|

اتفاق فاجعه بار

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

در سال بعد، علت این تنفر خود را این‌طور توضیح داد:« در دوران نوجوانی -زمانی که 16 سال داشتم- با تعدادی از آدم‌های متأهل برخورد کردم. از آنها پرسیدم برای چه ازدواج می‌کنند. همه آنها جواب دادند چون احتیاج به کسی دارند تا برای آنها چای درست کند، غذا بپزد و خوک‌ها را بچراند... . بنابراین از آنها پرسید بهتر نبود به‌جای این کار کسی را استخدام می‌کردید... جواب دادند نه. آنها باید تشکیل خانواده می‌دادند. این گفت‌وگوها مرا به حیرت انداخت. تا امروز اگر شنیده باشید یک جامعه درباره ازدواج چه می‌گوید، خواهید دید که در آن هیچ‌چیزی مرتبط با عشق پیدا نمی‌شود».
به نظر می‌رسد مائو فرد رمانتیکی باید بوده باشد. به این فکر می‌کرد که بتواند فضای وسیع‌تری را به احساسات انسانی در جامعه جدید چین اختصاص دهد. اگر بخواهیم باید بگوییم ازدواج به آن شکلی که جریان داشت، در نظر او «به‌غیراز تأمین نیازهای جنسی» چیزی نبود. در این مورد خود بارها اعتراف کرده است که: «تمایل به غذا و جنسیت دو مسئله زیربنایی است».
مائو بااین‌حال از تردیدهای کای-های خشنود نبود. همچنان بر سر خواسته عشق‌ورزی با او ثابت‌قدم ماند. برای او نامه‌های آتشین زیادی نوشت. از این دست برنمی‌داشت که او را نسبت به احساساتش مجاب کند. اما در ژانویه سال 1920 بود که نخستین اتفاق فاجعه‌بار در زندگی این دختر جوان رخ داد و آن مرگ پدرش بود. مائو آن زمان برای دومین‌بار بود که در پکن اقامت می‌کرد. زمان زیادی را با خانواده کای-های گذراند. فقدان آن پدر محبوب خلاء بزرگی را به وجود آورده بود. مائو برای همین مانده بود تا این خلاء را پر کند. کای می‌گوید: «انتظار نداشتم شانس زیادی داشته باشم. مردی بود که دوستش داشتم [... ] عاشقش شده بودم. خیلی برایم حرف زده بود. مقالات زیادی از او خوانده بودم... اما با وجود عشقی که نسبت به او داشتم نمی‌خواستم این عشق را آشکار کنم. یقین داشتم مهار عشق در دست طبیعت (تقدیر) است. بنابراین نباید من آن را طلب کنم یا حتی در جست‌وجویش باشم...».
