|

روایت یک خبرنگار از مصاف با مرگ در ارتفاعات 2هزارمتری

افسانه‌ای به نام اردوی جهادی

گویا تمام روستاهای اطراف دور امامزاده مجتمع شده بوده و چشم انتظار گروه جهادی بودند... با رسیدن جهادگران، تمام اهالی به ستون ایستاده و مصافحه کردند و مراسم افتتاحیه همان‌جا آغاز شد... نیمه‌های شب بود که صداهای رعدوبرق آمد، اما صداهایی که در طول عمر غرشی به‌شدت آن نشنیده بودیم، گویا راکت و موشک به کوه‌ها اصابت کرده باشد. چنان صداها مهیب بود که نماز وحشت واجب شد... من باید ساعت دونیمه‌شب به دزفول می‌آمدم و برای ماموریتی دوروزه برمی‌گشتم، اما آنچنان تگرگ شدید بود که جرات خروج پیدا نکردیم اما خب چون با بچه‌های جهادی چندصباحی گشته بودیم و ترس گویا از وجودمان رخت بربسته بود، ازهمین‌رو ساعت 4صبح دونفری راه افتادیم. دقایقی که آمدیم به رودخانه جلوی مدرسه رسیدیم که روز قبل چندقطره آب هم نداشت و اینک رودخانه‌ای خروشان شده بود. 45دقیقه‌ای معطل شدیم تا کمی آب پایین بیاید و ما رد شویم.
با کمی نگرانی راهمان را ادامه دادیم، اما چه ادامه‌دادنی... دقایقی نگذشت که گویا خداوند شیر آسمان را باز کرده باشد که باران، نه قطره‌قطره و مشت‌مشت که گویا از آبشار آسمان به دره زمین نازل می‌گردد و ما زیر این بارانی که تا آن‌دم ندیده بودم، به هرسختی که بود خود را به قله رساندیم، اما ناگهان به‌همان شدت باران، تگرگ‌ها بود که به اندازه توپ فوتبال‌دستی از چپ و راست و جلو و عقب به ماشین اصابت می‌کرد. حقیقتا مبهوت شده بودیم... آن‌چنان باد شدید می‌وزید که روی قله و کنار دره، ماشین را تکان می‌داد و هرلحظه نگران چپ‌کردن ماشین بودیم.
بازهم به هرسختی‌ای از قله به دره رسیدیم، اما آنچه نباید را مقابل خود دیدیم؛ سیلی که نگاه به آن وحشت به دل می‌افکند و حتی چشم از نگاه به آن آب‌های گل‌آلود وحشی هراسان بود. اطاله نکنم کلام را... دوساعت‌ونیم پشت این دره معطل ماندیم تا آنکه آب کمتر شود و آنگاه با بسم‌الله و یازهرا از آب‌ها گذر کردیم و سپس سه‌ساعتی نیز پشت رودخانه دیگری با 50متر عرض معطل شدیم و بازهم لحظاتی نمانده بود که آب ما را با خود ببرد و آن‌روز 11ساعت با حضرت عزراییل دست‌وپنجه نرم کردیم و شاید10بار مرگ را به چشم دیده و صدهابار شهادتین را بلند اعلام کردیم...
و) جهاد کمیته‌ها: آنچه اردوی جهادی را در ذهن و جانم ماندگار کرد جهاد فرزندان روح‌الله در آن دیار کوهستانی بود که حتی سیل و تگرگ و باران نیز مانع خدمت‌رسانیشان نشد.
