واکنش رضا کیانیان به سریال «در حاشیه» مهران مدیری
مذاکره آری، جنگ نه
رضا کیانیان. بازیگر
اینکه صنفی مثل سازمان نظامپزشکی به نگاه موجود در سریالی معترض است، فینفسه بد نیست. چون اساسا وظیفه هر صنفی، دفاع از حق و حقوق اعضایش است. منتها شکل درست این است که این اعتراض شکل جنگ به خود نگیرد. اگر بخواهیم نمونه موفق چنین موقعیت و تعاملی را مثال بزنیم، قطعا عملکرد تیم مذاکره هستهای و جناب آقای ظریف قابلتقدیر است. اینکه دوطرف با نگاههای متفاوت، روبهروی هم نشستند و بعد از طرح دیدگاه و خواستههای خود درباره مصادیق و مفاهیم موردنظرشان بحث و مذاکره کردند که درنهایت شاهد بازی برد- برد شدیم. اما اگر طرفین بدون ایجاد دیالوگ، فقط حرف خودشان را میزدند، بدون اینکه حرف طرف مقابل را بشنوند آنوقت فقط شاهد مونولوگ بودیم که در واقعیت جنگ راه میافتاد. در موقعیت جنگ دیگر نتیجه مطلوب طرفین به دست نمیآید. چون در فضای جنگی همیشه، یکطرف پیروز و طرف دیگر بازنده است. ما در سینما و تلویزیونمان گاهیاوقات شاهد چنین اعتراضاتی بودیم که فلان صنف یا یکی از اقوام کشورمان و... به محتوای سریال یا فیلمی نقد داشتند. اما کمتر اتفاق افتاده که در این مسیر دوطرف، یکطرف گروه سازنده فیلم نظیر کارگردان و فیلمنامهنویس و طرف دیگر معترضان رودررو در میزگردی مثلا در تلویزیون یا رادیو یا روزنامهها مقابل یکدیگر بنشینند و در برابر مردم دیدگاهها و نظرات خود را مطرح کنند. چون حتما در آن فضا براساس قواعد دیالوگ به درک جدیدی از دیدگاههای یکدیگر میرسند و قطعا در درازمدت مسایل حل میشود. بنابراین به نظر میرسید باید فضا را برای دیالوگ باز کنیم. چون هنرمند کار خودش را انجام میدهد و پزشکان هم کار خودشان را. مثلا در سینمای آمریکا، هم درباره رییسجمهور فیلم میسازند و هم درباره پلیس و خلافکاران. آیا به نظر شما به این آدمها و نهادها خدشهای وارد شده است؟ مسلما نه. چون همگان معتقدند که باید کار خود را درست انجام دهند و در کار دیگری مداخله نمیکنند.
اینکه صنفی مثل سازمان نظامپزشکی به نگاه موجود در سریالی معترض است، فینفسه بد نیست. چون اساسا وظیفه هر صنفی، دفاع از حق و حقوق اعضایش است. منتها شکل درست این است که این اعتراض شکل جنگ به خود نگیرد. اگر بخواهیم نمونه موفق چنین موقعیت و تعاملی را مثال بزنیم، قطعا عملکرد تیم مذاکره هستهای و جناب آقای ظریف قابلتقدیر است. اینکه دوطرف با نگاههای متفاوت، روبهروی هم نشستند و بعد از طرح دیدگاه و خواستههای خود درباره مصادیق و مفاهیم موردنظرشان بحث و مذاکره کردند که درنهایت شاهد بازی برد- برد شدیم. اما اگر طرفین بدون ایجاد دیالوگ، فقط حرف خودشان را میزدند، بدون اینکه حرف طرف مقابل را بشنوند آنوقت فقط شاهد مونولوگ بودیم که در واقعیت جنگ راه میافتاد. در موقعیت جنگ دیگر نتیجه مطلوب طرفین به دست نمیآید. چون در فضای جنگی همیشه، یکطرف پیروز و طرف دیگر بازنده است. ما در سینما و تلویزیونمان گاهیاوقات شاهد چنین اعتراضاتی بودیم که فلان صنف یا یکی از اقوام کشورمان و... به محتوای سریال یا فیلمی نقد داشتند. اما کمتر اتفاق افتاده که در این مسیر دوطرف، یکطرف گروه سازنده فیلم نظیر کارگردان و فیلمنامهنویس و طرف دیگر معترضان رودررو در میزگردی مثلا در تلویزیون یا رادیو یا روزنامهها مقابل یکدیگر بنشینند و در برابر مردم دیدگاهها و نظرات خود را مطرح کنند. چون حتما در آن فضا براساس قواعد دیالوگ به درک جدیدی از دیدگاههای یکدیگر میرسند و قطعا در درازمدت مسایل حل میشود. بنابراین به نظر میرسید باید فضا را برای دیالوگ باز کنیم. چون هنرمند کار خودش را انجام میدهد و پزشکان هم کار خودشان را. مثلا در سینمای آمریکا، هم درباره رییسجمهور فیلم میسازند و هم درباره پلیس و خلافکاران. آیا به نظر شما به این آدمها و نهادها خدشهای وارد شده است؟ مسلما نه. چون همگان معتقدند که باید کار خود را درست انجام دهند و در کار دیگری مداخله نمیکنند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.