|

لزوم تأسیس کانون حمایت از قربانیان اسیدپاشی

فاطمه دانشور . عضو و رئیس کمیته اجتماعی شورای شهر

زندگی آن زن کوتاه و سرتاسر رنج بود. سمیه مهری، یکی از هزاران زنی بود که خشم و انتقام‌جویی، در لباس بی‌رحم اسید چهره‌اش و سلامت جسم و روانش را از او گرفت و امروز پس از تحمل سه سال درد و عذاب، در شرایطی این جهان را ترک کرده که دو دختر خردسالش، یکی زخم‌خورده جسمی اسید و دیگری آسیب‌دیده روانی اسید، تنها و بی‌سرپناه در آستانه زندگی‌ای مبهم و نگران‌کننده ایستاده‌اند. رعنا که هنگام اسیدپاشی توسط پدر، در آغوش مادرش درحال شیرخوردن بوده امروز شش‌ساله است و با چهره‌ای مچاله‌شده و چشمانی آسیب‌دیده، نیازمند درمان و مراقبت پزشکی است و نازنین که شاهد آن واقعه دردناک و متعاقب آن، همه رنج‌های مادر و خواهرش در سه سال گذشته بوده، اگرچه از لحاظ جسمانی سالم است، ولی از منظر روانی دچار ضایعات جدی شده که لزوم حمایت و مراقبت را ایجاب می‌کند. این دو خواهر امروز در شهرستان بم در کنار خانواده مادری‌شان زندگی می‌کنند که شرایط مالی مناسب برای سرپرستی و تأمین نیازهای درمانی و مراقبتی از آنها را ندارند و خانواده پدری‌شان نیز فاقد صلاحیت لازم برای حضانت آنها هستند. پدر این دو کودک به جرم اسیدپاشی هنوز زندانی است، ولی صحبت‌هایی از آزادی قریب‌الوقوعش در جریان است و عمویشان که متهم به معاونت در جرم است و در زمان حیات سمیه مهری به تهدید و ارعاب او می‌پرداخته، آزاد است و در چنین شرایطی امنیت روانی و جسمانی این کودکان نیز در معرض تهدید قرار دارد.

وضعیت زندگی رعنا و نازنین، اگرچه بعد از این تحت حضانت مؤسسه مهرآفرین و با کمک خیرین و مددکاران و مشاوران رو به بهبودی خواهد رفت، ولی ضرورت وجود نهادی حمایتگر را یادآوری می‌کند؛ چراکه هرساله به تعداد خشونت‌های خانوادگی افزوده می‌شود، بدون آنکه فکر جدی به حال آنها شود. در جامعه امروز که تمام بیماران خاص، معلولان و آسیب‌دیدگان اجتماعی، به نحوی از حمایت انجمن‌ها و نهادها و سازمان‌های مختلف برخوردارند، قربانیان اسیدپاشی که از دو بُعد جسمانی و روانی دچار تخریب‌های جدی و مرگبار می‌شوند، همچنان به حال خود رها شده و پس از تحمل رنج و محنت بی‌حساب، سرانجام در انزوا و تنهایی از زندگی کناره می‌گیرند.
از سوی دیگر، درد و عذابی که نزدیکان این قربانیان متحمل می‌شوند، اغلب نادیده گرفته می‌شود، اما مواردی مثل خودکشی برادرِ آمنه بهرامی، قربانی مشهور اسیدپاشی در سال‌های اخیر، نشان از این واقعیت دارد که اگرچه اسید به صورت یک نفر پاشیده می‌شود، ولی زخم‌های ناشی از آن روح و روان همه اعضای خانواده را می‌خراشد و عوارض و آسیب‌های آن حادثه تا سال‌ها بعد در میان خانواده‌های قربانیان اسیدپاشی قابل ردیابی است.
بنابراین لزوم تأسیس نهاد یا کانونی با هدف حمایت از قربانیان اسیدپاشی و خانواده‌های‌شان، امروز یک ضرورت جدی است که ان‌شاءالله با همکاری سازمان‌ها و ارگان‌های ذی‌ربط، سازمان‌های مردم‌نهاد و نیکوکاران به‌زودی محقق خواهد شد و این گامی است برای حل یکی دیگر از آسیب‌های بی‌شمار اجتماعی ما که جز با همکاری دولت و مردم امکان‌پذیر نخواهد بود.

