|

سازمان فرهنگی - هنری؛ انتصاب‌ها و انتظارها

جواد ماه‌زاده

سازمان فرهنگی- هنری شهرداری تهران به محمود صلاحی سپرده شد. صلاحی در دولت نهم سابقه حضور در مناطق آزاد و ویژه اقتصادی را داشت، استاندار خراسان‌رضوی در دولت دهم بود، به‌عنوان یکی از مدیران حوزه پدافند غیرعامل نیز شناخته می‌شود. سازمان فرهنگی - هنری شهرداری با دراختیارداشتن امکان‌ها و مکان‌های فرهنگی و تفریحی در تهران، دارای ظرفیت‌های پرشمار بالقوه‌ای است؛ ظرفیت‌هایی که در دهه 70 و پس از پایه‌گذاری آن سازمان در دوره غلامحسین کرباسچی، سازمانی بالفعل بود و زیرساخت‌های فرهنگی مهمی در تهران ایجاد کرد اما پس از برکناری مدیران آن دوره و انقلابی که در این سازمان رخ داد، عملا به پیکر نیمه‌جانی تبدیل شد که یارای برخاستن و نای تحرک نداشته باشد. باید پرسید اگر سازمان فرهنگی- هنری امروز تعطیل شود، جز بیکارشدن تعداد زیادی کارمند و کارگر و متضررشدن پیمانکاران بسیار، چه تأثیری بر شهروندان و فضای فرهنگی تهران خواهد گذاشت؟ (این پرسش را در قبال نهادها و سازمان‌های دولتی و شبه‌دولتی دیگر نیز می‌توان مطرح کرد). جایگاه فرهنگ و هنر در سازمانی که به این نام نامیده شده چیست و شهردار تهران چه انتظاری از این نهاد دارد؟ آیا اساسا انتظاری از این نهاد دارد؟ آیا انتصاب تازه شهردار تهران با هدف گسترش فضاها و مکان‌ها و افزودن زمین‌های تازه به سازمان فرهنگی- هنری انجام شده است؟ به‌نظر می‌رسد پیش از ساختن مکان‌های تازه و چسباندن آرم سازمان بر ورودی آنها، نیاز به یک برنامه‌ریزی و نقشه راه فرهنگی باشد. در شرایطی که طی سه، چهار سال اخیر، سازمان فرهنگی - هنری به مرور از صاحب‌نظران فرهنگی و هنری تهی شده و میان مدیران مختلف دست‌به‌دست می‌شود، انتظار تأثیرگذاری از این سازمان بر شهروندان تهران انتظاری نابجا است. اگر کتابخانه‌های تهران خالی از کتاب‌خوان، تالارها و سالن‌هایش خالی از هنرمندان موسیقی و نمایش و اتاق‌های فکرش خالی از نیروهای متفکر باشد، طبیعی است که جشنواره‌های به‌اصطلاح اقوام و سنتی (ملغمه‌ای از نمایشگاه غذا، عسل کوهستان، دوغ لرستان، غرفه‌های زیورآلات و...) به‌جای پدیده‌های فرهنگی و هنری به شهروندان خورانده می‌شود و به این ترتیب کارکردهای ذاتی اماکن فرهنگی شهری، تغییری ماهوی می‌یابند. با این تغییرات بنیادین، مردم نیز بیش از پیش از مشارکت در فعالیت‌های خلاقانه و فرهنگی فاصله می‌گیرند و کودکان و نوجوانان دل به محیط‌های شخصی و زیرزمینی می‌بندند و فرجام کار غیرقابل‌پیش‌بینی خواهد بود. سازمان فرهنگی- هنری شهرداری تهران پس از گذشت دو دوره نزول نیازمند تحول است. نیاز به بازتعریف دارد و چنانچه هدف و کارکردهایش همسو با فرهنگسازی و ارتقای جامعه نباشد، سرمایه‌ای خوابیده یا به‌هدررفته خواهد بود.