در بزرگ امامزاده را بوران آن قله‌ها از جا کند، اما قدم‌های استوار سربازان ولایت ثابت‌قدم‌تر شد... کمیته هنری تمام دیوار امامزاده و مدرسه روستا را رنگ‌آمیزی و سپس کلاس درس بچه‌ها را نقاشی کرد تا سال جدید را با مدرسه‌ای نو آغاز کنند... کمیته‌ عمرانی باوجود تمام سختی‌های باورنکردنی، 10چشمه سرویس‌بهداشتی را تقدیم خانواده‌های سال‌خورده کرد... کمیته مطالبات اداری، ده‌هانامه مردم به ادارات را تنظیم کرد تا پیگیری کند و گزارش کاملی از وضعیت منطقه را آماده کرد برای ارایه به مسوولان عالی نظام... کمیته فرهنگی کار تبلیغات را به نحو احسن انجام داده و به مناسبت شهادت حضرت زهرا(س) مراسم برگزار کرد و برگزاری نماز جماعت و ادعیه و اهدای قرآن و مفاتیح و سبد فرهنگی به اهالی و... نیز که از امور جاری این کمیته بود... ورزشکاران کمیته ورزشی هم که با مسابقات متعدد تیراندازی و فوتبال و دارت و طناب‌کشی و اهدای جام و جوایز مختلف، سنگ تمام گذاشتند... کمیته بهداشت و درمان نیز علاوه‌بر شناسایی عمومی منطقه با استقرار پزشک و چشم‌پزشک و دکتر اطفال به خدمات عمومی پرداخت. اگرچه فرصت مجال خدمت مطلوب را نداد، لیک نجات جان مادری باردار که به‌دلیل سیل نمی‌توانست به شهر منتقل شود و سلامت نوزاد بهترین ارمغان این کمیته بود که البته اهالی نیز با ذبح قربانی از زحمت این کمیته قدردانی کردند. صدالبته در این بین آنان که مجاهدتشان ویژه بود و حقیقتا ارزنده‌تر؛ خواهران جهادگر بودند که هیچ محدودیتی جلودارشان نبود و ایثارشان نیز در حروف و کلمات این سطور نمی‌گنجد... .
ز) نجات با بالگرد: آری سیل تمام آن بیراهه پرسنگلاخ را خراب کرد، حتی نیسان حامل تجهیزات گروه جهادی را نیز غرق در آب‌ها کرده و با خود برد و بخش‌هایی از راه نیز به‌ویژه در قله‌ها خورده شده بود و از همه بدتر، شکاف وسط راه بود که حرکت خودرو را خطرناک می‌کرد اگر تعداد خودروها به 15دستگاه می‌رسید احتمالا پنج‌تای آن نیز سالم نمی‌رسید و سرنشینانش نیز انتهای دره ماوا می‌گرفتند... اما اوضاع آنجایی نگران‌کننده شد که تمام‌شدن بنزین خودروها و کپسول گاز برای پخت‌وپز و نفت برای گرمایش و حتی اتمام نان برای خوردن، اوضاع را بحرانی و به قول معروف شرایط منطقه را قرمز کرد تا آنکه با پیگیری فرمانده دلاور سپاه خوزستان، بالگرد هلال احمر به پرواز درآمد و طی دوپرواز، تیم پزشکی و خواهران گروه را نجات داد تا خیال خادمین گروه را آسوده کند از خطرات احتمالی‌ای که حقیقتا اتفاقات ناگواری را پیش روی جهادگران قرار می‌داد، کمااینکه در برگشت با برادران به اندازه‌ای داغان شدیم و شدم که هنوز یک هفته‌ای است کارم شده رفتن به دکتر و زدن آمپول‌هایی که بدن را به اوضاع طبیعی درآورد و... .
ح) پایانی بر یک آغاز:اگر چه با ناراحتی جهادگران، اردو یک‌روز زودتر از موعد، بالاجبار پایان پذیرفت چراکه اعلام شده بود قرار است باز هم همان‌گونه باران ببارد و در لالی و اندیکا که کنار ما بود پنج‌نفر در سیل جان داده‌اند؛ لیک این پایان، تنها خاتمه‌ای بود بر اردوی نخست و صدالبته آغازی بر یک جهاد مستمر، آغازی بر پیگیری ده‌ها‌نامه روستاییان، آغازی برآنکه یادمان نرود چگونه عشایر غیور آن دیار 365روز را در آن دیار محروم از امکانات اولیه زیستن، سپری می‌کنند، آغازی برای پیگیری راه که از همه مهم‌تر است و پیگیری آب و برق و سرویس بهداشتی و... آغازی برای یک جهاد همه‌جانبه از سوی آنان ‌که مدعی تداوم راه آقا نورعلی (شوشتری)‌اند و نام خود را گذاشته‌اند «منتظران خورشید»... .