آیا فقدان پدر موجب این مسئله شده بود؟ کای-‌های به همان اندازه که نسبت به تعهدداشتن به یک زندگی زناشویی نگرانی داشت از این می‌ترسید که مائو، او را رها کند. دراین‌باره می‌گوید: «اگر یکی از دوستان احساسات او را برای من نگفته و برملا نکرده بود - به من گفت که به‌خاطر من احساس می‌کند در نهایت بدبختی است - هرگز با او ازدواج نمی‌کردم». احساسی درآمیخته با احساس گناه، او را می‌آزرد. در نهایت بر این احساسات غلبه کرد. می‌گوید: «با خودم گفتم من فقط برای مادرم نیست که زنده‌ام. برای او هم هست. تصور می‌کردم اگر او بمیرد [...] بدون تردید من هم با او می‌مردم»!
مائو و کای سال دیگر دو دلداده بودند. باید این مرد قهرمان و شورشی، کسی که در زمان مناسب از او حمایت کرده بود، کسی که سال‌ها منتظرش بود، بزرگ‌ترین عشقش باشد. به این ترتیب کای-های به خانه مائو منتقل شد و درنهایت در سال 1920 با او ازدواج کرد. اما از آنجا که دیگر دوشیزه نبود، او را از مدرسه اخراج کردند.
این داستان عاشقانه و رمانتیک البته به سرعت به پایانش رسید. مائو نه‌تنها از روابط عاشقانه قدیم خود دست نکشید بلکه معشوقه‌های جدیدی هم پیدا کرد. یکی از آنها، دخترعموی همسرش بود. وقتی کای-های حساس و سرتق این مسئله را فهمید، محکم زد توی صورت رقیبش. کای- های یک زن سنتی نبود که این مسئله را امری طبیعی تلقی کرده و بتواند ولنگاری‌های همسرش را تحمل کند. او برای خود اصولی زنانه و قابل قبول داشت: زنان هم مانند مردان موجوداتی بشری هستند. پس برای چه باید آنها در برابر بلهوسی‌های همسران‌شان سکوت کرده یا اعتراض نکنند؟ یک‌جا نوشت: «خواهرانم! ما باید برای دست‌یافتن به حقوق برابر بین مردان و زنان مبارزه کنیم. حتی اگربه هر قیمتی تمام شود، نباید به دیگران اجازه دهیم که بدان‌ها وابسته شویم». آیا وقتی خیانت همسرش، مائو را دید دیگر نومید شده بود؟ هیچ‌گاه درباره این حادثه چیزی نگفت. اما کای-های بعدها از مشاجره‌کردن با مائو صرف‌نظر کرد.
آن زمان هنوز انقلاب زنان برنامه‌ریزی نشده بود. زندگی روزمره با مائو متأسفانه بی‌نهایت سنتی بود. کای-های در منزل می‌ماند و به امور بچه‌ها می‌پرداخت. حال آنکه مائو در سراسر کشور می‌چرخید تا مردم را به انقلاب کمونیستی رهنمون شود. نخستین بچه آنها یعنی «انینگ» در دسامبر سال 1927 به دنیا آمد. اما به مرور زمان روابط زناشویی آنها از هم پاشید. سیاست با خودمحوری جفت شده بود و کای-های دیگر در اولویت دوم قرار می‌گرفت.
دسامبر سال 1928، یک سال بود که مائو او را ترک کرده بود.

