنیا نروند.
همچنین خیل عظیم هم‌وطنان ساکن اقلیم فیس‌بوک و سایر رسانه‌های مجازی که ساعت‌ها وقت شریفشان را برای پیگیری ماجرا گذاشته‌اند و پیرامون آن به بحث‌های سازنده فمینیستی- پسامدرنیستی- اومانیستی و سایر ایستی‌های جهان وجود پرداخته‌اند، بتوانند درک درست و واقعی‌تری از آن داشته باشند. این، اولین‌بار نیست که نشریه‌ای (که خیلی زرد هم نیست) سراغ چنین سوژه‌هایی می‌رود و به زوایای زندگی خصوصی افراد سرک می‌کشد.
همین چندماه پیش بود که تب اینکه بالاخره چه کسی در غسال‌خانه، چه کسی را شست، روی جلد و داخل برخی نشریات روشنفکری، ما را گرفت و دراین‌میان، پای شاهدان عینی و غیرعینی هم به قضیه باز شد! شواهدی این‌گونه از به‌کارگیری سوژه‌های اصطلاحا «خاله‌زنکی» در جامعه مطبوعاتی و غیرمطبوعاتی ِ بخشی از کسانی که خودشان را «فرهیخته» می‌نامند، کم نیست.
آیا این امر، حکایت از بحران در بخش مهمی از جامعه روشنفکری ما دارد که سعی می‌کند در جامعه مملو از اسرار مگو و زندگی‌های چندلایه پنهان و پیچیده، در گفتمان غالب روزمره و در لذت کشف اینکه کی با کی دعوا دارد و کی از کی طلاق گرفته، با مردم شریک شود؟ آیا ما، در مراسم جشن همزیستی و همراهی و هم‌زبانی پوپولیسم و روشنفکری شرکت داریم؟ مرز میان فرهنگ‌سازی و پوپولیسم در جامعه مطبوعاتی و غیرمطبوعاتی ما کجاست؟ دل خوش سیری چند؟! ...


در یک روز بهاری اتفاق افتاد...
یک‌روز نه‌چندان معتدل بهاری که هوای فروش کالاهای فرهنگی بس ناجوانمردانه سرد است، روی جلد نشریه پرتیراژی به کاریکاتور یک زوج معروف تازه طلاق‌گرفته وطنی مزین می‌شود. حروف روی جلد، وام‌گرفته از نمایشنامه معروف امانوئل اشمیت (خرده‌جنایت‌های زن‌وشوهری) است، تا مخاطب خیال نکند که با مجله زرد سروکار دارد.
داخل مجله، گزارش این ماجراست که بالاخره چه کسی پای چشم آن‌یکی بادمجان کاشت تا احیانا هم‌وطنان انگشت‌شماری که تابه‌حال موفق نشده‌اند از طریق مجامع خانوادگی، دوستانه، کاری، فیس‌بوک، اینستاگرام، وایبر، نشریات و دیگر رسانه‌های دنیای مجازی و حقیقی در جریان ریز ماجرا قرار گیرند، خدای‌ناکرده بی‌اطلاع از دنیا نروند.
همچنین خیل عظیم هم‌وطنان ساکن اقلیم فیس‌بوک و سایر رسانه‌های مجازی که ساعت‌ها وقت شریفشان را برای پیگیری ماجرا گذاشته‌اند و پیرامون آن به بحث‌های سازنده فمینیستی- پسامدرنیستی- اومانیستی و سایر ایستی‌های جهان وجود پرداخته‌اند، بتوانند درک درست و واقعی‌تری از آن داشته باشند. این، اولین‌بار نیست که نشریه‌ای (که خیلی زرد هم نیست) سراغ چنین سوژه‌هایی می‌رود و به زوایای زندگی خصوصی افراد سرک می‌کشد.
همین چندماه پیش بود که تب اینکه بالاخره چه کسی در غسال‌خانه، چه کسی را شست، روی جلد و داخل برخی نشریات روشنفکری، ما را گرفت و دراین‌میان، پای شاهدان عینی و غیرعینی هم به قضیه باز شد! شواهدی این‌گونه از به‌کارگیری سوژه‌های اصطلاحا «خاله‌زنکی» در جامعه مطبوعاتی و غیرمطبوعاتی ِ بخشی از کسانی که خودشان را «فرهیخته» می‌نامند، کم نیست.
آیا این امر، حکایت از بحران در بخش مهمی از جامعه روشنفکری ما دارد که سعی می‌کند در جامعه مملو از اسرار مگو و زندگی‌های چندلایه پنهان و پیچیده، در گفتمان غالب روزمره و در لذت کشف اینکه کی با کی دعوا دارد و کی از کی طلاق گرفته، با مردم شریک شود؟ آیا ما، در مراسم جشن همزیستی و همراهی و هم‌زبانی پوپولیسم و روشنفکری شرکت داریم؟ مرز میان فرهنگ‌سازی و پوپولیسم در جامعه مطبوعاتی و غیرمطبوعاتی ما کجاست؟ دل خوش سیری چند؟! ...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.