قلمی فرسوده از اسماعیل احمدی

گویا تمام روستاهای اطراف دور امامزاده مجتمع شده بوده و چشم انتظار گروه جهادی بودند... با رسیدن جهادگران، تمام اهالی به ستون ایستاده و مصافحه کردند و مراسم افتتاحیه همان‌جا آغاز شد... نیمه‌های شب بود که صداهای رعدوبرق آمد، اما صداهایی که در طول عمر غرشی به‌شدت آن نشنیده بودیم، گویا راکت و موشک به کوه‌ها اصابت کرده باشد. چنان صداها مهیب بود که نماز وحشت واجب شد... من باید ساعت دونیمه‌شب به دزفول می‌آمدم و برای ماموریتی دوروزه برمی‌گشتم، اما آنچنان تگرگ شدید بود که جرات خروج پیدا نکردیم اما خب چون با بچه‌های جهادی چندصباحی گشته بودیم و ترس گویا از وجودمان رخت بربسته بود، ازهمین‌رو ساعت 4صبح دونفری راه افتادیم. دقایقی که آمدیم به رودخانه جلوی مدرسه رسیدیم که روز قبل چندقطره آب هم نداشت و اینک رودخانه‌ای خروشان شده بود. 45دقیقه‌ای معطل شدیم تا کمی آب پایین بیاید و ما رد شویم.
با کمی نگرانی راهمان را ادامه دادیم، اما چه ادامه‌دادنی... دقایقی نگذشت که گویا خداوند شیر آسمان را باز کرده باشد که باران، نه قطره‌قطره و مشت‌مشت که گویا از آبشار آسمان به دره زمین نازل می‌گردد و ما زیر این بارانی که تا آن‌دم ندیده بودم، به هرسختی که بود خود را به قله رساندیم، اما ناگهان به‌همان شدت باران، تگرگ‌ها بود که به اندازه توپ فوتبال‌دستی از چپ و راست و جلو و عقب به ماشین اصابت می‌کرد. حقیقتا مبهوت شده بودیم... آن‌چنان باد شدید می‌وزید که روی قله و کنار دره، ماشین را تکان می‌داد و هرلحظه نگران چپ‌کردن ماشین بودیم.
بازهم به هرسختی‌ای از قله به دره رسیدیم، اما آنچه نباید را مقابل خود دیدیم؛ سیلی که نگاه به آن وحشت به دل می‌افکند و حتی چشم از نگاه به آن آب‌های گل‌آلود وحشی هراسان بود. اطاله نکنم کلام را... دوساعت‌ونیم پشت این دره معطل ماندیم تا آنکه آب کمتر شود و آنگاه با بسم‌الله و یازهرا از آب‌ها گذر کردیم و سپس سه‌ساعتی نیز پشت رودخانه دیگری با 50متر عرض معطل شدیم و بازهم لحظاتی نمانده بود که آب ما را با خود ببرد و آن‌روز 11ساعت با حضرت عزراییل دست‌وپنجه نرم کردیم و شاید10بار مرگ را به چشم دیده و صدهابار شهادتین را بلند اعلام کردیم...
و) جهاد کمیته‌ها: آنچه اردوی جهادی را در ذهن و جانم ماندگار کرد جهاد فرزندان روح‌الله در آن دیار کوهستانی بود که حتی سیل و تگرگ و باران نیز مانع خدمت‌رسانیشان نشد.
