|

ببینیم آسمان هرکجا آیا همین رنگ است؟

فرانک آرتا: «پنج‌دقیقه با...» عنوان ستون جدیدی است که به گپ کوتاه پنج‌دقیقه‌ای با هنرمندان، فعالان و کارشناسان حوزه‌های مختلف هنر می‌پردازد تا از آخرین چالش‌ها، امیدها و آرزوهایشان بگویند. ستون امروز را به مهدی هاشمی، بازیگر تلویزیون و سینما، اختصاص دادیم.

این‌روزها مشغولم به: بررسی متن‌های پیشنهادی برای بازی در سریال. البته معتقدم سینما به دلیل ایجاز، عمق و فرصت بیشتری که برای بهترشدن کار در آن گذاشته می‌شود، هنر والاتری نسبت به تلویزیون است. اما از آنجا که معمولا فیلم‌های سینمایی سرموقع کلید نمی‌خورند، و چون شغلم بازیگری است، الان در تلویزیون حضور پیدا می‌کنم. البته همیشه سعی کرده‌ام که در کار بد حضور نداشته باشم.
احساسم از پخش مجدد «سلطان و شبان» از تلویزیون بعد از گذشت سی‌واندی‌سال این است که: خوشحالم مردم از دیدن این سریال راضی هستند. ضمن اینکه نسل جدید این سریال را می‌بینند و با آن خاطره‌ای کسب می‌کنند. اما همیشه هنگام کار، چه به‌عنوان بازیگر و چه به‌عنوان مشاور و نویسنده، سعی می‌کنم تا آنجا که توان و جان دارم، آن کار را درست انجام دهم و وقتی هم که کار به پایان رسید، از آن به‌بعدش دیگر به من ربطی ندارد. آن زمان دیگر مردم، منتقدان و کارشناسان باید درباره فیلم یا سریال نظر بدهند.
درباره بازیگر یا بازیگرانی که طی این سال‌ها کارشان را دوست داشته‌ام باید بگویم: به‌طورکلی در سینما معمولا بازیگران را مردم انتخاب می‌کنند و آنها هستند که بازیگران را رتبه‌بندی می‌کنند و بالا و پایین می‌آورند، درحالی کارگردانان را کارشناسان و منتقدان سینما معرفی می‌کنند. از نظر من در سینمای ایران بهترین بازیگران تا امروز، بازیگرانی بوده و هستند که نقش‌های دو یا سه بازی کرده‌اند؛ آنهایی که از مکان‌های فرهنگی وارد سینما شدند و البته ستاره هم نشدند. اما بازی‌هایشان فوق‌العاده است.
در کارهایم از این افراد الهام می‌گیرم: در وهله نخست از بزرگان و ریشه‌های فرهنگ و هنرمان که همانا مولانا، حافظ و... هستند و در مراحل بعدی گاهی یک دوست، گاهی یک کتاب ارزشمند، گاهی یک اتفاق غیرمنتظره، گاهی یک حادثه مهم جامعه و گاهی و گاهی... .
از نظر من رمز ماندگاری یک فیلم در چند چیز خلاصه می‌شود: اولا دورخیز کارگردان در انتخاب متنی درست و بامفهوم و تلاشش برای عمق‌بخشیدن به آن متن هنگام کارگردانی. دیگر تعامل با عوامل و اینکه به‌راحتی و به‌خاطر مشکلات از خواسته‌هایش عقب‌نشینی نکند و بااراده، هدف خود را دنبال کند.
اگر الان هم به دوران کودکی‌ام بازمی‌گشتم؛ همچنان همین بازیگری را انتخاب می‌کردم. چون اصلا تمام خاطرات و خطرات و تجربیاتم در زندگی با سینما و بازیگری گره خورده‌اند. روزی که چشم باز کردم، با سینما مواجه شدم و تصور دیگری از زندگی و شغل دیگری ندارم تا به قول مهدی اخوان‌ثالث «ببینیم آسمان هرکجا آیا همین رنگ است؟» که حالا بخواهم انتخاب دیگری داشته باشم. حتما می‌دانید که عمر برخی از پروانه‌ها یک‌روز است، حال اگر همان‌روز هوا ابری باشد، دیگر تصوری از آفتاب نخواهند داشت.
یکی از مهم‌ترین آرزوهایم برای مردم ایران این است که: دولتمردان و آنهایی که سکاندار این مردم هستند، عقل‌گرایی را اصل هرچیزی در نظر بگیرند. چون در حالت عادی مردم فرمانی در دست ندارند.

