|

دوران امپراتوری

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

چند سؤال از او پرسیده شد. قاضی با جوهر قرمز روی آن برچسب علامتی گذاشت. از همان ابتدای کار حکم مرگ را برای او صادر کرد.
صبح 14 ژانویه 1930، آسمان آکنده از ابر بود. دو ماه بعد از حمله شکست‌خورده‌ای که مائو علیه شانگشا ترتیب داد، کای-های، درحالی‌که دست‌بند به دست داشت و شلاق خورده بود به مکان اعدام محکومان در خارج از شهر برده شد؛ جایی نزدیک دروازه «لیویانگ».
در طول راه منتهی به مکان اعدام، وفاداری خود را به مائو آشکار کرد، نه از روی شجاعت، بلکه از روی یأس. جلادان دامنش را کندند. بیست‌ونه سال داشت. با همان لباس‌هایش به سمت مرگ رفت. یک روز پاییزی سرد بود، درحالی‌که به زنجیر کشیده شده بود، افسری یک گاری را متوقف کرد و او را بالای آن فرستاد. دو سرباز هم در کنار او سوار شدند. وقتی به محل اعدام رسید، قبر اعدام‌شدگانی را که تا ابد در خاک خفته بودند، جلوی چشمانش دید. گویا خانواده‌ای برایشان نمانده بود تا جسدشان را طلب کنند. آیا مائو جسد او را تحویل خواهد گرفت یا او هم در همان حفره دفن خواهد شد؟
به دستور حاکم، گردن یانگ‌کای-های همسر، مائوتسه تنگ، زده شد. بعد از اینکه تیم اعدام مأموریتش را به اتمام رساند، کفش‌هایش را درآورده و به دور‌ترین مسافت ممکن پرتاب کردند. یک اسطوره چینی می‌گوید اگر این تدبیر احتیاط‌آمیز صورت نگیرد، شبح قربانی آنها را تا منزل‌شان تعقیب کرده و سرانجام به آنها دست خواهد یافت. جلادان به پادگان‌شان رفتند تا غذایی بخورند. ناگهان یکی از نگهبانان آمد تا مشاهده تشویش‌آمیزش را برای آنها روایت کند: به‌ نظر او رسیده بود که جسد کای-های تکان خورده است. هفت سرباز ظروف‌شان را انداخته و هراسان رفتند تا جسد آن شورشی را ببینند. در حالت جان‌کندن، از شدت درد با انگشتانش زمین را عمیقا کنده بود.
مائو در مرگ همسرش حاضر نشد. بعد از شکست در دومین تلاش خود برای کسب قدرت از طریق زور، ناچار به فرار شده بود. او در چنین شرایطی به ایجاد یک مأمن برای مادر فرزندانش اهمیتی نمی‌داد تا از شر انتقام دشمنانش مصون باشند. وقتی این خبر را به او دادند، با اندوهی خالصانه هرچند دیرهنگام نوشت: «اگر صدبار بمیرم، هرگز مرگ کای-های را از یاد نخواهم برد». مائو تنها بعد از مرگ کای-های بود که دریافت او بزرگ‌ترین عشقش بوده است. 30 سال بعد از مرگ او، اندوهش را به دوستش «لی شوچی» که آن زمان همسرش را از دست داده بود این‌طور بیان کرد:
