وقتی کلمات احساس کافی ندارند!
کریم ارغندهپور
دیروز با رئیس یک اتحادیه معروف قرار دیدار داشتم. برایش پیغام گذاشتم و قرار را تنظیم کردیم. پاسخهایش کوتاه و دیرهنگام و بیحوصله بود. من معمولا از هیچ رئیس و مدیر و اصولا هرکسی که احساس کند مهم است، تقاضایی ندارم. همیشه چنین بودهام و جز این نمیتوانم باشم. با وجود این سر وقت در جایی که گفته بود حاضر شدم ولی او نیامد. بارها برایش پیغام فرستادم ولی جواب نداد. پس از مدتی برگشتم. ساعاتی بعد تماس گرفت، زمین و زمان را برای نیامدنش به هم بافت و عذرخواهی کرد. به او گفتم متأسفانه این نوع اخلاق در بین مدیران ما چیز غریبی نیست. شخصا امیدوارم حرفهایش همانطور که میگفت باشد، ولی اگر واقعا چنین نباشد، عذرخواهی چه دردی را دوا میکند وقتی خود را در جایگاهی برتر از دیگران مینشانیم؟ گاهی احساس مدیربودن بهقدری در وجود ما خانه میکند که همه دیگران را زیردست خود میپنداریم. متأسفانه باید بگویم دستگاه اداری ما چنین روحیهای را میپروراند. مراجعان هم میآموزند که برای کسب منافعشان بر این روحیه چشم ببندند یا از آن بدتر به تملق روی آورند. واقعا حالم دگرگون میشود از نوشتن این کلمات. توسعه یک کشور فقط به شاخصهای اقتصادی و رفاه عمومی نیست، بخش مهمی از آن به کیفیت روابط بین افراد وابسته است. اگر یک مدیر بداند برای حضور در مسندی که هست باید پاسخگو باشد و افراد صاحب حقی هستند که بدون واهمه از او پرسش میکنند، مطمئن باشید هیچگاه نه خودشیفتگیاش و نه احتمال سوءاستفادهاش از آن مسند از حدی فراتر میرود. اگر یک مدیر بداند که قانون برتر از روابط و پول و هرچیز دیگری است، همین ترس از قانون او را به تمکین حقوق و شخصیت شهروندان وامیدارد. وقتی مدیر با مکانیسم شایستهسالاری بالا نرفته باشد، بهجای کاری که باید، تمام تلاشش را بهکار میگیرد تا فقط پایههای میزش محکمتر باشد. سخن آخر اینکه بزرگترین آفت یک مدیر، دروغ است.
دیروز با رئیس یک اتحادیه معروف قرار دیدار داشتم. برایش پیغام گذاشتم و قرار را تنظیم کردیم. پاسخهایش کوتاه و دیرهنگام و بیحوصله بود. من معمولا از هیچ رئیس و مدیر و اصولا هرکسی که احساس کند مهم است، تقاضایی ندارم. همیشه چنین بودهام و جز این نمیتوانم باشم. با وجود این سر وقت در جایی که گفته بود حاضر شدم ولی او نیامد. بارها برایش پیغام فرستادم ولی جواب نداد. پس از مدتی برگشتم. ساعاتی بعد تماس گرفت، زمین و زمان را برای نیامدنش به هم بافت و عذرخواهی کرد. به او گفتم متأسفانه این نوع اخلاق در بین مدیران ما چیز غریبی نیست. شخصا امیدوارم حرفهایش همانطور که میگفت باشد، ولی اگر واقعا چنین نباشد، عذرخواهی چه دردی را دوا میکند وقتی خود را در جایگاهی برتر از دیگران مینشانیم؟ گاهی احساس مدیربودن بهقدری در وجود ما خانه میکند که همه دیگران را زیردست خود میپنداریم. متأسفانه باید بگویم دستگاه اداری ما چنین روحیهای را میپروراند. مراجعان هم میآموزند که برای کسب منافعشان بر این روحیه چشم ببندند یا از آن بدتر به تملق روی آورند. واقعا حالم دگرگون میشود از نوشتن این کلمات. توسعه یک کشور فقط به شاخصهای اقتصادی و رفاه عمومی نیست، بخش مهمی از آن به کیفیت روابط بین افراد وابسته است. اگر یک مدیر بداند برای حضور در مسندی که هست باید پاسخگو باشد و افراد صاحب حقی هستند که بدون واهمه از او پرسش میکنند، مطمئن باشید هیچگاه نه خودشیفتگیاش و نه احتمال سوءاستفادهاش از آن مسند از حدی فراتر میرود. اگر یک مدیر بداند که قانون برتر از روابط و پول و هرچیز دیگری است، همین ترس از قانون او را به تمکین حقوق و شخصیت شهروندان وامیدارد. وقتی مدیر با مکانیسم شایستهسالاری بالا نرفته باشد، بهجای کاری که باید، تمام تلاشش را بهکار میگیرد تا فقط پایههای میزش محکمتر باشد. سخن آخر اینکه بزرگترین آفت یک مدیر، دروغ است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.