یادداشت . هنر
قضیه اول، قضیه دوم
محمدمهدی عسگرپور / عضو کانون فیلمنامهنویسان و مدیرعامل خانه سینما
مدیران فعلی سینمای ایران، به جای اینکه به بقا و ارتقای سینما توجه کنند، دنبال بیاعتبار کردن دستاوردهای معتبر مدیران گذشته و اعتبار بخشیدن به چیزهایی هستند که اساسا فاقد اعتبارند. آنان هجمهای را علیه سینما و البته خانه سینما به عنوان مهمترین تشکل صنفی سینمایی آغاز کردند. با این استدلال که هرچه در گذشته انجام شده دچار ضعف بوده و حالا قراراست طرحی نو دراندازند. با این هدف دو هدف را در دستورکار خود قرار دادند؛ یکی اینکه بحث غیرقانونی بودن خانه سینما را مطرح کردند. این پروژه کشوقوسهایی داشت که در نهایت با حکم دیوان عدالت اداری به نفع خانه به نتیجه نرسید و ناکام ماند. حالا دومین حرکت خود را به صنوف سینمایی معطوف کردند. هدفشان هم صنوف قدرتمند از نقطهنظر تاثیری که روی جامعه و مخاطبان سینما میگذارد، است. قضایای کانون کارگردانان مبحثی است که همگان میدانند و لازم به اشاره نیست و مثل قضیه اول سرانجامی نداشت. حالا این روزها بحث انشعاب کانون فیلمنامهنویسان ایران، به عنوان یکی از مهمترین صنف سینمایی مطرح است. تعدادی از فیلمنامهنویسان معتبر و عضو این کانون با دادن بیانیه حمایت خود را از شورای مرکزی این کانون
اعلام کردند و کار فیلمنامهنویسان جدا شده را قانونی نمیدانند. این اقدامات مبنای قانونی ندارد. دلایل زیادی هم برای اثبات این قضیه وجود دارد. وزارت ارشاد اجازه صدور مجوز تشکل صنفی را ندارد، بلکه فقط میتواند مجوز تاسیس انجمن یا کانون فرهنگی را بدهد. اما باید گفت هیچکدام از صنوف انشعابی حتی یک برگه مجوز از وزارت ارشاد دریافت نکردند ومسوولان از این طریق فقط میخواهند به وعده وعیدهای خود وجاهت قانونی بدهند.
مدیران فعلی سینمای ایران، به جای اینکه به بقا و ارتقای سینما توجه کنند، دنبال بیاعتبار کردن دستاوردهای معتبر مدیران گذشته و اعتبار بخشیدن به چیزهایی هستند که اساسا فاقد اعتبارند. آنان هجمهای را علیه سینما و البته خانه سینما به عنوان مهمترین تشکل صنفی سینمایی آغاز کردند. با این استدلال که هرچه در گذشته انجام شده دچار ضعف بوده و حالا قراراست طرحی نو دراندازند. با این هدف دو هدف را در دستورکار خود قرار دادند؛ یکی اینکه بحث غیرقانونی بودن خانه سینما را مطرح کردند. این پروژه کشوقوسهایی داشت که در نهایت با حکم دیوان عدالت اداری به نفع خانه به نتیجه نرسید و ناکام ماند. حالا دومین حرکت خود را به صنوف سینمایی معطوف کردند. هدفشان هم صنوف قدرتمند از نقطهنظر تاثیری که روی جامعه و مخاطبان سینما میگذارد، است. قضایای کانون کارگردانان مبحثی است که همگان میدانند و لازم به اشاره نیست و مثل قضیه اول سرانجامی نداشت. حالا این روزها بحث انشعاب کانون فیلمنامهنویسان ایران، به عنوان یکی از مهمترین صنف سینمایی مطرح است. تعدادی از فیلمنامهنویسان معتبر و عضو این کانون با دادن بیانیه حمایت خود را از شورای مرکزی این کانون
اعلام کردند و کار فیلمنامهنویسان جدا شده را قانونی نمیدانند. این اقدامات مبنای قانونی ندارد. دلایل زیادی هم برای اثبات این قضیه وجود دارد. وزارت ارشاد اجازه صدور مجوز تشکل صنفی را ندارد، بلکه فقط میتواند مجوز تاسیس انجمن یا کانون فرهنگی را بدهد. اما باید گفت هیچکدام از صنوف انشعابی حتی یک برگه مجوز از وزارت ارشاد دریافت نکردند ومسوولان از این طریق فقط میخواهند به وعده وعیدهای خود وجاهت قانونی بدهند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.