«من یک درخت صنوبر بلند را از دست دادم و تو یک درخت بید.البته درخت صنوبر و بید هردو سربه آسمان می‌کشند.
از «هو گنگ» پرسیدند چه چیزی برای هدیه‌کردن دارد، با فروتنی هدیه‌اش را به همراه شراب درخت فلوس تقدیم کرد. تنها الهه موجود برسطح ماه، آستین‌های گشادش را باز می‌کند تا در آسمان بی‌کران برای این ارواح طیبه برقصد.
اما ناگهان خبر شکست یک ببر را بر زمین می‌شنود،
پس اشک‌هایش جاری می‌شود، مانند جامی که از آب باران پرشده و سرنگون گردد».
«ای خوک‌زاده،‌ ای تخم لاک‌پشت،‌ ای بدبختی که جز به فاحشه‌ها فکر نمی‌کند! اگر برای بودن با این بورژوای پست به اینجا آمده باشی، تو را مجازات خواهم کرد!».
ماه می‌1937 بود که « هوتزوچن » داشت با عصبانیت حرف می‌زد. تلاش داشت با هرچه دم دستش بود آن پست‌فطرت را بزند. نگهبان همراه در گوشه‌ای ایستاده و منتظر بود که چه می‌شود. این اولین مشاجره‌ای نبود که بین آنها درمی‌گرفت. مائو اعتراض کرده و گفت فقط برای صحبت‌کردن با لیلا به آنجا آمده است، اما هوتزوچن باورش نمی‌شد. دیگر نمی‌توانست خیانت‌هایش را تحمل کند. به‌خاطر همان زن بود که از «یانگ‌کای-های» کناره گرفته بود و حتی به این کار افتخار می‌کرد. حالا چه شده بود که به خود جرأت می‌داد به این هنرپیشه گستاخ با آن لباس‌های فریبنده‌اش نیز خیانت کند!
تمام خشم و غضب خود را برسر «لیلا ئو» خالی کرد. موهایش را گرفت و صورتش را چنگ انداخت. مائو برایش این مهم نبود که درهمان‌حال که در حزب ناسیونالیستی چین با امپریالیسم شوروی می‌جنگد، بین دو زن هم میانجی‌گری کند. نه، هرگز این چیزها برایش اهمیتی نداشت.
هوتزوچن فریاد زد: «‌ای امپریالیسم کثیف! تو باعث‌وبانی همه اینها هستی. از جلو چشمم دور شو!». بعد سیلی محکمی به آنیاس اسمیدلی، روزنامه‌نگار آمریکایی زد که چنین دیداری را بین مائو و این هنرپیشه ترتیب داده بود. آن روزنامه‌نگار هم سیلی‌اش را بلافاصله برگرداند.