فرانک آرتا: «پنج‌دقیقه با...» عنوان ستون جدیدی است که به گپ کوتاه پنج‌دقیقه‌ای با هنرمندان، فعالان و کارشناسان حوزه‌های مختلف هنر می‌پردازد تا از آخرین چالش‌ها، امیدها و آرزوهایشان بگویند. ستون امروز را به مهدی هاشمی، بازیگر تلویزیون و سینما، اختصاص دادیم.

این‌روزها مشغولم به: بررسی متن‌های پیشنهادی برای بازی در سریال. البته معتقدم سینما به دلیل ایجاز، عمق و فرصت بیشتری که برای بهترشدن کار در آن گذاشته می‌شود، هنر والاتری نسبت به تلویزیون است. اما از آنجا که معمولا فیلم‌های سینمایی سرموقع کلید نمی‌خورند، و چون شغلم بازیگری است، الان در تلویزیون حضور پیدا می‌کنم. البته همیشه سعی کرده‌ام که در کار بد حضور نداشته باشم.
احساسم از پخش مجدد «سلطان و شبان» از تلویزیون بعد از گذشت سی‌واندی‌سال این است که: خوشحالم مردم از دیدن این سریال راضی هستند. ضمن اینکه نسل جدید این سریال را می‌بینند و با آن خاطره‌ای کسب می‌کنند. اما همیشه هنگام کار، چه به‌عنوان بازیگر و چه به‌عنوان مشاور و نویسنده، سعی می‌کنم تا آنجا که توان و جان دارم، آن کار را درست انجام دهم و وقتی هم که کار به پایان رسید، از آن به‌بعدش دیگر به من ربطی ندارد. آن زمان دیگر مردم، منتقدان و کارشناسان باید درباره فیلم یا سریال نظر بدهند.
درباره بازیگر یا بازیگرانی که طی این سال‌ها کارشان را دوست داشته‌ام باید بگویم: به‌طورکلی در سینما معمولا بازیگران را مردم انتخاب می‌کنند و آنها هستند که بازیگران را رتبه‌بندی می‌کنند و بالا و پایین می‌آورند، درحالی کارگردانان را کارشناسان و منتقدان سینما معرفی می‌کنند. از نظر من در سینمای ایران بهترین بازیگران تا امروز، بازیگرانی بوده و هستند که نقش‌های دو یا سه بازی کرده‌اند؛ آنهایی که از مکان‌های فرهنگی وارد سینما شدند و البته ستاره هم نشدند. اما بازی‌هایشان فوق‌العاده است.
در کارهایم از این افراد الهام می‌گیرم: در وهله نخست از بزرگان و ریشه‌های فرهنگ و هنرمان که همانا مولانا، حافظ و... هستند و در مراحل بعدی گاهی یک دوست، گاهی یک کتاب ارزشمند، گاهی یک اتفاق غیرمنتظره، گاهی یک حادثه مهم جامعه و گاهی و گاهی... .
از نظر من رمز ماندگاری یک فیلم در چند چیز خلاصه می‌شود: اولا دورخیز کارگردان در انتخاب متنی درست و بامفهوم و تلاشش برای عمق‌بخشیدن به آن متن هنگام کارگردانی. دیگر تعامل با عوامل و اینکه به‌راحتی و به‌خاطر مشکلات از خواسته‌هایش عقب‌نشینی نکند و بااراده، هدف خود را دنبال کند.
اگر الان هم به دوران کودکی‌ام بازمی‌گشتم؛ همچنان همین بازیگری را انتخاب می‌کردم. چون اصلا تمام خاطرات و خطرات و تجربیاتم در زندگی با سینما و بازیگری گره خورده‌اند. روزی که چشم باز کردم، با سینما مواجه شدم و تصور دیگری از زندگی و شغل دیگری ندارم تا به قول مهدی اخوان‌ثالث «ببینیم آسمان هرکجا آیا همین رنگ است؟» که حالا بخواهم انتخاب دیگری داشته باشم. حتما می‌دانید که عمر برخی از پروانه‌ها یک‌روز است، حال اگر همان‌روز هوا ابری باشد، دیگر تصوری از آفتاب نخواهند داشت.
یکی از مهم‌ترین آرزوهایم برای مردم ایران این است که: دولتمردان و آنهایی که سکاندار این مردم هستند، عقل‌گرایی را اصل هرچیزی در نظر بگیرند. چون در حالت عادی مردم فرمانی در دست ندارند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.