سازمان فرهنگی- هنری شهرداری تهران به محمود صلاحی سپرده شد. صلاحی در دولت نهم سابقه حضور در مناطق آزاد و ویژه اقتصادی را داشت، استاندار خراسان‌رضوی در دولت دهم بود، به‌عنوان یکی از مدیران حوزه پدافند غیرعامل نیز شناخته می‌شود. سازمان فرهنگی - هنری شهرداری با دراختیارداشتن امکان‌ها و مکان‌های فرهنگی و تفریحی در تهران، دارای ظرفیت‌های پرشمار بالقوه‌ای است؛ ظرفیت‌هایی که در دهه 70 و پس از پایه‌گذاری آن سازمان در دوره غلامحسین کرباسچی، سازمانی بالفعل بود و زیرساخت‌های فرهنگی مهمی در تهران ایجاد کرد اما پس از برکناری مدیران آن دوره و انقلابی که در این سازمان رخ داد، عملا به پیکر نیمه‌جانی تبدیل شد که یارای برخاستن و نای تحرک نداشته باشد. باید پرسید اگر سازمان فرهنگی- هنری امروز تعطیل شود، جز بیکارشدن تعداد زیادی کارمند و کارگر و متضررشدن پیمانکاران بسیار، چه تأثیری بر شهروندان و فضای فرهنگی تهران خواهد گذاشت؟ (این پرسش را در قبال نهادها و سازمان‌های دولتی و شبه‌دولتی دیگر نیز می‌توان مطرح کرد). جایگاه فرهنگ و هنر در سازمانی که به این نام نامیده شده چیست و شهردار تهران چه انتظاری از این نهاد دارد؟ آیا اساسا انتظاری از این نهاد دارد؟ آیا انتصاب تازه شهردار تهران با هدف گسترش فضاها و مکان‌ها و افزودن زمین‌های تازه به سازمان فرهنگی- هنری انجام شده است؟ به‌نظر می‌رسد پیش از ساختن مکان‌های تازه و چسباندن آرم سازمان بر ورودی آنها، نیاز به یک برنامه‌ریزی و نقشه راه فرهنگی باشد. در شرایطی که طی سه، چهار سال اخیر، سازمان فرهنگی - هنری به مرور از صاحب‌نظران فرهنگی و هنری تهی شده و میان مدیران مختلف دست‌به‌دست می‌شود، انتظار تأثیرگذاری از این سازمان بر شهروندان تهران انتظاری نابجا است. اگر کتابخانه‌های تهران خالی از کتاب‌خوان، تالارها و سالن‌هایش خالی از هنرمندان موسیقی و نمایش و اتاق‌های فکرش خالی از نیروهای متفکر باشد، طبیعی است که جشنواره‌های به‌اصطلاح اقوام و سنتی (ملغمه‌ای از نمایشگاه غذا، عسل کوهستان، دوغ لرستان، غرفه‌های زیورآلات و...) به‌جای پدیده‌های فرهنگی و هنری به شهروندان خورانده می‌شود و به این ترتیب کارکردهای ذاتی اماکن فرهنگی شهری، تغییری ماهوی می‌یابند. با این تغییرات بنیادین، مردم نیز بیش از پیش از مشارکت در فعالیت‌های خلاقانه و فرهنگی فاصله می‌گیرند و کودکان و نوجوانان دل به محیط‌های شخصی و زیرزمینی می‌بندند و فرجام کار غیرقابل‌پیش‌بینی خواهد بود. سازمان فرهنگی- هنری شهرداری تهران پس از گذشت دو دوره نزول نیازمند تحول است. نیاز به بازتعریف دارد و چنانچه هدف و کارکردهایش همسو با فرهنگسازی و ارتقای جامعه نباشد، سرمایه‌ای خوابیده یا به‌هدررفته خواهد بود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.