ادامه دارد...

چند سؤال از او پرسیده شد. قاضی با جوهر قرمز روی آن برچسب علامتی گذاشت. از همان ابتدای کار حکم مرگ را برای او صادر کرد.
صبح 14 ژانویه 1930، آسمان آکنده از ابر بود. دو ماه بعد از حمله شکست‌خورده‌ای که مائو علیه شانگشا ترتیب داد، کای-های، درحالی‌که دست‌بند به دست داشت و شلاق خورده بود به مکان اعدام محکومان در خارج از شهر برده شد؛ جایی نزدیک دروازه «لیویانگ».
در طول راه منتهی به مکان اعدام، وفاداری خود را به مائو آشکار کرد، نه از روی شجاعت، بلکه از روی یأس. جلادان دامنش را کندند. بیست‌ونه سال داشت. با همان لباس‌هایش به سمت مرگ رفت. یک روز پاییزی سرد بود، درحالی‌که به زنجیر کشیده شده بود، افسری یک گاری را متوقف کرد و او را بالای آن فرستاد. دو سرباز هم در کنار او سوار شدند. وقتی به محل اعدام رسید، قبر اعدام‌شدگانی را که تا ابد در خاک خفته بودند، جلوی چشمانش دید. گویا خانواده‌ای برایشان نمانده بود تا جسدشان را طلب کنند. آیا مائو جسد او را تحویل خواهد گرفت یا او هم در همان حفره دفن خواهد شد؟
به دستور حاکم، گردن یانگ‌کای-های همسر، مائوتسه تنگ، زده شد. بعد از اینکه تیم اعدام مأموریتش را به اتمام رساند، کفش‌هایش را درآورده و به دور‌ترین مسافت ممکن پرتاب کردند. یک اسطوره چینی می‌گوید اگر این تدبیر احتیاط‌آمیز صورت نگیرد، شبح قربانی آنها را تا منزل‌شان تعقیب کرده و سرانجام به آنها دست خواهد یافت. جلادان به پادگان‌شان رفتند تا غذایی بخورند. ناگهان یکی از نگهبانان آمد تا مشاهده تشویش‌آمیزش را برای آنها روایت کند: به‌ نظر او رسیده بود که جسد کای-های تکان خورده است. هفت سرباز ظروف‌شان را انداخته و هراسان رفتند تا جسد آن شورشی را ببینند. در حالت جان‌کندن، از شدت درد با انگشتانش زمین را عمیقا کنده بود.
مائو در مرگ همسرش حاضر نشد. بعد از شکست در دومین تلاش خود برای کسب قدرت از طریق زور، ناچار به فرار شده بود. او در چنین شرایطی به ایجاد یک مأمن برای مادر فرزندانش اهمیتی نمی‌داد تا از شر انتقام دشمنانش مصون باشند. وقتی این خبر را به او دادند، با اندوهی خالصانه هرچند دیرهنگام نوشت: «اگر صدبار بمیرم، هرگز مرگ کای-های را از یاد نخواهم برد». مائو تنها بعد از مرگ کای-های بود که دریافت او بزرگ‌ترین عشقش بوده است. 30 سال بعد از مرگ او، اندوهش را به دوستش «لی شوچی» که آن زمان همسرش را از دست داده بود این‌طور بیان کرد:
«من یک درخت صنوبر بلند را از دست دادم و تو یک درخت بید.البته درخت صنوبر و بید هردو سربه آسمان می‌کشند.
از «هو گنگ» پرسیدند چه چیزی برای هدیه‌کردن دارد، با فروتنی هدیه‌اش را به همراه شراب درخت فلوس تقدیم کرد. تنها الهه موجود برسطح ماه، آستین‌های گشادش را باز می‌کند تا در آسمان بی‌کران برای این ارواح طیبه برقصد.
اما ناگهان خبر شکست یک ببر را بر زمین می‌شنود،
پس اشک‌هایش جاری می‌شود، مانند جامی که از آب باران پرشده و سرنگون گردد».
«ای خوک‌زاده،‌ ای تخم لاک‌پشت،‌ ای بدبختی که جز به فاحشه‌ها فکر نمی‌کند! اگر برای بودن با این بورژوای پست به اینجا آمده باشی، تو را مجازات خواهم کرد!».
ماه می‌1937 بود که « هوتزوچن » داشت با عصبانیت حرف می‌زد. تلاش داشت با هرچه دم دستش بود آن پست‌فطرت را بزند. نگهبان همراه در گوشه‌ای ایستاده و منتظر بود که چه می‌شود. این اولین مشاجره‌ای نبود که بین آنها درمی‌گرفت. مائو اعتراض کرده و گفت فقط برای صحبت‌کردن با لیلا به آنجا آمده است، اما هوتزوچن باورش نمی‌شد. دیگر نمی‌توانست خیانت‌هایش را تحمل کند. به‌خاطر همان زن بود که از «یانگ‌کای-های» کناره گرفته بود و حتی به این کار افتخار می‌کرد. حالا چه شده بود که به خود جرأت می‌داد به این هنرپیشه گستاخ با آن لباس‌های فریبنده‌اش نیز خیانت کند!
تمام خشم و غضب خود را برسر «لیلا ئو» خالی کرد. موهایش را گرفت و صورتش را چنگ انداخت. مائو برایش این مهم نبود که درهمان‌حال که در حزب ناسیونالیستی چین با امپریالیسم شوروی می‌جنگد، بین دو زن هم میانجی‌گری کند. نه، هرگز این چیزها برایش اهمیتی نداشت.
هوتزوچن فریاد زد: «‌ای امپریالیسم کثیف! تو باعث‌وبانی همه اینها هستی. از جلو چشمم دور شو!». بعد سیلی محکمی به آنیاس اسمیدلی، روزنامه‌نگار آمریکایی زد که چنین دیداری را بین مائو و این هنرپیشه ترتیب داده بود. آن روزنامه‌نگار هم سیلی‌اش را بلافاصله برگرداند.

ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.