در بزرگ امامزاده را بوران آن قله‌ها از جا کند، اما قدم‌های استوار سربازان ولایت ثابت‌قدم‌تر شد... کمیته هنری تمام دیوار امامزاده و مدرسه روستا را رنگ‌آمیزی و سپس کلاس درس بچه‌ها را نقاشی کرد تا سال جدید را با مدرسه‌ای نو آغاز کنند... کمیته‌ عمرانی باوجود تمام سختی‌های باورنکردنی، 10چشمه سرویس‌بهداشتی را تقدیم خانواده‌های سال‌خورده کرد... کمیته مطالبات اداری، ده‌هانامه مردم به ادارات را تنظیم کرد تا پیگیری کند و گزارش کاملی از وضعیت منطقه را آماده کرد برای ارایه به مسوولان عالی نظام... کمیته فرهنگی کار تبلیغات را به نحو احسن انجام داده و به مناسبت شهادت حضرت زهرا(س) مراسم برگزار کرد و برگزاری نماز جماعت و ادعیه و اهدای قرآن و مفاتیح و سبد فرهنگی به اهالی و... نیز که از امور جاری این کمیته بود... ورزشکاران کمیته ورزشی هم که با مسابقات متعدد تیراندازی و فوتبال و دارت و طناب‌کشی و اهدای جام و جوایز مختلف، سنگ تمام گذاشتند... کمیته بهداشت و درمان نیز علاوه‌بر شناسایی عمومی منطقه با استقرار پزشک و چشم‌پزشک و دکتر اطفال به خدمات عمومی پرداخت. اگرچه فرصت مجال خدمت مطلوب را نداد، لیک نجات جان مادری باردار که به‌دلیل سیل نمی‌توانست به شهر منتقل شود و سلامت نوزاد بهترین ارمغان این کمیته بود که البته اهالی نیز با ذبح قربانی از زحمت این کمیته قدردانی کردند. صدالبته در این بین آنان که مجاهدتشان ویژه بود و حقیقتا ارزنده‌تر؛ خواهران جهادگر بودند که هیچ محدودیتی جلودارشان نبود و ایثارشان نیز در حروف و کلمات این سطور نمی‌گنجد... .
ز) نجات با بالگرد: آری سیل تمام آن بیراهه پرسنگلاخ را خراب کرد، حتی نیسان حامل تجهیزات گروه جهادی را نیز غرق در آب‌ها کرده و با خود برد و بخش‌هایی از راه نیز به‌ویژه در قله‌ها خورده شده بود و از همه بدتر، شکاف وسط راه بود که حرکت خودرو را خطرناک می‌کرد اگر تعداد خودروها به 15دستگاه می‌رسید احتمالا پنج‌تای آن نیز سالم نمی‌رسید و سرنشینانش نیز انتهای دره ماوا می‌گرفتند... اما اوضاع آنجایی نگران‌کننده شد که تمام‌شدن بنزین خودروها و کپسول گاز برای پخت‌وپز و نفت برای گرمایش و حتی اتمام نان برای خوردن، اوضاع را بحرانی و به قول معروف شرایط منطقه را قرمز کرد تا آنکه با پیگیری فرمانده دلاور سپاه خوزستان، بالگرد هلال احمر به پرواز درآمد و طی دوپرواز، تیم پزشکی و خواهران گروه را نجات داد تا خیال خادمین گروه را آسوده کند از خطرات احتمالی‌ای که حقیقتا اتفاقات ناگواری را پیش روی جهادگران قرار می‌داد، کمااینکه در برگشت با برادران به اندازه‌ای داغان شدیم و شدم که هنوز یک هفته‌ای است کارم شده رفتن به دکتر و زدن آمپول‌هایی که بدن را به اوضاع طبیعی درآورد و... .
ح) پایانی بر یک آغاز:اگر چه با ناراحتی جهادگران، اردو یک‌روز زودتر از موعد، بالاجبار پایان پذیرفت چراکه اعلام شده بود قرار است باز هم همان‌گونه باران ببارد و در لالی و اندیکا که کنار ما بود پنج‌نفر در سیل جان داده‌اند؛ لیک این پایان، تنها خاتمه‌ای بود بر اردوی نخست و صدالبته آغازی بر یک جهاد مستمر، آغازی بر پیگیری ده‌ها‌نامه روستاییان، آغازی برآنکه یادمان نرود چگونه عشایر غیور آن دیار 365روز را در آن دیار محروم از امکانات اولیه زیستن، سپری می‌کنند، آغازی برای پیگیری راه که از همه مهم‌تر است و پیگیری آب و برق و سرویس بهداشتی و... آغازی برای یک جهاد همه‌جانبه از سوی آنان ‌که مدعی تداوم راه آقا نورعلی (شوشتری)‌اند و نام خود را گذاشته‌اند «منتظران خورشید»... .
قلمی فرسوده از اسماعیل احمدی

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.