زندگی آن زن کوتاه و سرتاسر رنج بود. سمیه مهری، یکی از هزاران زنی بود که خشم و انتقام‌جویی، در لباس بی‌رحم اسید چهره‌اش و سلامت جسم و روانش را از او گرفت و امروز پس از تحمل سه سال درد و عذاب، در شرایطی این جهان را ترک کرده که دو دختر خردسالش، یکی زخم‌خورده جسمی اسید و دیگری آسیب‌دیده روانی اسید، تنها و بی‌سرپناه در آستانه زندگی‌ای مبهم و نگران‌کننده ایستاده‌اند. رعنا که هنگام اسیدپاشی توسط پدر، در آغوش مادرش درحال شیرخوردن بوده امروز شش‌ساله است و با چهره‌ای مچاله‌شده و چشمانی آسیب‌دیده، نیازمند درمان و مراقبت پزشکی است و نازنین که شاهد آن واقعه دردناک و متعاقب آن، همه رنج‌های مادر و خواهرش در سه سال گذشته بوده، اگرچه از لحاظ جسمانی سالم است، ولی از منظر روانی دچار ضایعات جدی شده که لزوم حمایت و مراقبت را ایجاب می‌کند. این دو خواهر امروز در شهرستان بم در کنار خانواده مادری‌شان زندگی می‌کنند که شرایط مالی مناسب برای سرپرستی و تأمین نیازهای درمانی و مراقبتی از آنها را ندارند و خانواده پدری‌شان نیز فاقد صلاحیت لازم برای حضانت آنها هستند. پدر این دو کودک به جرم اسیدپاشی هنوز زندانی است، ولی صحبت‌هایی از آزادی قریب‌الوقوعش در جریان است و عمویشان که متهم به معاونت در جرم است و در زمان حیات سمیه مهری به تهدید و ارعاب او می‌پرداخته، آزاد است و در چنین شرایطی امنیت روانی و جسمانی این کودکان نیز در معرض تهدید قرار دارد.

وضعیت زندگی رعنا و نازنین، اگرچه بعد از این تحت حضانت مؤسسه مهرآفرین و با کمک خیرین و مددکاران و مشاوران رو به بهبودی خواهد رفت، ولی ضرورت وجود نهادی حمایتگر را یادآوری می‌کند؛ چراکه هرساله به تعداد خشونت‌های خانوادگی افزوده می‌شود، بدون آنکه فکر جدی به حال آنها شود. در جامعه امروز که تمام بیماران خاص، معلولان و آسیب‌دیدگان اجتماعی، به نحوی از حمایت انجمن‌ها و نهادها و سازمان‌های مختلف برخوردارند، قربانیان اسیدپاشی که از دو بُعد جسمانی و روانی دچار تخریب‌های جدی و مرگبار می‌شوند، همچنان به حال خود رها شده و پس از تحمل رنج و محنت بی‌حساب، سرانجام در انزوا و تنهایی از زندگی کناره می‌گیرند.
از سوی دیگر، درد و عذابی که نزدیکان این قربانیان متحمل می‌شوند، اغلب نادیده گرفته می‌شود، اما مواردی مثل خودکشی برادرِ آمنه بهرامی، قربانی مشهور اسیدپاشی در سال‌های اخیر، نشان از این واقعیت دارد که اگرچه اسید به صورت یک نفر پاشیده می‌شود، ولی زخم‌های ناشی از آن روح و روان همه اعضای خانواده را می‌خراشد و عوارض و آسیب‌های آن حادثه تا سال‌ها بعد در میان خانواده‌های قربانیان اسیدپاشی قابل ردیابی است.
بنابراین لزوم تأسیس نهاد یا کانونی با هدف حمایت از قربانیان اسیدپاشی و خانواده‌های‌شان، امروز یک ضرورت جدی است که ان‌شاءالله با همکاری سازمان‌ها و ارگان‌های ذی‌ربط، سازمان‌های مردم‌نهاد و نیکوکاران به‌زودی محقق خواهد شد و این گامی است برای حل یکی دیگر از آسیب‌های بی‌شمار اجتماعی ما که جز با همکاری دولت و مردم امکان‌پذیر نخواهد بود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.