ادامه دارد...

در سال بعد، علت این تنفر خود را این‌طور توضیح داد:« در دوران نوجوانی -زمانی که 16 سال داشتم- با تعدادی از آدم‌های متأهل برخورد کردم. از آنها پرسیدم برای چه ازدواج می‌کنند. همه آنها جواب دادند چون احتیاج به کسی دارند تا برای آنها چای درست کند، غذا بپزد و خوک‌ها را بچراند... . بنابراین از آنها پرسید بهتر نبود به‌جای این کار کسی را استخدام می‌کردید... جواب دادند نه. آنها باید تشکیل خانواده می‌دادند. این گفت‌وگوها مرا به حیرت انداخت. تا امروز اگر شنیده باشید یک جامعه درباره ازدواج چه می‌گوید، خواهید دید که در آن هیچ‌چیزی مرتبط با عشق پیدا نمی‌شود».
به نظر می‌رسد مائو فرد رمانتیکی باید بوده باشد. به این فکر می‌کرد که بتواند فضای وسیع‌تری را به احساسات انسانی در جامعه جدید چین اختصاص دهد. اگر بخواهیم باید بگوییم ازدواج به آن شکلی که جریان داشت، در نظر او «به‌غیراز تأمین نیازهای جنسی» چیزی نبود. در این مورد خود بارها اعتراف کرده است که: «تمایل به غذا و جنسیت دو مسئله زیربنایی است».
مائو بااین‌حال از تردیدهای کای-های خشنود نبود. همچنان بر سر خواسته عشق‌ورزی با او ثابت‌قدم ماند. برای او نامه‌های آتشین زیادی نوشت. از این دست برنمی‌داشت که او را نسبت به احساساتش مجاب کند. اما در ژانویه سال 1920 بود که نخستین اتفاق فاجعه‌بار در زندگی این دختر جوان رخ داد و آن مرگ پدرش بود. مائو آن زمان برای دومین‌بار بود که در پکن اقامت می‌کرد. زمان زیادی را با خانواده کای-های گذراند. فقدان آن پدر محبوب خلاء بزرگی را به وجود آورده بود. مائو برای همین مانده بود تا این خلاء را پر کند. کای می‌گوید: «انتظار نداشتم شانس زیادی داشته باشم. مردی بود که دوستش داشتم [... ] عاشقش شده بودم. خیلی برایم حرف زده بود. مقالات زیادی از او خوانده بودم... اما با وجود عشقی که نسبت به او داشتم نمی‌خواستم این عشق را آشکار کنم. یقین داشتم مهار عشق در دست طبیعت (تقدیر) است. بنابراین نباید من آن را طلب کنم یا حتی در جست‌وجویش باشم...».
آیا فقدان پدر موجب این مسئله شده بود؟ کای-‌های به همان اندازه که نسبت به تعهدداشتن به یک زندگی زناشویی نگرانی داشت از این می‌ترسید که مائو، او را رها کند. دراین‌باره می‌گوید: «اگر یکی از دوستان احساسات او را برای من نگفته و برملا نکرده بود - به من گفت که به‌خاطر من احساس می‌کند در نهایت بدبختی است - هرگز با او ازدواج نمی‌کردم». احساسی درآمیخته با احساس گناه، او را می‌آزرد. در نهایت بر این احساسات غلبه کرد. می‌گوید: «با خودم گفتم من فقط برای مادرم نیست که زنده‌ام. برای او هم هست. تصور می‌کردم اگر او بمیرد [...] بدون تردید من هم با او می‌مردم»!
مائو و کای سال دیگر دو دلداده بودند. باید این مرد قهرمان و شورشی، کسی که در زمان مناسب از او حمایت کرده بود، کسی که سال‌ها منتظرش بود، بزرگ‌ترین عشقش باشد. به این ترتیب کای-های به خانه مائو منتقل شد و درنهایت در سال 1920 با او ازدواج کرد. اما از آنجا که دیگر دوشیزه نبود، او را از مدرسه اخراج کردند.
این داستان عاشقانه و رمانتیک البته به سرعت به پایانش رسید. مائو نه‌تنها از روابط عاشقانه قدیم خود دست نکشید بلکه معشوقه‌های جدیدی هم پیدا کرد. یکی از آنها، دخترعموی همسرش بود. وقتی کای-های حساس و سرتق این مسئله را فهمید، محکم زد توی صورت رقیبش. کای- های یک زن سنتی نبود که این مسئله را امری طبیعی تلقی کرده و بتواند ولنگاری‌های همسرش را تحمل کند. او برای خود اصولی زنانه و قابل قبول داشت: زنان هم مانند مردان موجوداتی بشری هستند. پس برای چه باید آنها در برابر بلهوسی‌های همسران‌شان سکوت کرده یا اعتراض نکنند؟ یک‌جا نوشت: «خواهرانم! ما باید برای دست‌یافتن به حقوق برابر بین مردان و زنان مبارزه کنیم. حتی اگربه هر قیمتی تمام شود، نباید به دیگران اجازه دهیم که بدان‌ها وابسته شویم». آیا وقتی خیانت همسرش، مائو را دید دیگر نومید شده بود؟ هیچ‌گاه درباره این حادثه چیزی نگفت. اما کای-های بعدها از مشاجره‌کردن با مائو صرف‌نظر کرد.
آن زمان هنوز انقلاب زنان برنامه‌ریزی نشده بود. زندگی روزمره با مائو متأسفانه بی‌نهایت سنتی بود. کای-های در منزل می‌ماند و به امور بچه‌ها می‌پرداخت. حال آنکه مائو در سراسر کشور می‌چرخید تا مردم را به انقلاب کمونیستی رهنمون شود. نخستین بچه آنها یعنی «انینگ» در دسامبر سال 1927 به دنیا آمد. اما به مرور زمان روابط زناشویی آنها از هم پاشید. سیاست با خودمحوری جفت شده بود و کای-های دیگر در اولویت دوم قرار می‌گرفت.
دسامبر سال 1928، یک سال بود که مائو او را ترک کرده بود.

ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.